เฉินเหยี่ยได้บุหรี่หัวจื่อสองแถว บุหรี่ถ่าจื่อสองแถว แถมบุหรี่ยี่ห้อฉวินจื่อและยี่ห้ออื่นอีกสองสามกล่อง
แถมเหล้าขาวอีกสองขวด พร้อมซอสเหลาเกียนหม่าและเครื่องปรุงรสอย่างน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชูอีกจำนวนหนึ่ง
ข้าวของที่คนอื่นได้ก็พอ ๆ กัน เพียงแต่บุหรี่หัวจื่อสองแถวให้เฉินเหยี่ยไปก่อน
เฉินเหยี่ยไม่ได้ติดใจอะไร
ตกลงกันไว้ก่อนแล้วว่าเขาจะได้สองส่วน ก็ต้องสองส่วน เฉินเหยี่ยยอมรับวิธีการแบ่งนี้
ถ้าบุหรี่หมดเมื่อไหร่ ก็ค่อยไปขอแลกกับหัวหน้าฉู่หรือคนอื่นก็ได้
ที่จริงในบรรดาผู้มีลำดับขั้นเหนือโลกสี่คนของขบวนรถ นอกจากเฉินเหยี่ยแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนไม่สูบบุหรี่
แต่ของอย่างเหล้าและบุหรี่เป็นสินค้าแข็ง หากไม่ใช้เองก็เอาไปแลกข้าวของกับคนอื่นได้
ตามที่ฉู่เช่อว่า ในวันสิ้นโลกมีขบวนรถแบบนี้อยู่มากมาย
ถ้าไปพบขบวนรถอื่นเข้า บางทีอาจแลกของดี ๆ ได้บ้าง
“เฉินเหยี่ย บุหรี่หมดเมื่อไหร่มาหาฉันนะ เห็นแก่เพื่อนร่วมทีม ฉันคิดให้ถูกหน่อยก็ได้!”
สาวขายาวยกบุหรี่เหอฮวาในมือขึ้นมาแล้วยิ้มร่า
“อันนี้ใช้ได้ ถึงเวลาก็ขอให้พี่หน่าปรานีผมด้วยเถอะ!”
“ฮี่ ๆ...”
สาวน้อยดูจะชอบที่เขาเรียกแบบนี้มาก ใบหน้ายิ้มสดใส ภายใต้แสงตะวันยามเย็นในวันสิ้นโลก เส้นผมสีดำยาวของเธอเปล่งประกาย
คราวนี้เป็นกระเป๋าของหน่าหน่า
กระเป๋าของหน่าหน่าใหญ่กว่ากระเป๋าสองใบของเฉินเหยี่ยอย่างเห็นได้ชัด
ถึงจะเป็นผู้มีลำดับขั้นเหนือโลกที่ไม่เคยถนัดด้านร่างกาย แต่สมรรถนะร่างกายของสาวขายาวก็ยังไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้
กระเป๋าด้านหลังของสาวน้อยจุได้ประมาณ 90 ลิตร กระเป๋าแบบนี้เป็นของที่คนชอบเดินป่าแบบหนักถึงจะซื้อหามาใช้ ในยุคก่อนสิ้นโลกก็ต้องใช้เงินหลายพันถึงจะได้ของดีระดับนี้มาครอบครอง