เมื่อเห็นพฤติกรรมของสาวขายาว ฉู่เช่อถึงกับกระตุกมุมปาก สีหน้าเจ็บปวดราวกับโดนเชือดเนื้อ
สิ่งที่ดื่มวันนี้คือชาผูเอ่อร์ เป็นของสะสมของเขาก่อนวันโลกาวินาศ
หลังจากวันโลกาวินาศระเบิดขึ้น คนอื่นพกอาหารนานาชนิดหรือทรัพยากรที่พกพาสะดวก มีเพียงเขาที่พกใบชา
ตอนนี้คือวันโลกาวินาศ ใบชานี้ยิ่งดื่มก็ยิ่งหมดไป ต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็ไม่มีที่ให้ซื้อ
แม้แต่ตัวเขาเอง ก็ไม่ค่อยยอมนำออกมา
ผลคือถูกนานาดื่มเข้าไปแบบนี้ เหมือนวัวเคี้ยวโบตั๋นชัดๆ
"หัวหน้าทีม นายนี่ขี้เหนียวเกินไปแล้วนะ มาทีไรก็ให้แค่นิดเดียว!"
"แค่ซอกฟันยังไม่พอเลย!"
นานาวางกาน้ำชาในมือลงบนโต๊ะ พูดอย่างไม่พอใจนัก
ฉู่เช่อมองกาน้ำชาที่ว่างเปล่า โมโหจนเส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบๆ นี่มันถึงกับกินใบชาลงไปด้วย
มันช่าง...
นานาเคี้ยวตุ้ยๆ รู้สึกถึงกลิ่นหอมของชาที่อบอวลในปาก และร่างกายก็ฟื้นฟูพลังขึ้นมาบ้าง
เฉินเหยี่ยก็มองจนตะลึง ไม่คิดว่าสาวขายาวจะหยาบกระด้างถึงเพียงนี้ แตกต่างจากรูปลักษณ์งดงามละเมียดของนางอย่างสิ้นเชิง
แต่ตอนนี้เฉินเหยี่ยก็เข้าใจแล้ว ดูท่าพฤติกรรมของเขาในหมู่บ้านฉางโซ่ว ทำให้สาวขายาวมองเขาเป็นพวกเดียวกันแล้ว
"แอะแฮ่ม... ลุงอาเป่า ครั้งนี้พวกเรามีใครไม่กลับมาบ้าง?"
ลุงอาเป่ายืนอยู่ข้างๆ พูดตรงๆ ว่า: "ก่อนหน้านี้ในขบวนรถของเรามีทั้งหมด 124 คน ตอนนี้เหลือเพียง 44 คน หมู่บ้านฉางโซ่วรวมกับเมื่อคืน สูญเสียไปทั้งหมด 80 คน"
"ตอนนี้ขบวนรถมีผู้ชาย 16 คน ผู้หญิง 28 คน"
เมื่อได้ยินตัวเลขจากปากลุงอาเป่า ทุกคนในที่นั้นพลันเงียบกริบ
เพียงแค่ผ่านไปหนึ่งคืน ก็สูญเสียเกิน 80 คน