“ปลาหลี ปลาหลี เธออยู่ไหม? เร็วเข้า ดูดโชคชะตาของโจวหมิงเทา!” เสิ่นซูม่านร้องเรียกปลาหลีดำในใจอย่างร้อนรน
โจวหมิงเทาเป็นคนทรยศของจงถ่ง เดิมทีเฉียนอันหมินหมายหัวเขาไว้เพื่อกำจัดคนทรยศ จึงให้ร่างเดิมคอยจับตาและสืบข่าวความเคลื่อนไหวของเขา เพื่อจะได้ลงมือ
แต่แผนการย่อมเปลี่ยนแปลงได้เสมอ เฉียนอันหมินได้รับข่าวกรองสำคัญอย่างยิ่ง เพื่อส่งข่าวออกไป เขาจึงยอมเปิดเผยตัวตนและหลบหนีออกไปกลางดึก การปฏิบัติการกำจัดคนทรยศจึงต้องยุติลงโดยปริยาย
ในความทรงจำของร่างเดิม คนผู้นี้คือคนทรยศที่แท้จริง เสิ่นซูม่านกลัวว่าหากเลือกคนอื่นจะพลอยทำร้ายผู้บริสุทธิ์ แต่กับเขาไม่เหมือนกัน ตายไปก็สมควรแล้ว!
ปลาหลีดำรอจังหวะนี้อยู่แล้ว มันรีบม้วนหมอกดำกลุ่มหนึ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น พันรอบใบหน้าของโจวหมิงเทาที่ถูกมัดอยู่ฝั่งตรงข้าม
ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ฝ่ายสอบสวนก็กำลังลากเสิ่นซูม่านไปอย่างหยาบคาย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมา “ท่านหัวหน้าต้วน พวกเราพบสมุดรหัสจงถ่งที่เพิ่งถอดรหัสได้บนโต๊ะทำงานของโจวหมิงเทา เจ้านี่แสร้งยอมจำนน แต่แท้จริงแล้วแฝงตัวอยู่ นอกจากนี้ เรายังสืบพบว่าเมื่อไม่นานมานี้เขาไปพบเฉียนอันหมินในห้องน้ำ น่าจะกำลังส่งข่าวกรองให้กัน”
สมุดรหัสเล่มนั้นเฉียนอันหมินให้ร่างเดิมไว้ฝึก ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไปอยู่บนโต๊ะของโจวหมิงเทา ส่วนที่ทั้งสองคนบังเอิญพบกันในห้องน้ำนั้นเป็นเรื่องไม่คาดคิดจริง ๆ
ดูท่าปลาหลีดำจะมีฝีมือไม่เบา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ต้วนอินฮุ่ยก็โบกมือทันที สั่งให้คนพาตัวโจวหมิงเทาไปสอบสวน
การจับเสิ่นซูม่านเป็นเพียงการจงใจทำ เพื่อเพิ่มแรงกดดันทางจิตใจให้คนที่เหลือ ใครใช้ให้คนที่อยู่ที่นี่มีเพียงนางที่ไร้ทั้งภูมิหลัง ความสามารถ และผลงาน ต่อให้ถูกใส่ร้ายก็ไม่เป็นไร
ต้วนอินฮุ่ยเป็นสายลับชั้นยอด แน่นอนว่านางดูออกว่าเสิ่นซูม่านเป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีท่าทีของสายลับเลยแม้แต่น้อย
ในเมื่อมีเบาะแสแล้ว ย่อมไม่เสียเวลากับคนตัวเล็ก ๆ อีก
เจ้าหน้าที่ฝ่ายสอบสวนไม่ลังเลแม้แต่น้อย กระชากเสิ่นซูม่านโยนลงกับพื้น ก่อนจับขาโจวหมิงเทาลากไปตรง ๆ
“ข้าโดนใส่ร้าย! ท่านหัวหน้าต้วน ข้าจงรักภักดีต่อรัฐบาลวั่งอย่างแท้จริง ข้าไม่ได้แฝงตัว และไม่รู้ด้วยว่าเฉียนอันหมินเป็นคนของจงถ่ง หากรู้แล้ว ข้าจะกล้าอยู่กับเขาได้อย่างไร ข้าเพิ่งยอมจำนนกลางทางเอง!”
แต่คำแก้ตัวนี้ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด เขาถูกลากไปเฆี่ยนตีจนเนื้อแตกยับ เล็บถูกถอนออกทีละนิ้ว ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เขาร้องโหยหวน
ต้วนอินฮุ่ยเพิ่มความเข้มข้นในการสอบสวน อยากรู้ว่าใครขโมยข่าวกรองไป แต่โจวหมิงเทากลับเอาแต่ร้องว่าตนถูกใส่ร้าย
เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าใครเป็นคนของจงถ่ง ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงสุ่มเอ่ยชื่อคนหนึ่งออกมา “เป็นหลี่เฟิงไคจากฝ่ายสื่อสาร”
“เหลวไหล! เจ้ารู้ไหมว่าหลี่เฟิงไคเป็นใคร? เขาเป็นหลานชายร่วมตระกูลของหลี่ฉวิน เคยเป็นเลขาธิการส่วนตัวของเขา”
เสิ่นซูม่านตกตะลึง โลกในหนังสือใบนี้ก็มีหลี่ฉวินด้วยหรือ?
เขาเป็นคนทรยศแผ่นดินตัวฉกาจเลยนะ!
ในระบอบหุ่นเชิดวั่ง เขาได้รับอภิสิทธิ์สูงส่ง หน่วย 76 ก็เป็นองค์กรที่เขาก่อตั้ง เป็นมือสังหารที่โหดเหี้ยมที่สุดของญี่ปุ่น
เสิ่นซูม่านตื่นเต้นขึ้นมา “เร็วเข้า ปลาหลี ดูดโชคชะตาทั้งหมดของหลี่ฉวินไป!”
คนทรยศชื่อฉาวโฉ่ขนาดนี้ จะปล่อยไปได้ยังไง!
แต่ปลาหลีกลับตอบว่า “จะดูดโชคชะตาได้ ต้องรู้ชื่อจริงกับหน้าตาของเป้าหมายก่อน”
เสิ่นซูม่านพยายามนึกถึงความทรงจำของร่างเดิม เอาเถอะ ต่อให้นางทำงานอยู่ที่หน่วย 76 ก็ไม่เคยเห็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดคนนี้เลย
หลี่ฉวินปกป้องตัวเองไว้ดีเกินไป ทั้งที่เป็นหัวหน้าหน่วย 76 แต่แทบไม่เคยปรากฏตัวที่นั่น คำสั่งทุกอย่างล้วนให้เลขาธิการข้างกายเป็นคนถ่ายทอด
เสิ่นซูม่านเสียดายมาก แต่ก็จดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ หากมีโอกาสเมื่อไร นางจะต้องทำให้สำเร็จให้ได้
คำแก้ตัวของโจวหมิงเทาทำให้ต้วนอินฮุ่ยโมโห คิดว่าเขาจงใจยั่วยุ นางจึงชักปืนออกมาโดยตรง
ปัง! ปัง ปัง!
ทั้งโลกเงียบสงัดไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงสะอื้นก็ดังขึ้นข้างกาย เสิ่นซูม่านหันไปมอง เห็นซูอิ่งเสวี่ยกับอีกสองคนกำลังร้องไห้ นางก็เลยร้องตาม
ร้องไห้ให้กับความโชคร้ายของตัวเอง ว่าทำไมถึงได้ถูกปลาหลีดำตามติด
ร้องไห้ที่ตัวเองคิดอะไรไม่เข้าท่า ทำไมถึงเลือกทะลุมิติมาอยู่ในสถานที่อันตรายแบบนี้ แม้การดูดโชคชะตาของคนทรยศกับพวกญี่ปุ่นจะสะใจมาก แต่ที่นี่คือยุคสาธารณรัฐจีน แถมยังเป็นเซี่ยงไฮ้ในเขตยึดครองอีกต่างหาก จะเป็นที่ที่เธอเอาตัวรอดได้อย่างไร
ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเพราะกลับไปสู่สังคมยุคปัจจุบันไม่ได้ เธอรู้ดีว่าการช่วยปลาหลีดำดูดโชคชะตาคนอื่น สักวันคงไม่มีจุดจบที่ดี ต่อให้ยังมีชีวิตอยู่ก็กลับไปไม่ได้ จะพาปลาหลีดำเฮงซวยนี่กลับไปสร้างความเดือดร้อนให้มาตุภูมิได้อย่างไร
เพราะฉะนั้นเธอจึงร้องไห้ด้วยความรู้สึกจริงใจ เศร้าเสียจนราวกับฟ้าถล่มดินทลาย
ต้วนอินฮุ่ยเดินออกมาพร้อมกลิ่นคาวเลือดเต็มตัว ภาพที่เห็นก็คือหญิงสาวสภาพน่าเวทนานั่งอยู่บนพื้น ร้องไห้เสียใจอย่างหนัก ตัวสั่นสะอึกสะอื้น แต่ไม่กล้าส่งเสียง ช่างน่าสงสารเหลือเกิน
มุมปากของนางกระตุก เสิ่นซูม่านคนนี้นางรู้จัก ตอนนั้นพวกนางเข้าเรียนในชั้นฝึกสายลับหญิงพร้อมกัน
แต่ผู้หญิงคนนี้ธรรมดาไปเสียทุกด้าน ทั้งขี้ขลาด เห็นแก่เงิน และรักความสบาย ไม่มีอะไรโดดเด่นเลยสักอย่าง
นางแปลกใจที่เสิ่นซูม่านอยู่ในหน่วย 76 ได้นานขนาดนี้ แต่ก็แค่นั้น ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจเพื่อนร่วมงานแม้แต่น้อย พอเกิดเรื่องก็เลือกนางเป็นคนแรก
คนไร้ประโยชน์ก็มีจุดจบแบบนี้แหละ!
นางหรี่ตาลงอย่างเย็นชา “ร้องไห้ทำไม? ร้องไห้ให้กับชะตากรรมอันน่าอนาถที่กำลังจะมาถึงหรือ?”
เสิ่นซูม่านชะงัก แย่แล้ว ดูท่าต้วนอินฮุ่ยจะยังไม่คิดปล่อยนางไป!
ผู้หญิงคนนี้โรคจิตจริง ๆ
ทั้งที่นางรู้ดีว่าคนในฝ่ายเอกสารลับปกติทำงานเกี่ยวกับทะเบียนประวัติ แฟ้มเอกสาร หนังสือราชการ และงานรับส่งเอกสาร
ส่วนร่างเดิมก็รับผิดชอบจัดระเบียบแฟ้มเก่า อย่าว่าแต่จะได้แตะข่าวกรองสำคัญเลย แม้แต่แฟ้มล่าสุดก็ยังไม่มีโอกาสได้เห็น
นางทำแบบนี้เพียงเพราะชอบความรู้สึกที่ได้ทรมานคน!
เสิ่นซูม่านรู้สึกหนาววาบในใจ คิดว่าในเมื่อต้วนอินฮุ่ยไม่ยอมปล่อยนางไป งั้นก็ทำให้สุดทาง ดูดโชคชะตาของผู้หญิงคนนี้ให้หมดไปเลย อย่างไรเสียก็เป็นพวกคนทรยศทั้งนั้น ตายไปก็สมควรแล้ว!
เสิ่นซูม่านใจแข็งกร้าว แต่ปากกลับอ้อนวอนว่า “ท่านหัวหน้าต้วน โปรดไว้ชีวิตด้วย! พวกเราไม่ใช่คนของจงถ่งจริง ๆ!” นางยังดึงคนอื่นเข้ามาเป็นพวก ให้ดูเหมือนมีคนหนุนหลังด้วย
“ใช่แล้ว ๆ พวกเราเป็นแค่คนธรรมดาเจ้าค่ะ” ซูอิ่งเสวี่ยกับคนอื่น ๆ รีบคล้อยตาม
ไป๋หลิวซูตะโกนเสียงดัง “เจ้ากล้าทำกับพวกเราแบบนี้หรือ ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไร? ข้าเป็นผู้หญิงของวั่งปิงหยางนะ วั่งปิงหยาง วั่งปิงหยาง เจ้าคนตายไปไหนแล้ว? ข้ากำลังจะถูกคนรังแกตายอยู่แล้ว!”
เฉินอ้ายหลินยิ่งข่มขู่ตรง ๆ “เจ้ากล้าลงมือกับข้า ลุงของข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่ ต้วนอินฮุ่ย เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ก็แค่สายลับหญิงที่ไต่เต้ามาจากชาวนา ก่อนหน้านี้พวกเราไม่อยากถือสาเจ้าเอง รอดูเถอะ ข้าจะให้ลุงยิงเจ้าให้ตาย!”
สีหน้าต้วนอินฮุ่ยเขียวคล้ำ เดิมทีก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วเพราะจับตัวหมากที่สำคัญที่สุดไม่ได้ ยังมีผู้หญิงกลุ่มนี้กล้ารนหาที่ตายอีก เช่นนั้นก็อย่าหาว่านางใช้วิธีรุนแรงก็แล้วกัน
นางแค่นหัวเราะ ก่อนตบฉาดลงมา เสิ่นซูม่านนอนตะแคงอยู่บนพื้นอยู่แล้ว เพียงก้มหน้าลงนิดเดียว ฝ่ามือจึงฟาดลงบนแก้มของไป๋หลิวซูที่อยู่ข้าง ๆ แทน
“อ๊า!” ไป๋หลิวซูโกรธจนกรีดร้อง ลุกพรวดขึ้นหมายจะพุ่งเข้าใส่ แต่ต้วนอินฮุ่ยยกปืนจ่อหน้าผาก นางจึงตกใจจนไม่กล้าขยับ ทว่าปากยังแข็งว่า “เจ้ากล้าหรือ!”
“ดูสิว่าข้ากล้าหรือไม่” ต้วนอินฮุ่ยปลดเซฟ ใส่กระสุน ทุกการเคลื่อนไหวคล่องแคล่วเด็ดขาด
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของเสิ่นซูม่าน นางรู้ว่าผู้หญิงสามคนข้างกายแม้จะเป็นญาติของพวกคนทรยศ แต่ตัวพวกนางเองเป็นคนธรรมดา อย่างน้อยก็ยังสะอาดกว่าต้วนอินฮุ่ย
“ปลาหลี ดูดโชคชะตาของต้วนอินฮุ่ยไป!”
“เจ้าของระบบ ข้าทำไม่ได้!” ปลาหลีดำตอบ