นอกจากโทรศัพท์แล้ว ทั้งสามคนยังค้นเจอถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วครึ่งกล่องกับชุดชั้นในเซ็กซี่กองหนึ่งในห้องทำงาน
ตอนเฉียวซือหนัวค้นเจอ เธอรู้สึกเหมือนมือสกปรกไปหมด จึงหยิบของพวกนั้นใส่ถุงหลักฐานอย่างรังเกียจ
เธอทำท่าพะอืดพะอม “นอกใจจริง ๆ ด้วย ผู้ชายเฮงซวยนี่!”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนเดินออกจากห้องทำงาน ชุยจิ้นไม่ได้หนีไปไหน
เขาเพียงมองทั้งสามคนด้วยท่าทางรู้สึกผิด
ถังกั่วเดินไปตรงหน้าเขา แล้วพูดกับชุยจิ้นต่อหน้าพนักงานทุกคนที่กำลังมุงดูว่า “คุณชุย อีกไม่นานเราจะเรียกคุณมาสอบปากคำเป็นครั้งที่สาม เตรียมตัวไว้ให้ดี”
พูดจบ เธอก็ทำหน้าเย็นชาแล้วพาทั้งสองคนออกจากอาคารสำนักงานไป
ชุยจิ้นพุ่งเข้าไปในห้องทำงาน ทุกอย่างสะอาดเรียบร้อย ไม่ต่างจากก่อนที่เขาจะลางาน แต่สิ่งของที่เก็บไว้ในตู้กลับหายไปหมดแล้ว
เขาค้ำโต๊ะไว้ ไม่ให้ตัวเองล้มลง
ตอนนี้มีทางเดียว เขาต้องโยนความผิดทั้งหมดให้ไป่เสี่ยวเจิน ถึงจะรอดพ้นไปได้โดยไม่ต้องรับผิดอะไร
ใช่ เขาไม่ได้ทำผิด!
อีกด้านหนึ่ง ตั้งแต่ชุยอวี่ม่อเสียชีวิต พ่อแม่ของไป่เสี่ยวเจินก็เอาแต่ด่าทอและกล่าวโทษลูกสาวไม่หยุด ทั้งที่ไป่เสี่ยวเจินเพิ่งได้รับผลตรวจมา
โรควิตกกังวลระดับปานกลาง
พวกเขาพูดว่า “แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าแกป่วย! แกยังมีจิตสำนึกอยู่หรือเปล่า นั่นลูกของแกเองนะ!”
“รู้อย่างนี้ตอนแกเกิด แม่ทิ้งแกไปเสียก็ดี! หลานยายเอ๊ย หลานยาย!”
ถ้าไม่มีตำรวจคอยห้าม ผู้สูงอายุทั้งสองคงพุ่งเข้าไปทำร้ายไป่เสี่ยวเจินแล้ว
หลินเฟิงมองผู้สูงอายุทั้งสองอย่างเอือมระอา ก่อนจะหันไปมองไป่เสี่ยวเจินที่เงียบมาตลอด นั่งเหม่อมองรายงานผลตรวจ