คำพูดจบลง ห้องทำงานก็เงียบกริบลงในพริบตา
ฆ่าคนเพียงเพราะเครื่องเล่นเกมเครื่องเดียวเนี่ยนะ?
เว่ยรั่วเฟยแข็งค้างอยู่กับที่ เผลอขึ้นเสียงสูงโดยไม่รู้ตัว “ไม่จริงมั้ง? แค่เครื่องเล่นเกมเครื่องเดียวเนี่ยนะ? ของราคาไม่กี่พัน ถึงกับต้องแลกด้วยชีวิตสองคนเลยเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่สองคน”
ซ่งสิงจื่อลุกขึ้นยืน ค่อย ๆ เดินไปตรงกลางกลุ่ม สายตาจับอยู่ที่ข้อมูลการชันสูตรศพในแฟ้มคดี สีหน้าเคร่งขรึม
“บาดแผลที่ทำให้เด็กหญิงวัยสิบสองปีเสียชีวิตเมื่อครึ่งปีก่อน ทั้งความกว้างของคมมีด มุมที่แทงเข้าไป และความลึกของแรงที่ใช้ ตรงกับบาดแผลของถังเนี่ยนกับแม่ของเธอทุกประการ ยืนยันได้ว่าเป็นอาวุธชิ้นเดียวกัน ทั้งลักษณะการออกแรงและระดับแรงไม่ต่างกันแม้แต่น้อย”
รูม่านตาของกู้ไค้หดลงฉับพลัน “เป็นคนคนเดียวกันจริง ๆ เหรอ?!”
“เข้าเงื่อนไขการรวมคดีร้อยเปอร์เซ็นต์”
ซ่งสิงจื่อเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเย็นชา “ทั้งสองครั้ง คนร้ายเลี่ยงเงินสด เครื่องประดับ และเครื่องใช้ไฟฟ้าราคาแพงทั้งหมด ทีมที่สืบคดีนั้นในตอนนั้นคงหาไม่เจอว่าอีกฝ่ายเอาอะไรไป ผมเดาว่าคงเหมือนคดีนี้ น่าจะเป็นของเล่นอิเล็กทรอนิกส์ทันสมัยสักอย่าง”
“ชิ้นเล็ก มองไม่ค่อยเห็น”
แผ่นหลังของหลินเฟิงชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นทันที “งั้นเขาก็จงใจเล็งเด็กโดยเฉพาะเลยสิ!”
สีหน้าของเฉียวซือหนัวหม่นลง
สิ่งที่พวกเขาเกลียดที่สุดก็คือคนร้ายที่ฆ่าเด็ก อย่างน้อยถ้าเป็นผู้ใหญ่ที่มีความสามารถพอ ๆ กันแล้วเกิดขัดแย้งกัน ยังพอจะอ้างได้ว่าอีกฝ่ายทำเกินกว่าเหตุ