บ่ายวันถัดมา แสงแดดแตกกระจายเป็นริ้วอยู่ใต้ซุ้มดอกวิสทีเรียในสวนหลังจวน
สายลมพัดกลีบซากุระปลิวผ่านโต๊ะหิน กลิ่นหอมจาง ๆ ของพรรณไม้ลอยอบอวลในอากาศ
มู่ซีหร่านถือกล่องอาหารเคลือบรักมายืนอยู่ใต้ระเบียง กระโปรงหรูฉวินสีขาวนวลจับคู่กับผ้าคลุมไหล่สีเขียวอ่อน ปลายผมปักไข่มุกเม็ดเล็กจิ๋วไว้เม็ดหนึ่ง
ภายนอกดูเหมือนบังเอิญเดินผ่านมา แต่ความจริงนางสืบเรื่องมาอย่างละเอียดแล้ว—
เย่เซิ่นจือ บัณฑิตซิ่วไฉที่มาอาศัยอยู่ในจวน จะมาอ่านหนังสือใต้ซุ้มวิสทีเรียแห่งนี้ทุกบ่าย
นางคิดคำนวณไว้ในใจอย่างชัดเจน
สตรีโบราณเมื่อปักปิ่นได้ก็ถึงวัยออกเรือนแล้ว แทนที่จะรอให้ฮูหยินโหวจัดการให้ หรือเผลอเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวระหว่างเสิ่นเยี่ยนหานกับมู่เยว่จาง สู้หาทางออกที่มั่นคงให้ตัวเองก่อนจะดีกว่า