ยามบ่ายในฤดูใบไม้ร่วง แสงแดดเจิดจ้าแต่ไม่ร้อนแรง ทอประกายสีทองอ่อนเป็นริ้วเล็ก ๆ บนเส้นผมของลู่เซี่ยงหนาน
เฉียวหรานมองเขาเดินเข้ามาทีละก้าว อารมณ์ของนางสดใสราวกับท้องฟ้าในวันนี้
สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ที่นั่นมีหนุ่มหล่อเยอะมากจริง ๆ แถมยังสูงเกิน 180 เซนติเมตรกันทั้งนั้น พอสวมเครื่องแบบทหารแล้วยิ่งหล่อสุด ๆ หล่อจนชวนให้น้ำลายสอเลยทีเดียว
ตอนนั้นเฉียวหรานมีคนตามจีบเยอะเหมือนกัน แต่กลับไม่รู้สึกสนใจใครเลย นางไม่ชอบผู้ชายที่เก่งกาจพอ ๆ กับตัวเอง ชอบแบบหลินไต้ยวี่มากกว่า แค่พูดไม่กี่คำก็หอบ แถมไม่มีอะไรก็กระอักเลือดได้
ลู่เซี่ยงหนานหยุดยืนห่างจากเฉียวหรานสามเมตร ก่อนเอ่ยถามว่า “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
พอเห็นว่าลู่เซี่ยงหนานกำลังพูดกับหญิงอ้วนเหมือนหมูคนนี้ ความยินดีในใจของเฉินเสี่ยวเหมยก็แทบจะเผยออกมาทางมุมปาก หากตอนเห็นเซี่ยเสี่ยวชี นางยังคิดว่าตัวเองมีโอกาสชนะถึง 80 เปอร์เซ็นต์ ตอนนี้ก็ต้องบอกว่ามีโอกาสชนะเต็ม 100... ไม่สิ 200 เปอร์เซ็นต์ต่างหาก
นางมั่นใจว่าจะทำให้ลู่เซี่ยงหนานหย่าขาด แล้วแต่งงานกับเขาได้
“ข้าคิดถึงท่าน” เฉียวหรานเอียงศีรษะยิ้ม ดวงตาดำสนิทแวววาวราวกับไข่มุกดำชุ่มน้ำ สะท้อนใบหน้าของลู่เซี่ยงหนานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย
“พูดเหลวไหลอะไร” ลู่เซี่ยงหนานดุเสียงเบา แต่น้ำเสียงไม่ได้ดุเท่าไร อย่างน้อยเฉียวหรานก็ไม่รู้สึกกลัวเลย
น้องชายรูปหล่อเวลาเขินนี่น่ารักชะมัด ฮิ ๆ!
“อาจารย์ลู่ นี่ภรรยาของท่านหรือเจ้าคะ?” เฉินเสี่ยวเหมยกวาดตามองเฉียวหรานตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาคล้ายดูแคลน สีหน้าเสียดายเต็มที่ “ท่านช่างลำบากจริง ๆ”