ภายในห้อง
เซินหลิงซู่ลองควบคุมหางแมวดู คราวนี้มันหดกลับเข้าไปได้หนึ่งชั่วโมงกว่าจะโผล่ออกมาอีกครั้ง
เธอตบมืออย่างดีใจ “ไม่เลว ในที่สุดก็ควบคุมมันได้นานขึ้นสักที”
นั่นแปลว่าเธอจะควบคุมมันได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ
เธอยกมือขึ้นดูสมองกล แล้วเมินข้อความทั้งหมดจากลี่หมิงจวินและคนอื่น ๆ
จากนั้นก็เปิดแชทที่ปักหมุดไว้ ซึ่งมีชื่อว่า “ถาน”
ย้อนกลับไปยังข้อความที่เธอบอกเขาครั้งก่อนว่าตัวเองคือแฟนสาวในอนาคตของเขา
เธอนึกว่าเขาคงเงียบไม่ตอบเสียแล้ว
【ถาน: คุณอยู่ที่ไหน】
มีแค่สามคำแท้ ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกดุดันราวกับกำลังข่มขู่
เซินหลิงซู่ไม่มีทางโง่ถึงขั้นคิดว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นห่วงเธอ
อีกฝ่ายคงอยากฆ่าเธอมากกว่า ขอแค่เธอบอกตำแหน่งไป ถานเยว่โจวคงพาคนบุกมาฆ่าเธอทันที
【หลิงหลิง: อยู่ในใจคุณไง ที่รัก~】
【หลิงหลิง: คิดถึงฉันเหรอ】
【ถาน: ……คุณนี่ห้าวนักหรือไง】
【หลิงหลิง: ทำไมล่ะ ไม่ชอบให้เรียกที่รักเหรอ หรือชอบให้เรียกว่าหนุ่มใหญ่? หรือพี่ชาย ไม่ก็สามีล่ะ】
อีกฝ่ายเงียบไปอีกครั้ง สงสัยคงไม่มีคำไหนถูกใจเลยสักคำ
เธอกำลังคุยสนุกอยู่แท้ ๆ
จู่ ๆ ใบสั่งปรับก็เด้งขึ้นมา ตอนเห็นใบสั่งปรากฏบนสมองกล เซินหลิงซู่ถึงกับงุนงง
เธอถูกแจ้งความด้วยข้อหาทำให้น้ำสูญเปล่า
สมองกล… ตอนเห็นใบสั่งปรับ เซินหลิงซู่ยังคงงุนงงอยู่
ไม่นานเธอก็นึกอะไรขึ้นได้ พอเปิดประตูออกไปก็เห็นหลินหย่างยืนอยู่หน้าห้อง ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ น้ำตาไหลพรั่งพรู
เดิมทีเขาก็เป็นผู้มีพลังพิเศษธาตุน้ำ ร่างกายจึงมีน้ำมากกว่าคนอื่น