ถังกั่วออกไปสอบถามเพื่อนบ้านในหมู่อาคาร
เพราะเหตุเกิดขึ้นในช่วงดึกของคืนก่อน อาคารนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุที่เลี้ยงหลาน คนหนุ่มสาวมีไม่มาก พวกเขาจึงเข้านอนกันแต่หัวค่ำ
นอกจากเสียงร้องของถังจื้อหมิงแล้ว ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงอื่นอีกจริง ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น ถังกั่วกลับมาที่กองตำรวจพร้อมเบาะแสเหล่านี้ ก็พบว่าทุกคนมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ถึงขั้นมีคนเข้ามาบอกให้เธอทำใจ
เธอจะต้องทำใจเรื่องอะไร?
เดิมทีเธอก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับโจวเยี่ยนฉงและถังเนี่ยนอยู่แล้ว ถ้าจะมี ก็คงเป็นความเกลียดชังเสียมากกว่า
เช้าวันนั้น หลังตื่นขึ้นมาแล้วเห็นถังจื้อหมิงเอ็นดูเด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นอย่างอ่อนโยน ในใจเธอก็อดเกิดอารมณ์อย่างหนึ่งที่เรียกว่าความอิจฉาขึ้นมาไม่ได้
ไม่ใช่ว่าเธอเห็นว่าถังจื้อหมิงเป็นพ่อที่ดีอะไรนักหนา
แต่เป็นเพราะเธอกับถังจื่อหาวถูกเขาทิ้งไว้กับยายราวกับเป็นขยะ แล้วทำไมเด็กคนนั้นถึงได้รับความรักมากมายขนาดนั้น?
ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
แต่ทุกอย่างเป็นความผิดของถังจื้อหมิง ไม่เกี่ยวกับเธอ
เมื่อเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ต้องตายอย่างน่าสลดถึงเพียงนั้น เธอจะยังเกลียดลงได้อย่างไร?
ในใจเหลือเพียงความโศกเศร้าอันไร้ที่สิ้นสุด
เด็กคนนั้นอายุแค่ห้าขวบเอง
กว่าจะกลับมาถึงห้องทำงานได้อย่างยากลำบาก กู้ไค้กับหลินเฟิงยังอยู่ที่จุดเกิดเหตุ ส่วนเว่ยรั่วเฟยกับเฉียวซือหนัวกลับมาแล้ว แต่ทั้งคู่ดูเหนื่อยล้าอ่อนแรง
เว่ยรั่วเฟยที่มีรอยคล้ำใต้ตาสองข้างเงยหน้ามองเธอแล้วพูดว่า “พี่กั๋ว ถังจื้อหมิง…มันประสาทชัด ๆ เมื่อคืนลากผมคุยทั้งคืน แต่ไม่มีข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์เลย!”
ถังกั่วนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง ขมวดคิ้วถามว่า “ถังจื้อหมิงจงใจหลีกเลี่ยงคำถามของคุณเหรอ?”