เธอยิ้มให้เฉินเยียน พลางลองสัมผัสความนุ่มของโซฟา มือไล้ไปตามโซฟา ก่อนจะคลำเจอของแข็งทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าชิ้นหนึ่งใต้เบาะรอง
เธอขมวดคิ้ว ก้มหน้าลงเปิดเบาะรองออก
มันคือโทรศัพท์สีดำเครื่องหนึ่ง
ถังกั่วรู้สึกเหมือนคาดการณ์เอาไว้แล้ว
เธอว่าแล้วว่าข้อมูลของชุยจิ้นสะอาดเกินไป ที่แท้ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไร แต่เขารู้จักซ่อน
กู้ไค้เห็นตามสายตาของเธอเข้าเช่นกัน จึงเผลอก้มตัวเอื้อมมือไปหยิบ
ถังกั่วยื่นมือไปกดแขนเขาไว้ แล้วเอ่ยห้ามเสียงเบา
“อย่าแตะ ยังไม่มีหมายค้น จะยึดของกลางไม่ได้”
เธอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา เปิดโหมดบันทึกวิดีโอ แล้วเล็งกล้องไปที่โทรศัพท์บนโซฟาอย่างมั่นคง
จากนั้นหันไปมองเฉินเยียนที่สีหน้าดูแปลกไป ก่อนเอ่ยว่า “ผู้อำนวยการเฉิน รบกวนมาทางนี้หน่อยค่ะ ช่วยเป็นพยานให้ที”
สีหน้าของเฉินเยียนดูไม่ค่อยดี มือทั้งสองข้างกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
“เอ่อ... ฉันไม่รู้ว่ามีของแบบนี้อยู่ตรงนี้”
“ไม่ได้บอกว่าคุณรู้ค่ะ เราแค่บันทึกสภาพที่พบ ไม่ได้แตะต้องสิ่งของ” ถังกั่วเก็บโทรศัพท์ แล้วพูดต่อว่า “พี่ไค้ โทรไปเร่งเรื่องหมายค้นหน่อย เราจะรออยู่ที่นี่”
ระหว่างพูด ถังกั่วจับตาดูผู้อำนวยการเฉินที่มีท่าทีแปลก ๆ คนนี้มาตลอด ตั้งแต่แรกเธอก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายมีอะไรชวนให้ขัดใจ
ทั้งที่เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน แต่กลับเผลอช่วยพูดเข้าข้างชุยจิ้น แถมยังด่วนสรุปว่าเด็กพลัดตกลงมาเสียชีวิตเพราะไม่ระวังจนตกลงไปเอง
อีกอย่าง เรื่องแบบนี้ชุยจิ้นจะเล่าให้เพื่อนร่วมงานธรรมดาคนหนึ่งฟังจริงหรือ?