ถนนค้าของเก่า
ลู่เฟยเดินลัดเลาะผ่านถนนที่พลุกพล่าน มุ่งหน้าไปยังที่ที่ผู้คนบางตา
จนมาถึงจุดที่เปลี่ยวและเงียบเหงาที่สุด หน้าโรงจำนำเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ไม่สะดุดตาใคร
ตัวร้านตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมคลาสสิกเรียบง่าย แต่ดูไม่เก่าคร่ำ กลับมีกลิ่นอายพิเศษราวกับผ่านการกัดเซาะของกาลเวลา
เหนือประตูทางเข้ามีป้ายไม้จันทน์แดงโบราณแขวนอยู่ สลักตัวอักษรใหญ่ไว้ด้วยลายมือพริ้วไหว
โรงจำนำเสียจื้อ
นี่คือกิจการที่ตระกูลลู่เฟยสืบทอดมารุ่นแล้วรุ่นเล่า
ก่อนหน้านี้คุณปู่เป็นผู้ดูแล ตอนนี้ส่งต่อให้เขา
โรงจำนำของพวกเขาค่อนข้างพิเศษ ไม่เหมือนโรงจำนำทั่วไปตรงที่พวกเขาไม่เคยรับของมีค่าทางโลกอย่างทองหรืออัญมณี แต่รับเฉพาะสิ่งของหยินชั่วร้ายที่มีมูลค่าพิเศษ
อาทิ ไพ่นกกระจอกที่ทำจากกะโหลกศีรษะคนตาย ดาบที่เพชฌฆาตใช้ตัดคอนักโทษในยุคโบราณ และไม้โลงศพที่ขุดมาจากสุสานเก่า
คุณปู่เคยพูดว่า ของชั่วร้ายนั้นทำร้ายคนได้ แต่ก็ช่วยเหลือคนได้!
สิ่งเหล่านี้เมื่อผ่านมือพวกเราก็จะแปลงชั่วเป็นดี กลายเป็นวัตถุมงคลที่เปลี่ยนดวงชะตาปลดเปลื้องเคราะห์ภัย
ไพ่นกกระจอกกระดูกคนทำให้รวยทุกครั้งเมื่อพนัน ดาบเพชฌฆาตคุ้มกันภัยให้แคล้วคลาด ไม้โลงศพเก่าแก่หนุนนำให้เลื่อนขั้นร่ำรวย
รักษาโรคช่วยชีวิต แคล้วคลาดภยันตราย กระทั่งพลิกฟ้าต้านชะตา
ของชั่วร้ายที่พวกเขาดัดแปลงขึ้นนี้ ทำให้เศรษฐีใหม่ขุนนางเก่าแก่แห่แหนกันมาไม่ขาดสาย เล่าลือว่าในยุครุ่งเรืองถึงขนาดที่เชื้อพระวงศ์ยังเคยอุดหนุน
ผู้คนในยุทธภพต่างรู้ดีว่า ของจากโรงจำนำเสียจื้อนั้น ต่อให้มีหมื่นตำลึงก็ยากจะได้มา!
เพียงแต่ความรุ่งเรืองเหล่านั้นเป็นเรื่องในอดีต
โรงจำนำเสียจื้อตกต่ำอับแสงมานานหลายปีแล้ว
ลู่เฟยปลดป้ายที่เขียนว่า "เถ้าแก่ไม่อยู่ มีธุระติดต่อตามเบอร์" ลงมา เปิดประตูเดินเข้าร้าน ใบหน้าอ่อนเยาว์แฝงแววท้อแท้
"ก็ยังไม่มีข่าวคราวของคุณปู่อีกแล้ว"
สามปีก่อน คุณปู่ออกไปเก็บของชั่วร้ายแล้วไม่กลับมาอีกเลย เหลือไว้เพียงจดหมายฉบับหนึ่งกับบัตรธนาคารใบเดียว
"เสี่ยวเฟย อย่าตามหาปู่นะ ตั้งใจเรียนหนังสือให้ดี! อีกสามปี เจ้าถึงจะกลับมาเปิดโรงจำนำเสียจื้อได้ หากภายในหนึ่งเดือนเก็บของชั่วร้ายได้สามชิ้น ก็สานต่อกิจการไป แต่ถ้าไม่... เอาเงินนี่ไป อยู่ให้ไกลที่สุด!!!"
เงินที่คุณปู่ทิ้งไว้ พอให้ลู่เฟยใช้ไปตลอดชีวิต
บัดนี้สามปีผ่านไป
ลู่เฟยเรียนจบมหาวิทยาลัย กลับมาที่โรงจำนำเสียจื้อตามคำสั่งเสียของคุณปู่
แม้คุณปู่จะกำชับว่าอย่าตามหา
แต่ลู่เฟยก็ยังแบ่งเวลาแต่ละวันมาสอดส่องแถวถนนค้าของเก่า เพื่อหาข่าวคราวเกี่ยวกับคุณปู่
แต่คุณปู่กลับราวกับหายไปในอากาศ ไร้ซึ่งเบาะแสใด ๆ ให้ลู่เฟยเลย
"ยังมีเวลา! เอาเป้าหมายที่คุณปู่ให้ไว้ให้สำเร็จก่อน เปิดโรงจำนำเสียจื้ออย่างเป็นทางการ แล้วค่อย ๆ ตามหา ถ้าเผื่อวันไหนเขากลับมาเอง อย่างน้อยบ้านก็ยังอยู่"
ลู่เฟยปลุกใจตัวเอง ลงมือทำความสะอาดร้าน เตรียมเปิดประตูรับลูกค้า
แต่เพราะร้านของเขาตั้งอยู่ในตำแหน่งที่เปลี่ยวนัก แทบไม่มีลูกค้าเดินผ่านเลย
เปิดร้านได้ครึ่งเดือนแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงาลูกค้าสักคน
เป็นอย่างนี้ต่อไป ไม่มีทางเลยที่จะเก็บของชั่วร้ายสามชิ้นภายในหนึ่งเดือน
ไม่อย่างนั้นลองออกลุยเอง ไปสืบที่ถนนของเก่านี่ดูล่ะ?
คนแก่วิชากล้า ไม้แก่เป็นปีศาจ วัตถุโบราณนี่แหละที่กลายเป็นของชั่วร้ายได้ง่ายที่สุด
ขณะที่ลู่เฟยกำลังใคร่ครวญ เขาก็สังเกตเห็นคนอยู่ด้านนอก
ใต้ต้นไหว้ใหญ่ตรงข้ามร้าน มีหญิงสาวในชุดกระโปรงขาวยืนอยู่คนหนึ่งตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เธอกำลังจ้องมองมาที่โรงจำนำเสียจื้อ
"เธอจะมาใช้บริการหรือเปล่า?"
ลู่เฟยมองสองที แล้วจู่ ๆ รูม่านตาก็หดเกร็ง
"ไม่สิ เงาของเธอทำไม...?"
เขาเห็นว่าใต้เท้าของหญิงสาวคนนั้น ดูเหมือนจะมีมากกว่าหนึ่งเงา
แต่ยังไม่ทันได้มองชัด หญิงสาวก็รีบสาวเท้าเข้ามาที่โรงจำนำเสียจื้อ
"ขอถามนะคะ... ที่นี่คือโรงจำนำเสียจื้อหรือเปล่าคะ?"
เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น หญิงชุดขาวก้าวเข้ามาในห้อง อากาศราวกับเย็นวาบขึ้นหลายองศา เธอกวาดตามองบรรยากาศในร้าน ถามอย่างไม่แน่ใจ
"ใช่ครับ ที่นี่เสียจื้อ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?"
ลู่เฟยลุกขึ้น จงใจเปิดไฟสว่าง
หญิงสาวอายุราวยี่สิบห้าถึงยี่สิบหก ร่างสูงโปร่งบาง ใบหน้ารูปไข่งดงาม สวยมาก แต่ผิวหนังทั่วร่างซีดขาวราวกับศพ
ท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้า
ใต้เท้าเธอมีกลุ่มดำทะมึนก้อนใหญ่ ไม่ใช่แค่เงาเดียว
น่าจะมีอย่างน้อยสิบกว่าเงา ลากยาวราวกับลูกโป่งมากมายอยู่ด้านหลัง!
ลู่เฟยสะดุ้งเฮือก
ไปเอาของสกปรกมาตั้งมากมายขนาดนี้ ผู้หญิงคนนี้ไปทำอะไรมา?
"ดีจังเลย! ท่านเถ้าแก่ลู่อยู่ไหมคะ? ฉันจะมาใช้บริการ" ดวงตาอิดโรยของหญิงสาวเปล่งประกายยินดี หยิบนามบัตรเก่าใบเหลืองออกมาใบหนึ่ง
บนนั้นพิมพ์ชื่อคุณปู่ของลู่เฟย และตราประทับของเสียจื้อ
นี่คือนามบัตรที่คุณปู่เคยแจกออกไป
งั้นก็เป็นลูกค้าเก่านี่เอง!
ลู่เฟยรีบถาม "คุณครับ รู้จักคุณปู่ผมหรือเปล่าครับ?"
"ฉันไม่รู้จักค่ะ ฉันชื่อเซี่ยเหยา นามบัตรนี้ผู้ใหญ่ที่บ้านให้มา กำชับให้ต้องตามหาท่านเถ้าแก่ลู่ให้เจอ"
หญิงสาวหันคอซ้ายขวา ดูรีบร้อน
"ขอโทษครับ คุณปู่ผมไม่อยู่ครับ ผมชื่อลู่เฟย เป็นเถ้าแก่คนปัจจุบันของเสียจื้อ คุณเซี่ยจะใช้บริการอะไร บอกผมได้เลยครับ"
"อะไรนะ? ท่านไปไหนแล้ว?" เซี่ยเหยาราวกับได้ยินข่าวร้าย ร่างกายสั่นคลอนโซเซ
"คุณเซี่ย ระวัง!"
ลู่เฟยรีบเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง
"ท่านเถ้าแก่ลู่จะกลับมาเมื่อไร? เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาค่ะ!" เซี่ยเหยาคว้าแขนลู่เฟย แววตาเต็มไปด้วยความร้อนรน
"ซี้ด!" ลู่เฟยลุกซู่ไปทั้งตัว
มือของเธอเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งโบราณที่ไม่ละลายมาเนิ่นนาน ส่งไอเย็นเสียดแทงเหมือนใบมีดกรีดเนื้อ
ตัวเย็นขนาดนี้ แต่กลับนุ่งกระโปรงบางเบา
เย็นโดยไม่รู้สึกตัว คือลางบอกวาระสุดท้าย!
หากสิ่งผิดปกติเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับของที่จะเอามาใช้บริการ เกรงว่าจะเป็นวัตถุมหาภัยร้ายกาจอย่างยิ่ง!