“อย่าเข้ามา ฉันต้องพักผ่อน”
“แล้วก็ไล่หลินหย่างออกไปด้วย ฉันไม่ได้พิการ ไม่ต้องให้ใครมาดูแล”
เซินหลิงซู่ไม่อยากให้ไป่จิ้นเฉินเห็นสภาพของตัวเองในตอนนี้ ถ้าเขาเห็นเข้า ไม่แน่ว่าอาจจับเธอห่อแล้วพาไปห้องพยาบาลทั้งอย่างนั้น หางของเธอยังหดกลับไปไม่หมด เสี่ยงจะถูกเปิดเผยมากเกินไป
“เซินหลิงซู่ เธอจำเป็นต้องทำตัวห่างเหินกับฉันขนาดนี้เลยเหรอ? พวกเราทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อเธอนะ” ไป่จิ้นเฉินสัมผัสได้ชัดเจนถึงน้ำเสียงอ่อนแรงของเธอ รวมถึงจุดแดงที่แวบผ่านข้อมือไป
ตอนที่เขารีบตามเข้าไปหมายจะประคองเธอ เซินหลิงซู่ก็ปิดประตูดังปัง ล็อกไป่จิ้นเฉินไว้ข้างนอกห้อง
“เธอไม่สบายหรือเปล่า? อย่าหลบหน้าฉันแบบนี้ได้ไหม ฉันเองก็อยากช่วยเธอนะ” พอพูดถึงท้ายประโยค น้ำเสียงของเขาก็แทบจะกลายเป็นคำวิงวอน ราวกับแค่ลมพัดก็จะสลายหายไป
เขาเป็นห่วงเธอจริง ๆ
คำพูดของเขายังคงไม่ได้รับการตอบสนองใด ๆ เขารู้ว่าเซินหลิงซู่ไม่มีทางเชื่อเขา
“หลินหย่างต้องอยู่ที่นี่ ร่างกายเธอยังไม่หายดี ต้องมีคนคอยปกป้อง เรื่องแบบเมื่อวาน ฉันไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก”
พอนึกถึงเรื่องเมื่อวาน ไป่จิ้นเฉินก็ยังรู้สึกหวาดหวั่น เขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่า หากตัวเองไปไม่ทัน เซินหลิงซู่จะถูกทำอย่างไร
ด้วยนิสัยหยิ่งผยองของเซินหลิงซู่ ก่อนหน้านี้เธอคงไปล่วงเกินคนไว้ไม่น้อย
ตอนนี้ข่าวเรื่องคริสตัลแกนพลังของเซินหลิงซู่ถูกทำลายแพร่ออกไปโดยไม่รู้ได้อย่างไร คนพวกนั้นคงกำลังจ้องหาโอกาสเล่นงานเธออยู่เบื้องหลัง