ยามปลายฤดูใบไม้ร่วง สายลมหนาวพัดสอดเข้าตามร่องแขนเสื้อ บรรดาสาวใช้และบ่าวรับใช้ด้านนอกต่างสั่นสะท้านด้วยความหนาว พลางใช้มือกระชับอาภรณ์ให้แน่นขึ้น
แสงสว่างยามเช้าฉายมาถึงไม่นานนัก บ่าวหน้ากลมคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในเรือนชั้นใน ยังไม่ทันที่ใครจะได้ตำหนิว่าไม่รักษากฎระเบียบ เขาก็พูดหอบหายใจว่า “ทางประตูหน้าส่งข่าวมา ฝ่าบาทอนุภรรยาเสด็จแล้ว!”
อนุภรรยาที่ว่านี้หมายถึงอนุภรรยาของจางอ๋องเท่านั้น นางเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเจ้าเรือนหลังนี้—อวี้เปี๋ย หลังจากบรรลุวัยสาวได้ไม่นานก็ถูกส่งเข้าไปเป็นอนุภรรยาในจางอ๋องฟู
จางอ๋องไท่เฟยมีโรคประจำตัว กิจการน้อยใหญ่ในจางอ๋องฟูจึงตกอยู่ใต้อำนาจการดูแลของอนุภรรยาจางอ๋อง—อวี้หลี รวมถึงป้ายคำสั่งที่ต้องใช้ในการออกจากวังด้วย เหตุนี้เองที่นางจึงสามารถออกมาหาอวี้เปี๋ยได้อย่างอิสระเช่นนี้
ม่านมุ้งประตูเรือนชั้นในถูกเปิดออก หญิงรับใช้ใหญ่ผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดของอวี้เปี๋ย—เจิงเอ๋อร์ก้าวออกมา นางสั่งการบ่าวไพร่ทีละคำอย่างมีระเบียบวินัย “ก่อนอื่นปรนนิบัติท่านรองให้สรงสนาน จากนั้นไปที่ห้องครัวด้านในหยิบน้ำแกงแก้เมามาสักถ้วย ท่านรองดื่มสุรามามากเมื่อคืน บัดนี้สติยังไม่สร่าง”
“ให้คนไปเชิญฝ่าบาทอนุภรรยามาที่ยังโถงใหญ่ด้านนอก แจ้งให้ท่านรู้ถึงอาการของท่านรองตามความจริง บอกว่าท่านรองจะไปถึงในไม่ช้า!”
อวี้เปี๋ยเป็นบุตรชายรองของตระกูลอวี้ซึ่งเกิดจากภรรยารอง เหนือขึ้นไปมีพี่ชายใหญ่ซึ่งเกิดจากภรรยาเอก ถึงแม้อวี้เปี๋ยจะแยกเรือนออกมาอยู่แล้ว แต่ตามกฎระเบียบแล้วยังถือว่าไม่ได้แยกครัวเรือน ดังนั้นจึงต้องเรียกขานเพียงว่าท่านรอง
บ่าวรับใช้ทั้งหลายพากันลงมือตามคำสั่งของเจิงเอ๋อร์ ม่านสองชั้นหน้าเตียงถูกเก็บรวบขึ้น หญิงรับใช้คนหนึ่งคุกเข่าอยู่ที่แท่นวางเท้า มือทั้งสองประคองอ่างเงินไว้
อวี้เปี๋ยหลับตานิ่งขมวดคิ้ว ศีรษะหนุนอยู่บนเข่าของเจิงเอ๋อร์ เจิงเอ๋อร์บิดผ้าชุบน้ำเช็ดใบหน้าให้ท่านรอง น้ำเสียงอ่อนโยนแตกต่างสิ้นเชิงกับที่ใช้กับคนนอก “ท่านรอง ท่านทำให้ฝ่าบาทอนุภรรยารอไม่ไหวแล้ว”
“คารวะฝ่าบาทอนุภรรยา!” บ่าวรับใช้ด้านนอกกราบลงกับพื้นกันพรึ่บ ใบหน้าเจิงเอ๋อร์เปลี่ยนสีทันที ท่านรองยังไม่ได้รัดอกเลยตอนนี้!
นางรีบหยิบอาภรณ์ตัวกว้างผืนหนึ่งมาคลุมกายอวี้เปี๋ยไว้ แล้วจึงคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม
ท่านรองมีความลับที่มีเพียงคนสนิทที่ปรนนิบัติใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ นั่นคือเขามิใช่บุรุษหากแต่เป็นสตรี ความลับนี้แม้แต่น้องสาวแท้ๆ ของเขาก็ไม่ได้รับรู้!
“เมื่อคืนท่านพี่รองไปจมปลักอยู่กับหอใดมาหรือ ถึงได้ออกมาไม่เป็นเสียอย่างนี้?” เสียงหญิงดังขึ้นแฝงนัยเยาะเย้ยถากถาง
อนุภรรยาจางอ๋องซึ่งเดินเข้ามาในเรือนมีบารมียิ่งใหญ่ ด้านหลังตามด้วยหญิงรับใช้ประจำตัวสี่คน ยังมีแม่ทัพรับใช้หญิงสูงอายุคอยหามเก้าอี้ตามหลังมาให้ การที่สตรีจะเดินเข้ามาในเรือนของบุรุษนั้นผิดธรรมเนียม แต่คนในเรือนล้วนเป็นคนสนิท ใครเล่าจะนำความลับนี้ออกไปแพร่งพราย
อวี้เปี๋ยจึงได้ลูบขมวดคิ้วลุกขึ้นนั่ง เรียบร้อยอย่างยิ่งกับการสวมอาภรณ์ เสียงทุ้มต่ำเพราะยังเมาค้างอยู่เล็กน้อย “ใครกันบังอาจทำให้ฝ่าบาทอนุภรรยาของเราทรงถือโทษ ฟ้าเพิ่งจะสาง ท่านก็รีบร้อนมาหาข้าน้อยระบายความน้อยใจแล้ว”
พี่น้องสองคนนี้สนิทสนมกันยิ่งนัก นับตั้งแต่วัยเด็กเวลาอวี้หลีมีความทุกข์ใดก็มักมาบอกเล่าอวี้เปี๋ยเสมอ แม้เข้าไปอยู่ในจางอ๋องฟูแล้วก็ไม่เว้น แต่ละครั้งล้วนเป็นเรื่องราวในวังหลังของอ๋องฟู
ไม่เป็นเพราะไท่เฟยป่วยยังต้องวางกฎเกณฑ์ ก็เป็นเพราะอนุภรรยาคนใดคนหนึ่งถือความโปรดปรานแล้วกลายเป็นคนเย่อหยิ่งชวนขุ่นเคือง
ทันใดนั้นดวงตาอนุภรรยาจางอ๋องก็แดงก่ำขึ้นมา ใช้ผ้าปิดบังเรียวปากครึ่งล่าง “ทุกคนออกไปก่อน ข้าอยากพูดความลับกับท่านพี่รอง”
“เพคะ!” เหล่าหญิงรับใช้ทำความเคารพแล้วถอยออกไป เจิงเอ๋อร์วางน้ำแกงแก้เมาหนึ่งถ้วยลงบนโต๊ะเล็กที่อยู่ใกล้มือของอวี้เปี๋ยก่อนจะเป็นคนสุดท้ายที่ถอยออกไป พร้อมปิดประตูให้สนิท
…………
อวี้เปี๋ยกลัวหนาวเป็นนิสัย ถึงแม้ยังไม่ถึงฤดูหนาว ในเรือนก็ก่อไฟถ่านเงินเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นแล้ว อุ่นจนนางไม่อยากขยับตัว เห็นอวี้หลียังไม่เอ่ยปาก นางก็ไม่รีบร้อน คลายกายเอนพิงหัวเตียง ผมยาวที่ยังไม่ได้เก็บสยายลงมาปกครึ่งใบหน้าอันงดงาม
ตำแหน่งของเรือนหลักในจวนนี้ไม่ถือว่าดีที่สุดนัก ค่อนข้างมืดสลัว แต่ก็อดไม่ได้เพราะอวี้เปี๋ยชอบและยืนกรานจะอยู่ จึงทำให้ยามนี้ยังต้องจุดตะเกียงไว้หนึ่งดวง แสงสีส้มอุ่นๆ โยกไหวเล็กน้อย
นิ้วมือสีขาวซีดจับขอบถ้วย อวี้เปี๋ยยกน้ำแกงแก้เมาขึ้นจิบช้าๆ ริมฝีปากที่ถูกน้ำชโลมกลับมีสีแดงเรื่อขึ้นมาบ้าง
อวี้หลีวางผ้าลง มือกำแน่น สายตาจากปลายนิ้วของท่านพี่รองไล่ไปที่ริมฝีปากแล้วจึงขึ้นไปที่ใบหน้า พี่รองผู้นี้คุณธรรมความประพฤติไม่ดีนัก ชอบเร่ร่อนอยู่ในหมู่ดอกไม้งาม หมกมุ่นอยู่กับเสียงเพลงและสตรีงาม ทว่า...ทว่าใบหน้านี้ช่างโดดเด่นสะดุดตาจริงๆ!
ดวงตาหงส์คู่หนึ่งงดงาม สีหางตากระดกขึ้น เพียงแค่นัยน์ตาเป็นประกายเล็กน้อยก็สามารถสะกดจิตวิญญาณผู้คนได้อย่างง่ายดาย รูปร่างค่อนข้างผอมบาง ใบหน้าก็ไม่มีเนื้อมากนัก โครงหน้ากระดูกจึงชัดเจนเด่น ออกจะงดงามประหลาดชวนขนลุก เสียจริงเป็นภัยพิบัติแห่งความเจ้าชู้!
อวี้หลีนับครั้งไม่ถ้วนที่บ่นในใจ ทั้งๆ ที่นางกับท่านพี่รองเกิดจากบิดามารดาเดียวกัน ต่างกันเพียงไม่กี่ปี
เหตุใดตนเองเพียงหน้าตาสะสวย แต่ท่านพี่รองกลับงดงามถึงเพียงนี้ ต่อให้ท่านพี่รองดุร้ายร้อยแปดพันประการก็ยังทำให้คนอดไม่ได้ที่จะปรานี ทำให้คนตาลายใจสั่น
“หากข้าได้เกิดมีใบหน้าเช่นท่านพี่รองก็คงดี ฝ่าบาทคงโปรดปรานข้ามากขึ้นอีกบ้าง!” ในที่สุดอวี้หลีก็เอ่ยปาก น้ำเสียงสะอื้นเล็กน้อย ก้มหน้าลงครึ่งกาย “อนุภรรยาหลานตั้งครรภ์แล้ว ฝ่าบาทเป็นพิเศษไปเชิญหมอหลวงในวังมาเช็คชีพจร ระบุแล้วว่าเป็นเด็กชาย หากคลอดออกมาก็จะเป็นบุตรชายคนแรกของจางอ๋องฟู”
นางใช้ผ้าเช็ดมุมตาที่เปียกชื้น น้ำเสียงเจ็บใจ “ฝ่าบาทโปรดอนุภรรยาหลานมากที่สุดอยู่แล้ว หากปล่อยให้นางคลอดบุตรชายคนแรก ไหนเลยจะมีที่ยืนของข้า ฝ่าบาทเกรงว่าคงจะมอบหมายกิจการบ้านเมืองทั้งหมดในจวนให้แก่นางไปหมด!”
อวี้เปี๋ยหลังจากดื่มน้ำแกงแก้เมาหมดแล้ว สมองก็ปลอดโปร่งขึ้นมาในที่สุด นางลุกขึ้นยืดอาภรณ์เล็กน้อย ก้าวไปถึงตัวอวี้หลี แล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฝ่าบาทอนุภรรยาของข้า ท่านมีสิ่งใดต้องเกรงกลัว อนุภรรยาหลานผู้นั้นเป็นเพียงอนุภรรยาต่ำต้อยที่ขุนนางเมืองสูกวางส่งเข้าไปในวังพร้อมกับสัญญาซื้อขายตัว เป็นฐานะที่ไม่สามารถเลื่อนขั้นขึ้นสูงได้”
“องค์ฮ่องเต้ในปัจจุบันให้ความสำคัญกับจารีตเป็นอย่างยิ่ง ฝ่าบาทไม่กล้าฝ่าฝืนกฎระเบียบ ไหนเลยจะยอมให้อนุภรรยาต่ำต้อยแตะต้องกิจการในจางอ๋องฟู เหล่าขุนนางผู้ตรวจการล้วนจับตาดูอยู่” อวี้เปี๋ยป้อนยาหมั้นใจให้อวี้หลี พลางหยิบผ้าในมือนางมา นิ้วก่ายผ่านผ้าแล้วลูบไล้ใต้ดวงตาของนางเบาๆ สายตาจดจ้องมองนาง
“ฝ่าบาทชื่นชอบเช่นไร ท่านก็รู้ดี มิใช่หรือ ท่านโปรดปรานผู้ที่มีวัยวุฒิและกลิ่นอายยวนใจ ฝ่าบาทอนุภรรยายังอายุน้อย ใบหน้ายังไม่เต็มเบ่งบาน เมื่อถึงเวลาที่โตเต็มที่ ฝ่าบาทก็จะรู้สึกถึงคุณความดีของท่านเอง” วาจาอวี้เปี๋ยคล่องแคล่ว ทุกคำล้วนตรงจุดที่อวี้หลีกังวล
อวี้หลีอารมณ์ดีขึ้นมาก ใบหน้าเริ่มมีรอยยิ้ม “เมื่อได้ฟังท่านพี่รองว่าดังนี้ ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากแล้ว”
“ยัง...ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง” สีหน้าอวี้หลีแดงเรื่อขึ้นมา น้ำเสียงอึกอัก
การพูดเรื่องเหล่านี้กับพี่ชายแท้ๆ ย่อมรู้สึกกระดากใจ แต่ผู้ให้กำเนิดจากไปตั้งนานแล้ว ภรรยาเอกก็เอาแต่ดูแลพี่ชายที่เกิดจากภรรยาเอก นางจึงได้แต่ปรึกษากับพี่ชายร่วมมารดาคนนี้เท่านั้น
“สาวใช้สองคนที่ข้าเข้าไปในจางอ๋องฟูด้วยนั้น ฝ่าบาทล้วนดูไม่เข้าตา บัดนี้ยังไม่ได้เก็บเป็นอนุภรรยาเสียเลย” นิ้วมือของอวี้หลีขยับอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ท่านพี่รองช่วยหาคนมาให้ข้าอีกสองคนทีเถิด”
อวี้เปี๋ยเลิกคิ้วเล็กน้อย ไปนั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่งหนึ่ง ท่าทางนั่งก็ไม่เป็นทางการ เอนเอียงล้มเอน ไม่มีกระดูกสันหลัง ทั้งนี้เพราะเมื่อคืนนางดื่มตลอดทั้งคืน ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือเฟือจริงๆ
นางครุ่นคิดอย่างน่าค้นหา น้องสาวต้องการให้ตนช่วยหาสาวใช้ห้องนอนอีกสองคนให้ฝ่าบาทสินะ อนุภรรยาหลานได้รับความโปรดปรานเกินไป น้องสาวย่อมรู้สึกหวาดหวั่นไม่สบายใจ อีกทั้งจำเป็นต้องยกคนขึ้นมาประลองกับอนุภรรยาหลานจริงๆ ด้วย
“ต้องการแบบงามบริสุทธิ์หรือแบบงามฉูดฉาด” อวี้เปี๋ยเอ่ยถามขึ้น
“แบบฉูดฉาด” สายตาอวี้หลีไล่ไปทั่วใบหน้าอวี้เปี๋ย นึกถึงคำพูดของฝ่าบาทที่กระซิบข้างหูนางเมื่อหลายวันก่อน
จางอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเลียน แฝงความเสียดายอยู่เล็กน้อย “หากหลี่เอ๋อร์เป็นน้องสาวฝาแฝดที่เกิดพร้อมอวี้เปี๋ยคงดีไม่น้อย”
อวี้เปี๋ยไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ เพียงพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ภายในห้าวันข้าจะเลือกให้จงได้ แล้วจะส่งไปพร้อมกับสัญญาซื้อขายตัวถึงมือท่านเอง”
ทั้งสองพูดคุยกันเรื่องเรื่อยเปื่อยอีกเล็กน้อย อวี้หลีก็ลุกขึ้นลา จางอ๋องฟูมีกิจการวุ่นวายมากมาย นางหาช่วงเวลาว่างได้โดยยาก
[สวัสดีเจ้าภาพ ข้าคือระบบมุ่งสู่คุณงามความดี จุดประสงค์คือชี้ทางให้เจ้าภาพมุ่งสู่ความดี บัดนี้ขอประกาศภารกิจแรก]
[ภารกิจที่หนึ่ง: อนุภรรยาจางอ๋อง—อวี้หลีคิดจะลงมือต่อทารกในครรภ์ของอนุภรรยาหลาน ขอให้ท่านขัดขวางการกระทำของนาง ภายในเวลาสามวัน!]
อวี้เปี๋ยที่กำลังนอนกลับลงบนเตียงหลับตาพักผ่อนอยู่พลันลืมตาขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน!
สุราเมื่อคืนยังไม่สร่างหรือนี่?!
ระบบมุ่งสู่คุณงามความดีกล่าวขึ้นอีกครั้ง [ระบบมิใช่ภาพหลอน ขอให้เจ้าภาพมองระบบตามความเป็นจริง และทำภารกิจให้ทันตามกำหนดเวลา!]