ในห้องพัก นักวาดภาพแยกวาดอวัยวะบนใบหน้าทั้งหมดออกมาแล้ววางเรียงไว้บนโต๊ะ ทั้งรูปหน้า ดวงตา จมูก ปาก...
ถังกั่วเดินเข้ามาเห็นภาพหลายใบบนโต๊ะก็ปวดหัวขึ้นมาทันที
“ดูท่าแล้ว คงหาภาพเหมือนที่สมบูรณ์ไม่ได้แล้วสินะ”
นักวาดภาพถอนหายใจ “ถึงฉันจะวิเคราะห์โครงหน้าจากอวัยวะบนใบหน้าที่มีอยู่ แล้ววาดภาพคร่าว ๆ ออกมาได้ แต่ส่วนใหญ่ก็คงต่างจากตัวจริงอยู่มาก”
ถังกั่วยกมือขึ้นลูบคาง จมอยู่ในความคิด
เธอพึมพำว่า “ผมร่วงเป็นหย่อม...”
ถังกั่วกล่าวว่า “จุดที่เขาจำได้แม่นที่สุดคือเรื่องผมร่วงเป็นหย่อม พูดอีกอย่างก็คือ ยืนยันได้ว่าคนในกลุ่มนั้นต้องมีคนหนึ่งเป็นโรคผมร่วงเป็นหย่อม นี่เป็นหลักฐานที่เป็นประโยชน์ที่สุด”
ซ่งสิงจื่อพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ผมร่วงเป็นหย่อมเป็นบริเวณกว้างตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน แสดงว่าคนคนนั้นไม่ได้รักษา รูขุมขนบริเวณนั้นน่าจะฝ่อไปแล้วมาก โอกาสรักษาให้หายมีไม่มาก หย่อมผมร่วงนี้คงยังติดตัวเขามาจนถึงตอนนี้ อย่างมากก็แค่สวมหมวกอยู่ตลอด”
ถังกั่วพยักหน้า แล้วรีบหยิบโทรศัพท์โทรหากู้ไค้
“ฮัลโหล พี่ไค้ ฉันมีลักษณะใบหน้าของผู้ต้องสงสัยในคดีเมื่อหลายปีก่อนอยู่สองสามคน โดยเฉพาะคนหนึ่งที่ผมร่วงเป็นหย่อมค่อนข้างหนัก ช่วยใช้จุดนี้เป็นประเด็นหลักในการคัดกรองได้ไหมคะ”
กู้ไค้ตอบรับอยู่หลายครั้ง ขณะที่กำลังจะวางสาย ถังกั่วก็พูดขึ้นอีกว่า “อีกอย่างค่ะ ฉันอยากรู้ว่าในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา เขตเต๋อหงจับกุมคนค้ามนุษย์ได้กี่คน”
กู้ไค้ตอบจากปลายสายว่า “เดี๋ยวฉันให้หลินเฟิงค้นข้อมูลแล้วส่งให้”