ไป่เสี่ยวเจินไม่ได้คิดจะหย่ากับชุยจิ้นอย่างสงบสุขเลยแม้แต่น้อย
เธอเกลียดชุยจิ้น
เขาทำลายชีวิตเธอ
แต่ตอนนี้ลูกก็ไม่อยู่แล้ว อนาคตของเธอก็พังทลาย สิ่งเดียวที่เธอยังพอจะยึดไว้ได้ก็คือสินสมรสระหว่างสามีภรรยา เธอจะทำให้ตระกูลชุยได้รู้ว่าตัวเธอ ไป่เสี่ยวเจิน มีค่าแค่ไหน
เธอไม่ได้เป็นคนเกาะกิน ตอนนั้นต่างหากที่ชุยจิ้นคุกเข่าอ้อนวอนให้เธอลาออกมาเป็นแม่บ้าน บอกว่าจะเลี้ยงดูเธอเอง
แรก ๆ ชุยจิ้นไม่ว่าจะพูดยังไงก็ไม่ยอมหย่า บอกว่าจะถ่วงเวลาให้ไป่เสี่ยวเจินต้องเจ็บปวดไปตลอดชีวิต
ต่อมาเมื่อไป่เสี่ยวเจินมาพบชุยจิ้นซึ่งสวมชุดนักโทษและใส่กุญแจมือ เธอก็สงบลงแล้ว ตรงกันข้าม ชุยจิ้นกลับจ้องเธอด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน
เธอยกหูโทรศัพท์ขึ้น มองนักโทษที่อยู่อีกฟากของกระจก แล้วพูดเสียงเบาว่า “ทนายที่พ่อแม่คุณหามาให้ก็ธรรมดา ๆ ชาตินี้คุณคงไม่ได้ออกมาแล้วล่ะ”
ชุยจิ้นตบโต๊ะอย่างเดือดดาล ผู้คุมที่อยู่ด้านหลังรีบเข้ามากดเขาแนบกับกระจกเพื่อควบคุมตัว เขาดิ้นรนสุดกำลัง พลางจ้องไป่เสี่ยวเจินอย่างเคียดแค้น
ไป่เสี่ยวเจินเหม่อลอยไปชั่วขณะ
เมื่อก่อนชุยจิ้นในสายตาเธอก็ดีมาก สุภาพอ่อนโยนและสง่างาม ไม่เคยขึ้นเสียงใส่เธอ นั่นทำให้เธอเชื่อใจเขาอย่างหมดหัวใจ
แต่ใต้เปลือกนอกที่อ่อนโยน กลับซ่อนคมมีดอาบยาพิษไว้
เธอเช็ดน้ำตาที่หางตา “ถ้าคุณไม่ยอมหย่ากับฉัน ลองคิดดูสิว่าพ่อแม่ของคุณจะต้องเจออะไรบ้าง ถ้าฉันใช้สถานะลูกสะใภ้จัดการพวกเขา แล้วก็เฉินเยียนที่คุณรัก ได้ยินมาว่าเธอติดคุกแค่ไม่กี่ปีก็จะออกมา พอเธอออกมา ฉันจะตามรังควานเธอไปตลอดชีวิต คุณอยากทำลายชีวิตฉัน ฉันก็จะทำลายคนที่คุณห่วงใยเหมือนกัน ไม่มีใครได้อยู่เป็นสุขหรอก”