หมู่บ้านจิงโถว บ้านหู
หูเจียยิ่งนอนหลับตาอยู่บนเตียงไม้กระดานเดี่ยวแข็ง ๆ จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สว่างขึ้นพร้อมแรงสั่นหนึ่งครั้ง เธอสะดุ้งลืมตาขึ้นทันที
บนหน้าจอแสดงข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามา
“ถึงแล้ว”
หูเจียยิ่งดูเหมือนจะโล่งใจขึ้นมาในทันที เธอลุกพรวดขึ้นเปิดผ้าห่ม หยิบกระเป๋าใบใหญ่จากตู้เสื้อผ้าเก่าโทรม แล้วเปิดออกตรวจนับข้าวของ
เธอหยิบโทรศัพท์แอปเปิลสีชมพูเครื่องหนึ่งออกมาจากข้างใน เป็นของโจวฉิน
เธอเปิดหน้าโมเมนต์ในวีแชต แล้วโพสต์ข้อความสุดท้าย
“ฉันใฝ่ฝันถึงโลกอีกใบ ลาก่อนนะเพื่อน ๆ ฉันจะไปชดใช้ความผิดแล้ว”
พอโพสต์เสร็จ เธอก็ขว้างโทรศัพท์ใส่มุมกำแพงอย่างแรง ชั่วพริบตาเดียวมันก็แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
เธอหัวเราะเยาะ ก่อนหยิบกระเป๋าเป้เตรียมออกไป
หวังลู่ซ่อนตัวอยู่หลังบานประตู มองเธออย่างอาลัยอาวรณ์ “เจียยิ่ง...”
“ฉันต้องพูดอีกกี่ครั้งว่าฉันชื่อหูหมิงเยว่!”
หูเจียยิ่งตวาดใส่หวังลู่ด้วยความโมโห
หวังลู่ปิดปากร้องไห้ด้วยความเศร้า ส่วนหูเจี้ยนก้มนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ จนกระทั่งหูเจียยิ่งกำลังจะก้าวออกจากประตู
หูเจี้ยนเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน “จำเป็นต้องไปจริง ๆ เหรอ?”
หูเจียยิ่งทำหน้าขรึม ไม่หันกลับมา “พ่อ หนูฆ่าคนแล้ว ถ้าไม่หนี จะรอให้ตำรวจมาจับหรือไง?”
จากการทำงานหนักมาตลอดหลายปี ข้อนิ้วของหูเจี้ยนหยาบกร้านและบวมโต ทั้งยังเต็มไปด้วยหนังด้าน เขาผอมแห้งและผิวคล้ำ
ไม่ต่างอะไรกับชาวไร่ชาวนาทั่วไป