ชุยจิ้นกลั้นเสียงสะอื้นไว้ ก่อนหันไปตะโกนใส่ตำรวจและหมอที่อยู่รอบ ๆ ว่า “นี่คือลูกสาวของเรา เธอจากไปแล้ว! พวกคุณมีสิทธิ์อะไรถึงจะชำแหละร่างเธออีก? หรือคิดจะขโมยอวัยวะของลูกเรา!?”
คำพูดนี้ทำให้คนที่มามุงดูตกใจกันถ้วนหน้า สีหน้าที่มองตำรวจและหมอก็เปลี่ยนไปทันที
ซ่งสิงจื่อมีสีหน้าเคร่งขรึม “คุณผู้ชาย ผมเข้าใจความเจ็บปวดของคุณ แต่ตอนนี้สาเหตุการตายของเด็กยังมีข้อสงสัย จำเป็นต้องตัดประเด็นคดีอาญาออกไปก่อน ตามกฎหมายแล้ว...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ชุยจิ้นก็ระเบิดเสียงตะโกนอย่างเดือดดาล “คดีอาญาอะไร!? คุณกำลังจะบอกว่าผมกับภรรยาฆ่าลูกตัวเองหรือไง?”
พูดพลางเขาก็ชี้นิ้วไปที่จมูกซ่งสิงจื่อ สายตาดุดันพร้อมตวาดใส่ “คุณมีลูกหรือเปล่า? ผมถามว่าคุณเคยเป็นพ่อคนไหม? คุณเข้าใจความรักที่พ่อแม่มีต่อลูกหรือเปล่า? คุณพูดแบบนี้กับพ่อแม่ที่เพิ่งเสียลูกไปได้ยังไง? พวกตำรวจไม่มีลูก ไม่มีพ่อแม่กันบ้างหรือไง?”
เห็นได้ชัดว่าซ่งสิงจื่อไม่ถนัดรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ เขายกมือขึ้นพยายามห้ามไม่ให้ชุยจิ้นเข้ามาใกล้ แต่ชุยจิ้นกำลังจมอยู่กับอารมณ์ของตัวเองจนถอนตัวไม่ขึ้น
พอเห็นซ่งสิงจื่อขยับตัว เขาก็กลับก้าวเข้ามาหมายจะผลักอีกฝ่าย
แม้จะมีตำรวจเข้ามาแยกทั้งสองคนออกจากกัน ซ่งสิงจื่อก็ยังถูกชุยจิ้นข่วนหลังมือเป็นแผล พอจี้เทียนเห็นเข้าก็รีบพุ่งเข้าไปหมายจะโต้เถียง แต่กลับถูกชุยจิ้นชี้หน้าด่าเสียก่อน จนเธอไม่กล้าขยับตัว ดวงตาแดงก่ำ เบะปากเหมือนใกล้จะร้องไห้