ยายเก็บอารมณ์ของตัวเองไว้ ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ได้ ๆ ๆ ไม่พูดถึงแล้ว มากินข้าวกัน”
แต่ในมุมที่ทั้งสามคนไม่ทันสังเกต สีหน้าของหลานเฟยเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อถังจื้อหมิง
แต่แล้วเธอก็คิดว่า คงเป็นคนชื่อซ้ำกันเฉย ๆ จะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง
ถังกั่วเงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้าของเธอผิดปกติ จึงถามทันทีว่า “เป็นอะไร?”
หลานเฟยได้สติกลับมา หัวเราะแห้ง ๆ “ไม่มีอะไรหรอก แค่ตอนนี้ไม่ค่อยมีแรงเท่านั้นเอง”
พูดจบก็ตักเนื้อปลาวางในชามให้ถังกั่ว ยิ้มแล้วบอกว่า “น้องถังกินเยอะ ๆ นะ พวกตำรวจเหนื่อยกันทั้งนั้น”
ถังกั่วตอบรับอือ ๆ สองคำ แล้วกินเนื้อปลาในชามลงไป
พอกินข้าวเสร็จ หลานเฟยยืนกรานว่าจะช่วยล้างจาน ยายรีบตามไปห้าม บอกว่าเป็นแขกจะให้มาทำงานได้ยังไง สุดท้ายทั้งสองคนเลยล้างจานด้วยกัน
ถังกั่วกอดอก เตะก้นถังจื่อหาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หนึ่งที แล้วพูดว่า “อย่าปล่อยให้ยายสนิทกับหลานเฟยคนนั้นมากเกินไป ฉันรู้สึกว่าเธอต้องมีอะไรแน่ ๆ”
“มีอะไร ทำไมฉันมองไม่ออก?” ถังจื่อหาวถึงกับยกมือขยี้ตาตัวเอง
ถังกั่วพูดไม่ออก
ทำไมรอบตัวเธอถึงมีแต่คนโง่มาท้าทายขีดจำกัดความอดทนของเธออยู่เรื่อย
โดยเฉพาะถังจื่อหาว
บางครั้งเธอถึงกับสงสัยว่ายีนของถังจื่อหาวมีปัญหาหรือเปล่า พ่อคนเดียวกันแท้ ๆ ทำไมระดับสติปัญญาของเขาถึงต่ำขนาดนี้?
“ฉันสั่งอะไรก็ทำตาม ไม่ต้องรู้ว่าทำไม!”
พูดจบก็เดินก้าวยาว ๆ กลับห้องตัวเองไป