พออาหารยกมาเสิร์ฟครบ ซ่งสิงจื่อก็เลื่อนอาหารหลายจานที่ถังกั่วชอบกินไปวางตรงหน้าเธอ ถังกั่วเห็นแล้วก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
จี้เทียนขยับเข้าไปกระซิบกับเว่ยรั่วเฟยว่า “เห็นไหม แบบนี้ต่างหากถึงเรียกว่าชอบใคร ส่วนนายน่ะมีแต่คอยพูดจาคุกคามเขา”
เว่ยรั่วเฟยหน้าแดง กวาดตามองเธออย่างขุ่นเคือง “ก็ฉันไม่รู้ว่าพี่กั๋วชอบกินอะไรนี่”
“แล้วทำไมครูฉันถึงรู้ล่ะ” พูดจบก็ยิ้มเยาะใส่เขา ก่อนจะหันไปตั้งใจกินข้าว
กินข้าวเสร็จ ซ่งสิงจื่อหมดงานแล้วจึงกลับไปพักได้ ส่วนถังกั่วกับเว่ยรั่วเฟยยังต้องอยู่ประจำการที่สถานีตำรวจ
ทั้งสี่คนกำลังจะแยกย้ายกันไป ซ่งสิงจื่อก็เรียกถังกั่วไว้เสียก่อน แล้วโอนเงินให้เธอสี่ร้อยหยวนต่อหน้า พลางพูดว่า “ผมบอกไว้แล้วว่า ถ้าคุณอดบุหรี่ได้ ผมจะให้เป็นสองเท่า”
ถังกั่วเบิกตากว้าง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมายืนยันว่าเขาโอนเงินให้เธอจริง ๆ สี่ร้อยหยวน แล้วกลืนน้ำลายลงคอ
เธอข่มรอยยิ้มที่มุมปากไว้แล้วถามว่า “งั้นคราวหน้าคุณจะให้เท่าไหร่”
ซ่งสิงจื่อเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอย่างลังเล ก่อนตอบว่า “ถ้าคุณไม่สูบบุหรี่เลยตลอดสัปดาห์นี้ ผมให้แปดร้อย”
“ตกลง!”
ถังกั่วพูดจบก็ตบไหล่ซ่งสิงจื่อทีหนึ่ง ยิ้มอย่างมีความสุขแล้วว่า “ขอบคุณเทพเจ้าเงินทองซ่ง แปดร้อยนี้นายจ่ายแน่!”
ซ่งสิงจื่อเหลือบมองตรงที่เธอเพิ่งแตะไป แล้วคลี่ยิ้มมุมปากโดยไม่โต้แย้ง
เขาเพียงยืนมองส่งเธอกลับไปยังสถานีตำรวจ
จี้เทียนขยับเข้ามาใกล้แล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “ครูคะ ครูกำลังจีบหัวหน้าถังอยู่หรือเปล่าคะ”