รอยยิ้มของหลิวจื่อเสวียนเลือนหายไป สีหน้าของเขาเย็นชาอย่างยิ่ง ขณะที่เขาจ้องเฉียวซือหนัว ถังกั่วซึ่งซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดก็มองเข้าไปในดวงตาของเขาเช่นกัน
นั่นเป็นดวงตาแบบไหนกันนะ?
ถังกั่วไม่เคยเห็นดวงตาที่เย็นชาและกระหายเลือดเช่นนี้บนใบหน้าของเด็กคนไหนมาก่อน ราวกับเกิดมาก็เป็นคนชั่วร้ายเสียแล้ว
สายตาแบบนี้เธอเคยเห็นแค่ในดวงตาของพวกค้ายา ตอนที่ยังเป็นทหาร
แต่ทำไมมันถึงมาอยู่บนใบหน้าของเด็กได้?
“ใช่สิ พวกคุณไม่กล้าจับพวกคนรวย เลยหันมารังแกคนจนอย่างพวกเราเหรอ? ตำรวจเป็นแบบนี้เองหรือ?”
กู้ไค้โกรธจัด “คนรวยคนจนอะไร ตอนนี้แกกำลังตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรม!”
หลิวจื่อเสวียนยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ฉันไม่ได้ทำสักหน่อย ฉันไม่รู้อะไรเลย พวกคุณใส่ร้ายฉันทำไม? ตำรวจดุจังเลย ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
กู้ไค้มองท่าทางหน้าด้านไร้ยางอายของเขาแล้วก็โมโห
ทำงานเป็นนักสืบมาตั้งหลายปี เขาเจอคนชั่วช้าสารเลวแบบไหนมาบ้างแล้ว?
แต่คนหน้าด้านอย่างหลิวจื่อเสวียนนั้นมีให้เห็นไม่บ่อยนัก
ถังกั่วพูดว่า “พี่ไค้ มือซ้ายของเขามีแผล”
กู้ไค้เหลือบมองมือซ้ายของอีกฝ่ายทันที มือข้างนั้นวางอยู่บนโต๊ะ แทบไม่ขยับเลย เขาจึงสงบสติอารมณ์แล้วถามว่า “มือซ้ายเจ็บมากไหม? จะให้เรียกหมอมาให้หรือเปล่า?”
หลิวจื่อเสวียนเหลือบมองแขนซ้ายโดยไม่รู้ตัว ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “มือซ้ายอะไร? พวกตำรวจนี่แปลกจริง ๆ”
พูดจบ กู้ไค้ก็ลุกขึ้นยืนแล้วค่อย ๆ เดินไปตรงหน้าหลิวจื่อเสวียน ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “แกแน่ใจนะ?”