เธอแบกข้าวของถุงใหญ่ถุงเล็กเดินออกจากสำนักงาน ตลอดทางถูกทุกคนมองตามเป็นพิธี
มีบางคนอยากเข้าไปช่วย แต่พอเห็นใบหน้าบึ้งตึงของถังกั่วก็ไม่กล้าเข้าไปแตะต้องอารมณ์ร้ายนั้น
คนคนนี้อารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นชื่อว่าห้ามไปยุ่ง
พอถังกั่วโยนสัมภาระทั้งหมดขึ้นรถ ก็คอแห้งปากแห้ง หยิบน้ำขวดหนึ่งจากในรถมาดื่ม พลางดื่มพลางหยิบกระดาษโน้ตออกมาดูที่อยู่
พอกางกระดาษโน้ตออก ที่อยู่ข้างบนยิ่งมองยิ่งคุ้นตา
นี่มันไม่ใช่บ้านเธอเหรอ?
“พรืด!!!”
ถังกั่วพ่นน้ำออกมาเต็มปาก โชคดีที่ข้าง ๆ ไม่มีใครเห็น
เธอไอพลางทุบหน้าอกให้หายใจติดคอลงไป แล้วก็ดูกระดาษโน้ตซ้ำอีกหลายรอบ เมื่อมั่นใจว่าที่อยู่ไม่ผิดแน่แล้ว ก็ยังคงขึ้นรถเตรียมไปส่งของตามที่นัดไว้
แค่... มันบังเอิญเกินไปแล้วไหม?
ระหว่างทางเธอโทรหาถังจื่อหาว
ตอนนั้นถังจื่อหาวกำลังนอนซุกอยู่บนโซฟา ไขว่ห้างเล่นเกม พอเห็นสายเรียกเข้าเด้งขึ้นมาก็ตกใจมือสั่น โทรศัพท์ร่วงใส่หน้า
ไม่ทันร้องเจ็บ ก็รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย พูดประจบว่า “พี่ ทำไมถึงนึกถึงน้องชายคนนี้ขึ้นมาล่ะ?”
“ถังจื่อหาว ฉันถามนาย บ้านจัดการเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
ถังจื่อหาวถอนหายใจโล่งอก นึกว่าตัวเองไปทำอะไรให้พี่โมโหอีกแล้ว ที่แท้เป็นเรื่องบ้าน
เขาพูดอย่างสบายใจ “ใช่ครับ ใบทะเบียนพาณิชย์ ใบอนุญาตกิจการพิเศษ ใบอนุญาตสุขาภิบาล แล้วก็ใบรับรองผ่านการตรวจป้องกันอัคคีภัย เรียบร้อยหมดแล้ว ผมบอกพวกเขาว่าพี่ผมคือถังกั่ว พวกเขาก็ทำให้ผมทันที พี่นี่หน้าใหญ่จริง ๆ!”