เสียงเรียกที่รักนั้น ทำให้เขาตัวอ่อนไปทั้งตัว
ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าคำพูดของเธอมันมีความหมายแฝงอะไรบางอย่าง
สวี่เหอรู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่ปกติ ทำไมแค่ถูกเธอเรียกที่รัก ก็อยากจะยอมแพ้ ยอมยกชีวิตให้เธอไปเลย
"เธอเรียกฉันว่าที่รัก แล้วฉันจะเรียกเธอว่าอะไรดีล่ะ" น้ำเสียงของสวี่เหอหยุดไปครู่หนึ่ง เขาสาบานได้ว่าเขาไม่ได้คิดจะเรียกร้องอะไร แค่เรียกกันได้สนิทขนาดนี้ ก็ควรจะมีคำเรียกที่เหมาะสมกันหน่อย
"เธอจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ ซูซู พี่สาว หรือจะเรียกแม่ หรืออะไรอื่น ๆ ก็ได้" เซินหลิงซื่ออยากจะพูดอะไรที่ใกล้ชิดกว่านั้นอีก เช่น เรียกเมีย หรืออะไรทำนองนั้น
แต่เห็นท่าเขาจะทนการหยอกล้อไม่ไหว ใบหูแดงจะหยดเลือดแล้ว
ทำเอาตัวเธอดูเหมือนเป็นนักเลงผู้หญิงไปได้
"ที่ไหนกัน...จะให้เรียกพี่สาว หรือแม่ได้ยังไง" สวี่เหอไม่กล้ามองหน้าเธอเลย พูดก็ติด ๆ ขัด ๆ
เซินหลิงซื่อ: "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เรียกถูกมีรางวัลนะ"
สวี่เหออยากจะถามว่ารางวัลอะไร แต่พอคิดได้ ก็หดคางลงไปซุกกับไหปลาร้า ถ้าทำได้ก็อยากจะขุดดินหนีลงไปให้พ้น ๆ
ใบหน้าแดงก่ำชวนมอง ผิวเขาขาวมาก พอหน้าขึ้นมาแค่นิดเดียวก็เห็นชัด ผมสีดำยาวร่วงลงมาปกครึ่งตา เป็นความต่างที่ดูเท่สุด ๆ
เซินหลิงซื่ออดไม่ได้ที่จะบีบแก้มเขาสองที แล้วยกมือดูเวลา: "ฉันต้องไปแล้วล่ะ"
เร็วขนาดนี้เลยเหรอ เขากัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วทำเป็นไม่สนใจ: "ไปเถอะ ๆ ทำเป็นเหมือนเสียดายมาก"