ความรู้สึกแบบนี้ก็เหมือนกับว่า ต่อให้เธอตบหน้าเขาสักฉาด เขาก็ยังตอบกลับมาได้อย่างไม่รู้สึกรู้สา
แต่ในความเป็นจริง คนที่ถูกตบหน้ากลับเป็นเขาเอง พอมาเจอผู้หญิงขี้เหร่คนนี้ เขาก็แยกไม่ออกแล้วว่าตัวเองโชคร้ายหรือโชคดีกันแน่
“เธอเคยเกลียดคนมามากมายหรือเปล่า?” สวี่เหอเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างเหม่อลอย
เซินหลิงซู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า “ไม่เคย ถ้าเธอโชคดีพอ เธอก็จะเป็นคนแรก”
ตอนนั้นสวี่เหอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่กลับถอนหายใจโล่งอกออกมา เขาชาไปหมดแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่แค่เกลียดผู้หญิงตรงหน้า แต่ยังเกลียดตัวเองด้วย เขารู้สึกว่าตัวเองคงบ้าไปแล้ว:
“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ควรขอบคุณเธอสินะ”
ความจริงคือเขาอยากกระโดดขึ้นไปบีบคอผู้หญิงคนนี้ให้ตาย ถ้าตอนนี้เขามีแรงพอจะทำได้ล่ะก็
“ใช่ เธอควรขอบคุณฉัน บุญคุณช่วยชีวิตก็ต้องตอบแทนด้วยการมอบตัวให้ฉัน” เซินหลิงซู่พยักหน้าอย่างจริงจัง จากนั้นก็บีบแก้มเขาแล้วกรอกน้ำให้ดื่ม
“ชีวิตของเธอเป็นของฉันแล้ว รอให้ฉันช่วยเธอออกไปอย่างว่าง่ายก็พอ”
สวี่เหอถูกเธอกรอกน้ำใส่ปากจนรู้สึกอึดอัดไปหมด เขายิ่งคิดว่าผู้หญิงขี้เหร่คนนี้ต้องมีปัญหา จะป้อนน้ำก็ป้อนดี ๆ ไม่ได้หรือไง?
“ต่อให้เธอช่วยฉัน ฉันก็ไม่ขอบคุณหรอก สิ่งที่เธอทำมันคือการดูถูกฉัน”
“ถ้าเธอช่วยฉันออกไปได้ ฉันก็จะฆ่าเธอ”
“ฉันฆ่าเธอแน่”
เขาย้ำอย่างหนักแน่น ถ้ามีคนรู้ว่าเขาถูกผู้หญิงขี้เหร่แบบนี้จูบ เขาคงไม่กล้าคิดเลยว่าจะขายหน้าขนาดไหน
ผู้หญิงคนนี้ยังกล้าพูดให้เขามอบตัวตอบแทนอีก ฝันไปเถอะ