“พี่กั๋ว!”
ถังกั่วออกมาจากหมู่อาคารกุ้ยซิน ก็เห็นเฉียวซือหนัวถือกาแฟเย็นถุงหนึ่ง นั่งยอง ๆ ดื่มอยู่ริมถนน พลางโบกมือเรียกเธอ
พอถังกั่วเดินเข้าไปใกล้ เฉียวซือหนัวก็ยัดกาแฟเย็นถุงหนึ่งใส่มือเธอ “รีบดื่มสิ เดี๋ยวก็หายเย็นแล้ว”
“ขอบใจ”
พอดีเลย เธอก็กำลังกระหายน้ำอยู่
เธอเสียบหลอดแล้วจิบไปคำหนึ่ง ก่อนถามว่า “สืบได้อะไรบ้างไหม”
เฉียวซือหนัวกลืนกาแฟในปากลง มองไปรอบ ๆ พอเห็นว่าไม่มีใครเข้ามาใกล้จึงเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “ได้สิ! คนแถวนี้บอกว่าเมื่อครึ่งปีก่อนก็มีคนตาย เป็นเด็กผู้หญิงอายุสิบสองปี วิธีตายคล้ายกับเหยื่อในคดีนี้มาก ถูกแทงหลายแผลจนเลือดนองเต็มพื้นเลย!”
ถังกั่วกัดหลอดไว้ คิ้วขมวดแน่น
แบบนี้ก็กลายเป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องแล้วสิ?
เธอถามต่อว่า “คดีเมื่อครึ่งปีก่อน ไม่ใช่คดีที่พวกเรารับผิดชอบใช่ไหม”
เฉียวซือหนัวส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่ใช่ ฉันไม่เคยเห็นเอกสารคดีนี้มาถึงมือทีมเราเลย คงเป็นของทีมอื่น กลับไปดูสำนวนกันไหม”
ถังกั่วพยักหน้าเห็นด้วย
จากนั้นทั้งคู่ก็หิ้วกาแฟเย็นคนละถุงขึ้นรถกลับสถานีตำรวจ แล้วเริ่มค้นหาสำนวนคดีเมื่อครึ่งปีก่อนทันที
แต่เพราะคดีนั้นไม่ใช่คดีที่พวกเขารับผิดชอบ การจะหาให้เจอก็เท่ากับต้องเอาสำนวนทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นครึ่งปีออกมา แล้วไล่เปิดดูทีละแฟ้ม
สำนวนคดีแทบจะกองเต็มโต๊ะของทุกคนในสำนักงาน
แค่มองก็ชวนให้รู้สึกหวาดหวั่นแล้ว
ถังกั่วจึงลากซ่งสิงจื่อมาช่วย ชี้ไปยังกองสำนวนบนโต๊ะของกู้ไค้แล้วพูดว่า “ช่วยกันหน่อยนะ พวกเราสามคนช่วยกันหา รับรองว่าได้ผลเป็นสองเท่า!”