บทที่ 144 หมายเลขไม่เกินหนึ่งพัน
เฉินเหยี่ยเพิ่งออกจากห้องทำงานของอู๋เจี้ยนซาน ก็เห็นฉู่เช่อเดินเข้ามาด้วยสีหน้าหม่นหมอง
“หัวหน้าฉู่ คุณ...”
ฉู่เช่อหัวเราะเยาะ “ก่อนหน้านี้นายไม่ได้บอกว่าหัวหน้าอู๋ให้มาแค่สี่ขวดเหรอ?”
เฉินเหยี่ยเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน พลางเปลี่ยนเรื่อง “คุณกะจะไปเจอลุงอู๋เหมือนกันเหรอ?”
ฉู่เช่อไม่สนใจเฉินเหยี่ย เขาผลักประตูห้องเรียนชั้นปีสี่ห้องหนึ่งเข้าไปตรง ๆ
เมื่อฉู่เช่อออกมาจากห้องเรียน เขาก็ผ่อนลมหายใจยาว ราวกับอยากระบายความอัดอั้นในใจออกมาให้หมดในลมหายใจเดียว
ตอนนี้ฉู่เช่อมีน้ำตาโลหิตของเทพมรณะสามขวดอยู่ในอ้อมแขน
เขามาถึงชั้นสอง
ชั้นสองกับชั้นสามมีคนจากขบวนรถและศาสนจักรเทพมรณะอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่
ฉู่เช่อผลักประตูห้องเรียนห้องหนึ่งบนชั้นสอง
ในห้องเรียนนี้มีคนไม่มาก เตียงหลายเตียงวางชิดมุมห้อง ส่วนกลางห้องมีโต๊ะตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีกระติกน้ำร้อน
หน้าต่างทุกบานในห้องเรียนถูกปิดทับด้วยแผ่นพลาสติก ผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน และของอย่างอื่น
ทำให้ทั้งห้องดูมืดสลัว
“แค่ก ๆ...”
ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ฉู่เช่อก็ได้ยินเสียงไอ
“หัวหน้าฉู่ มาแล้วเหรอครับ!”
คนที่ทักทายคือเสี่ยวหวัง ผู้ช่วยของขบวนรถ
ฉู่เช่อพยักหน้าแล้วเดินไปยังเตียงที่ชิดกำแพง
เมื่อผู้รอดชีวิตคนอื่นเห็นว่าเป็นฉู่เช่อ ก็ทยอยออกจากห้องเรียนไป
ตอนนี้ในห้องเรียนเหลือเพียงเสี่ยวหวัง ฉู่เช่อ และลุงอาเป่าที่นอนอยู่บนเตียง ไม่มีใครอื่นอีก
“อาเช่อ มาแล้วเหรอ...”
ลุงอาเป่านอนอยู่บนเตียง ร่างกายดูอ่อนแรง ผมขาวปนดำยุ่งเหยิงอยู่บนหมอน ดูเหมือนจะพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ฉู่เช่อกดเขาไว้ทันที
ใครจะคิดว่าลุงอาเป่าอายุเพียง 50 ปีเท่านั้น!
ถ้าฉู่เช่อไม่รู้จักลุงอาเป่าดี เขาคงคิดไปแล้วว่าลุงอาเป่าอายุอย่างน้อย 60 กว่า