“แล้วก็อย่างที่พูดไปเมื่อกี้... จริง ๆ ฉันชอบความรักแบบบังคับฝืนใจมากเลยนะ เหมือนโรคจิตนิด ๆ เลย”
กู้สืออวี้หัวเราะเบา ๆ พลางใช้นิ้วเชยคางเธอขึ้น ให้เงยหน้ามองเขา
“เรียนไม่เก่งเหรอ? เธอแค่ไม่ได้เกิดมาเป็นอัจฉริยะเท่านั้นเอง”
“ถ้าเธอได้เติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบเดียวกับฉัน แม้แต่ฉันก็คงต้องยอมแพ้ให้เธอ”
“ที่ลังเลไม่เด็ดขาด ก็เพราะเธอเป็นคนสุขุม คิดให้รอบคอบก่อนทำอะไรเสมอ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วลูบมุมปากเธอเบา ๆ แววตาจริงจังจนแทบแผดเผา
“ส่วนเรื่องที่ชอบความรักแบบบังคับฝืนใจ... หร่านหร่าน”
“นั่นเป็นเพราะตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยมีใครเลือกเธออย่างหนักแน่น เธอถึงได้เฝ้าหวังว่าจะมีใครสักคนเดินเข้าหาเธอโดยไม่เก็บอะไรไว้เลย”
คำพูดนั้นกระแทกเข้ากลางใจมู่ซีหร่านตรง ๆ