คดีนี้พัวพันค่อนข้างใหญ่ ฝั่งโรงพยาบาลเองก็ถูกชาวเมืองตั้งคำถามมากมายเพราะเรื่องของอู่ซงโชว จนต้องรีบตัดขาดกับเขา ยังไม่ทันขึ้นศาลก็ไล่เขาออกไปก่อนแล้ว
ถังกั่วกินไอศกรีมพลางมองแบบฟอร์มรายงานปิดคดีในมืออย่างกลัดกลุ้ม
ให้สืบคดีเธอยังพอไหว แต่เธอเกลียดการเขียนอะไรพวกนี้ที่สุด ซ้ำยังเป็นหัวหน้าทีม ต้องเขียนมากกว่าใครเพื่อน
กว่าจะเขียนเสร็จ ไอศกรีมก็ละลายเลอะมือไปหมดแล้ว
เธอหงุดหงิดจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เดินไปล้างมือ
พอหันกลับมาก็เจอซ่งสิงจื่อเดินออกจากห้องน้ำชายมาล้างมือ เดิมทีเธอตั้งใจจะเดินผ่านไป แต่จู่ ๆ ก็ถอยกลับมา
เธอมองซ่งสิงจื่อแล้วยิ้มให้
ซ่งสิงจื่อรู้สึกงุนงง
“มีอะไร?”
ถังกั่วเบิกตากว้าง “คุณคงไม่ได้คิดจะเบี้ยวหนี้หรอกนะ?”
พูดพลางเท้าเอว “ก่อนหน้านี้เราสองคนพนันกันไว้แล้วว่า ถ้าคุณแพ้ต้องเติมน้ำมันรถให้ฉัน ตอนนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าฆาตกรเป็นคนไข้ ฉันชนะ”
ซ่งสิงจื่อล้างมือเสร็จก็ยิ้ม โยนกระดาษที่ใช้เช็ดมือลงถังขยะ แล้วล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋ากางเกง มองถังกั่ว “แต่ผู้บงการเป็นหมอ แปลว่าผมก็ชนะเหมือนกัน”
“คุณชนะได้ยังไง!? คนลงมือคือคนไข้!”
“ผู้บงการเป็นหมอ”
ถังกั่วกัดฟันกรอด ยิ่งมองหน้าซ่งสิงจื่อก็ยิ่งโมโห
“ได้ คุณคิดจะเบี้ยวหนี้ใช่ไหม? เอาสิ! คอยดูเถอะ! ที่นี่คือเต๋อหง บ้านเกิดฉัน คุณคอยดูไว้เลย!”
พูดจบก็หันหลังเดินฉับ ๆ จากไป
ซ่งสิงจื่อส่ายหน้าพลางหัวเราะ
หรือเธอจะคิดไปหาคนมารุมซ้อมเขาลับหลังเพราะเรื่องนี้กันนะ?
ถังกั่วกลับไปที่สำนักงานด้วยความโมโห ในปากก็ด่าซ่งสิงจื่อไม่หยุด เฉียวซือหนัวกับคนอื่น ๆ ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ กลัวถังกั่วจะหันมาด่าพวกเขาไปด้วย