ในตอนนี้ เซี่ยเหยาไม่ใช่ตัวเธอเองอีกต่อไปแล้ว
ลู่เฟยเกร็งไปทั้งตัว
ยืนประจันหน้าอย่างแข็งทื่อชั่วอึดใจ ร่างของเซี่ยเหยาก็ขยับขึ้นมาทันใด แต่กลับไม่ใช่พุ่งเข้าหาลู่เฟย กลับกัน เธอเขย่งเท้าพุ่งตัวออกไป
“คุณเซี่ย!”
ลู่เฟยรีบวิ่งตาม
ทว่า ห้องนอนใหญ่อันมืดสลัวนั้น จะยังมีเงาร่างของเธออยู่อีกหรือ?
เธอวิ่งไปได้รวดเร็วปานนั้น แต่ไร้เสียงฝีเท้าแม้แต่นิด
ลู่เฟยร้อนรนจนเหงื่อกาฬไหลโทรม
ถูกสิ่งชั่วร้ายควบคุมร่าง ย่อมทำเรื่องน่าสะพรึงกลัวเกินเข้าใจมากมาย ไม่ใช่ทำร้ายคนอื่น ก็ทำร้ายตัวเอง
“ห้องนอนใหญ่ไม่มี นั่นก็วิ่งไปที่ชั้นล่างแล้ว!”
ลู่เฟยวิ่งออกจากห้องนอนใหญ่ ยืนอยู่ที่ระเบียงทางเดิน มองลงไปเบื้องล่าง
ห้องนั่งเล่นสูงเปิดโล่งกว้าง มีเพียงโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดใหญ่เหนือศีรษะที่ส่องแสงริบหรี่เล็กน้อย ทั่วทั้งชั้นหนึ่งล้วนจมอยู่ในความมืด
ราวกับแอ่งน้ำนิ่ง มองไม่เห็นเลยว่าเซี่ยเหยาอยู่ที่ไหน
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา อาศัยแสงจากไฟฉายโทรศัพท์ วิ่งลงบันไดไปอย่างร้อนรน
วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าข้อเท้าตัวเองถูกอะไรบางอย่างคว้าไว้แน่นอย่างแรง
เขาเซถลา ร่างทั้งร่างควบคุมไม่อยู่ พุ่งไปข้างหน้า โชคดีที่เขาตอบสนองได้เร็วพอ คว้าราวบันไดไว้ทันเวลา จึงไม่พลัดตกลงไป
ลู่เฟยถลกขากางเกงขึ้น เห็นรอยเล็บสีดำเข้มเพิ่มขึ้นมาที่ข้อเท้า รอยนั้น ผิวหนังบริเวณนั้นชาไปหมด ไร้ความรู้สึก
ลู่เฟยคว้ากำขี้เถ้ากำยานขึ้นมาหนึ่งกำมือ หว่านโปรยไปทั่วทิศ
ในความเลือนราง ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างถอยร่นหายไป
จากนั้น เขาใช้มือจับราวบันได ค่อยๆ ย่างก้าวลงบันไดทีละขั้นอย่างระมัดระวัง ในที่สุดก็มาถึงชั้นหนึ่ง
ม่านสองชั้นหนาหนักถูกดึงปิดไว้ ทั่วทั้งชั้นหนึ่งอับทึบไร้ลม ยิ่งมืดสลัวและเงียบสยอง
ลู่เฟยกวาดสายตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง รู้สึกตลอดเวลาว่าในความมืด มีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองตัวเองอย่างเยือกเย็น
ขณะกำลังระมัดระวังค้นหา จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง
เขารีบหันตัว พอดีเห็นเงาร่างของเซี่ยเหยาวาบผ่านตรงหัวเลี้ยวบันได เขารีบวิ่งตามไปทันที พบว่าด้านหลังนี้ยังมีประตูอีกบานหนึ่ง
ประตูเปิดครึ่งหนึ่ง บานประตูสั่นไหวเล็กน้อย ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากข้างใน
ลู่เฟยยกโทรศัพท์ขึ้น
ภายใต้แสงสลัว บันไดทอดลงไปเบื้องล่างช่วงหนึ่งสะท้อนเข้าสู่สายตาของเขา เงาร่างซีดเซียวของเซี่ยเหยาราวกับภูตผี หายวับไปที่ปลายสุดของบันได
“เป็นห้องใต้ดิน”
ลู่เฟยมีความรู้สึกสังหรณ์เลวร้ายอย่างยิ่ง
การลงบันไดคราวนี้ราบรื่น พื้นที่ห้องใต้ดินโล่งกว้าง
ที่นี่เป็นห้องออกกำลังกายโดยเฉพาะ
“คุณเซี่ย!”
เดินเลี้ยวมุมไป ในที่สุดลู่เฟยก็เห็นเซี่ยเหยา
ตรงนั้น ที่ปลายสุดของห้องออกกำลังกาย มีกระจกเงาบานใหญ่เต็มผนัง
เซี่ยเหยาหันหน้าเข้ากระจก ยืนอยู่ตรงกลาง ผมเผ้าสยายยุ่งเหยิง ปากพึมพำพร่ำพูดอะไรบางอย่างซ้ำไปซ้ำมา
ท่าทางอันพิลึกน่าสยดสยองนั้น ทำให้ขนหัวลุกทั้งตัว
“เธอกำลังพูดอะไรกันแน่?”
ลู่เฟยไม่สนใจอะไรมากมาย สิ่งสำคัญเร่งด่วนตอนนี้คือต้องแย่งมีดแล่กระดูกในมือเธอมาก่อน
เขาค่อยๆ ย่องเข้าใกล้เซี่ยเหยาอย่างระมัดระวัง พอเข้าไปใกล้แล้ว ก็พุ่งตัวเข้าคว้าข้อมือข้างที่ถือมีดของเธอ
เซี่ยเหยาพลิกตัวกลับมาอย่างแรง มือโต้กลับมาจับข้อมือของลู่เฟย ในเส้นผมยาวยุ่งเหยิง ดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง จ้องเขม็งมายังลู่เฟย
วินาทีต่อมา ลู่เฟยเห็นอย่างน่าตระหนก ในกระจกเงา เบื้องหลังของเธอ ปรากฏเงาดำน่าเกลียดน่ากลัวขึ้นมาทีละร่างๆ
ในกระจกเงา เงาดำพวกนั้นลงมือแล้ว มือดำบิดเบี้ยวคู่แล้วคู่เล่าฉุดกระชากศีรษะของเซี่ยเหยา ง้างดึงเงาของเธอออกจากร่างทีละเล็กทีละน้อย
“วิญญาณ! พวกมันต้องการดึงวิญญาณของเธอออกมา!”
ดวงตาของลู่เฟยเบิกกว้างถึงที่สุด
ในชั่วขณะนี้เอง ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าสร้อยคอคืออะไร
สร้อยดูดวิญญาณ!
สร้อยคอที่สามารถดูดกลืนวิญญาณของคน สร้างขึ้นด้วยวิธีการอันทารุณโหดร้ายอย่างยิ่ง ลูกปัดกระดูกทุกเม็ด สามารถบรรจุวิญญาณอาฆาตได้หนึ่งดวง
เงาดำพวกนั้น ก็คือวิญญาณที่ถูกดูดเข้าไปในสร้อยคอ
นี่มันของหายากเลยนะ เซี่ยเหยาไปล่วงเกินคนประเภทไหนเข้ามา?
ในหัวเขาเกิดประกายความคิดเฉียบพลัน
หาจังหวะอ้อมไปทางด้านหลังของเซี่ยเหยา แล้วใช้มีดไม้ท้อแทงไปยังเงาดำในกระจกอย่างแรง
เคร้ง!
มีดเล็กไม้ท้อและกระจกแตกพร้อมกัน รอยร้าวเป็นใยแมงมุมเต็มพื้นผิวกระจก เงาดำเบี้ยวบูดหายวับไป ลูกปัดกระดูกมนุษย์เม็ดแล้วเม็ดเล่าร่วงกระจัดกระจายบนพื้นอย่างไม่มีสาเหตุ
เซี่ยเหยาทรุดตัวลงอย่างอ่อนปวกเปียก หมดสติไม่รู้เรื่อง มีดแล่กระดูกตกกระทบพื้นดังก้องอยู่ข้างๆ
แต่สร้อยคอกระดูกมนุษย์นั่นไม่ยอมถอยง่ายๆ ลูกปัดสีขาวเทากลิ้งเกลือกๆ มุ่งหน้ามาทางคนทั้งสอง
ของสิ่งนี้ดุร้ายเกินไปแล้ว มีดไม้ท้อเพียงใช้ครั้งเดียวก็หมดฤทธิ์
ลู่เฟยรีบแบบเซี่ยเหยาขึ้นหลัง วิ่งขึ้นบันไดอย่างไม่คิดชีวิต วิ่งรวดเดียวจนถึงทางเข้า
ทว่าประตูกลับปิดลงเสียแล้ว
ลู่เฟยจำได้แม่นว่าตอนตัวเองเข้ามาไม่ได้ปิดประตู เขาออกแรงบิดลูกบิดประตูอย่างแรง กลับเปิดไม่ออก
ประตูถูกล็อกจากด้านนอก!
ลู่เฟยตื่นตะลึง
ใครเป็นคนล็อกประตู?