ระหว่างการสอบสวน ชุยจิ้นยืนกรานตั้งแต่แรกว่าตัวเองไม่รู้เรื่องอะไรเลย บอกว่าทั้งหมดเป็นฝีมือไป่เสี่ยวเจิน เขาถูกใส่ร้าย
จนกระทั่งหลินเฟิงหยิบประวัติการรักษาของไป่เสี่ยวเจินออกมาวางตรงหน้าเขา
“คุณบอกว่าเธอความจำเสื่อมจนลืมทุกอย่างเกี่ยวกับการฆ่าเด็ก แต่เธอไม่ได้ป่วยหนักถึงขนาดนั้น ความจำของเธอไม่มีปัญหาอะไรเลย”
เว่ยรั่วเฟยพูดต่อด้วยน้ำเสียงดุดัน “แต่คุณน่ะสิ วันเกิดเหตุอยู่ในลานจอดรถชัด ๆ คุณรอโอกาสฆ่าชุยอวี่ม่อมาตลอด หลังเด็กตายก็ทำตัวต่อหน้ากับลับหลังไม่เหมือนกัน คืนนั้นยังรีบไปโผล่ใต้ตึกได้เร็วขนาดนั้น คุณรู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหมว่าชุยอวี่ม่อตกลงมาจากตึก”
เขาเบิกตากว้าง จ้องผลสรุปในรายงานอย่างตะลึง ก่อนส่ายหน้า “ปลอม! ต้องปลอมแน่ ๆ! หมอไม่ได้เรื่องตรวจไม่เจอเองต่างหาก เธอป่วยจริง ๆ!”
พูดจบเขาก็เบิกตากว้าง ก่อนยิ้มอย่างชั่วร้าย “ทั้งหมดเป็นแค่คำพูดฝ่ายเดียว ไป่เสี่ยวเจินใส่ร้ายผมเพื่อให้ตัวเองพ้นผิด! เธอจับได้ว่าผมนอกใจ ก็เลยฉวยโอกาสแก้แค้น ผมไม่ได้ลงมือ แล้วจะมาหาว่าผมลงมือได้ยังไง”
เว่ยรั่วเฟยมองชายตรงหน้าแล้วรู้สึกคันไม้คันมือ อยากชกเขาสักหมัดจริง ๆ
หน้าด้านจริง ๆ
โดนซัดจนแทบแย่แล้วยังเถียงข้าง ๆ คู ๆ อีก!
แต่หลักฐานที่มีอยู่ตอนนี้ยังเชื่อมโยงกันไม่ครบถ้วน จึงไม่อาจพิสูจน์ได้อย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าชุยอวี่ม่อตายเพราะชุยจิ้นเป็นคนลงมือ
พิสูจน์ได้เพียงว่าชุยจิ้นมีพฤติกรรมทารุณเด็กและมีความคิดกำจัดลูกสาว ส่วนเขาลงมือจริงหรือไม่นั้นยังไม่มีหลักฐานยืนยัน