“อย่าเอาอย่างคนบางคน ใจคิดแต่จะออกไปข้างนอกทั้งวัน”
“สตรีออกไปให้ผู้คนพบเห็นนานเข้า ก็ลืมแม้กระทั่งกฎระเบียบและมารยาท เรื่องเบาหน่อยก็ถูกคนเอาไปนินทา เรื่องหนักอาจนำภัยมาสู่ตนเองและครอบครัว”
มู่ซีหร่านฟังออกทันทีว่าคำพูดนี้พุ่งเป้าไปที่มู่เยว่จาง
คิดดูแล้ว ฮูหยินโหวดูแลเรื่องใหญ่เล็กภายในจวนโหว มู่เยว่จางเพิ่งลุกจากโต๊ะเลี้ยงก็รีบสวมหมวกคลุมหน้าแล้วลอบออกไป จะปิดบังสายตานางได้อย่างไร
ฟังเผิน ๆ เหมือนกำลังพูดถึงการวางตัวของหญิงสาวในเรือน แต่แท้จริงแล้วอาศัยเรื่องของนางเป็นข้ออ้างเพื่อบ่นถึงคุณหนูใหญ่ผู้ไม่รู้จักอยู่นิ่ง
มู่ซีหร่านแสร้งทำเป็นฟังไม่ออกถึงความนัย แย้มยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยว
นางก้าวเข้าไปเติมชาพุทราน้ำผึ้งอุ่น ๆ ให้ฮูหยินโหวครึ่งถ้วย น้ำเสียงอ่อนน้อมจนหาที่ติไม่ได้