ถังกั่วหันกลับไป เห็นถังจื่อหาวฝืนยิ้ม เขามองพื้นแล้วพูดช้า ๆ ว่า “เมื่อก่อนผมเคยคิดจริง ๆ ว่าเขาจะกลายเป็นพ่อที่ดีได้ไหม เงินสองแสนนั่น ผมคิดว่ามันเป็นความรักจากพ่อที่มาชดเชยให้จริง ๆ ตอนนี้เขาตายแล้ว พวกเราทุกคนก็เป็นอิสระแล้วใช่ไหม”
ไม่รู้ทำไม พอถังกั่วมองถังจื่อหาวในตอนนี้ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา
ถังกั่วถอนหายใจยาว เดินเข้าไปใกล้ถังจื่อหาว แล้วยื่นมือไปขยี้หัวเขาเบา ๆ “เพิ่งอายุสิบแปดเอง ทำหน้าเหมือนแบกความแค้นอะไรขนาดนั้นทำไม”
ถังจื่อหาวเงยหน้ามองเธอ ดวงตาแดงก่ำ “ตอนพี่อายุสิบแปด พี่ก็ไปเป็นทหารหาเงินไม่ใช่เหรอ เงินที่หาได้ก็เอามาใช้กับผมและยายจนหมด”
ถังกั่วยิ้ม
ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะรู้ทุกอย่าง เธอจึงพูดว่า “ก็เพราะฉันเป็นพี่สาวนายไง”
ถังจื่อหาวใช้หลังมือเช็ดน้ำตา แล้วเบือนหน้าไปอีกทาง “พี่ไม่ได้เกิดมาก็เป็นพี่สาวผมสักหน่อย”
“โอ้โห รู้จักเป็นห่วงคนอื่นแล้วเหรอ โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วสินะ”
ถังจื่อหาวรู้ว่าถังกั่วกำลังแกล้งแหย่เขา จึงผลักมือเธอออกจากหัวอย่างไม่พอใจ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ตอนนี้ผมกำลังคิดหาทางทำให้ธุรกิจของตรอกเล็กกลับมาฟื้นตัว คนไม่เกี่ยวข้องห้ามมารบกวน!”
พูดจบก็ผลักถังกั่วออกจากห้องของตัวเอง แถมยังล็อกประตูจากด้านในอีกด้วย
ถังกั่วเห็นว่าเขาอารมณ์ไม่ดี จึงไม่ถือสา ถ้าเป็นเมื่อก่อน ประตูห้องนี้คงไม่มีทางมีลูกบิดที่ล็อกได้แน่
วันหยุดที่จู่ ๆ ก็ได้มาทำให้ถังกั่วยังปรับตัวไม่ค่อยได้ ต่อให้ตั้งใจนอนชดเชย เธอก็ยังถูกบังคับให้ตื่นหลังจากนอนไปไม่ถึงสามชั่วโมง จากนั้นก็เปิดโทรศัพท์ดูว่ามีข้อความใหม่ส่งมาหรือเปล่า