คำเตือนก่อนอ่าน: นี่คือนิยายหวานละมุนที่สวมเปลือกนิยายวันสิ้นโลก!
ไม่ใช่นิยายแนวผู้หญิงเก่ง ไม่ใช่นิยายแนวผู้หญิงเก่ง ไม่ใช่นิยายแนวผู้หญิงเก่ง!
นางเอกสวยที่สุดในเรื่อง สวยมาก สวยที่สุด!
นิยายเรื่องนี้เขียนตามรสนิยมส่วนตัวของผู้เขียนล้วน ๆ ถ้าไม่ชอบก็ปิดออกไปได้เลย ขอความกรุณาอย่ามาเป็นผู้พิทักษ์ศีลธรรม
(หมายเหตุ: พระเอกกับนางเอกไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ และทั้งคู่ไม่ได้อยู่ในทะเบียนบ้านเดียวกัน)
——
มีบางอย่างส่งเสียงฮืดฮาดอยู่ข้างหูเธอ คล้ายถูกบีบเค้นออกมาจากส่วนลึกของลำคอ
เสียงขุ่นมัวแหบพร่า ราวกับเครื่องสูบลมที่พังแล้วถูกฝืนดึงออกและหุบกลับเข้าไป
เสียงนั้นลอยอยู่เหนือศีรษะ พร้อมลมหายใจร้อนชื้นเหม็นเน่าที่พ่นลงบนหน้าผากเป็นระยะ
แปะ
เสียงเบา ๆ
หยดของเหลวอุ่น ๆ หยดลงบนแก้มของเธอ
มันมีอุณหภูมิร่างกาย ลื่นเหนียวแนบผิวขาวนวลบริเวณนั้น ก่อนจะไหลลงมา ความรู้สึกเหนียวหนืดที่ลากผ่านทำให้ผิวครึ่งซีกซ้ายของเธอพลันขนลุกซู่
ขนตรงท้ายทอยลุกชันขึ้นในพริบตา
เหวินหนีเบิกตาโพลงขึ้นทันที
ใบหน้าสีเทาอมม่วงอยู่ทางซ้ายเหนือศีรษะของเธอ ห่างไม่ถึงสิบเซนติเมตร
ริมฝีปากไร้สีเลือดพลิกแบะ เหงือกเปลือยเปล่า มุมปากมีน้ำลายสีแดงเข้มไหลย้อย ลำคอมีแผลฉีกขาดเลือดเนื้อเละเทะ ขอบแผลมีเศษเนื้อราวกับถูกอะไรบางอย่างกัดแทะ
ถึงใบหน้าจะเสียโฉมจนดูไม่ออก แต่ก็พอจำแนกได้ว่าเป็นหญิงวัยกลางคนร่างท้วมคนหนึ่ง
ฮืด——ฮืด——
หญิงวัยกลางคนดูเหมือนหิวจัดจนแทบคลั่ง น้ำลายหยดแหมะลงมาไม่ขาดสาย
มือทั้งสองข้างกดไหล่เหวินหนีไว้ ดวงตาคู่นั้นมีฝ้าขาวขุ่นจับจ้องลำคอของเธอเขม็ง อ้าปากกว้างเผยให้เห็นฟันขาวแหลมคมชวนขนลุก แล้วพยายามโน้มเข้าหาลำคอของเธออย่างแรง
แทบจะกัดโดนบริเวณหลอดเลือดแดงใหญ่ที่ลำคออยู่แล้ว
รูม่านตาของเหวินหนีหดวูบ
ไม่มีเวลาคิด
ร่างกายขยับก่อนสมอง
เหวินหนีกระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทั้งตัว หน้าท้องกับเอวเกร็งแน่นในพริบตา เธอยกเข่ากระแทกเข้าที่อกของหญิงคนนั้น จากนั้นแยกขาทั้งสองออกไปด้านข้างพร้อมกัน กางสะโพกจนสุดแล้วเหยียดขาทั้งสองเป็นเส้นตรง ปลายเท้าเหยียดตึง ขาขวากวาดออกจากด้านข้างของหญิงคนนั้นอย่างแรง ส้นเท้าเตะเข้ากลางอกของอีกฝ่ายได้อย่างแม่นยำ
ในเวลาเดียวกัน ลำตัวท่อนบนของเธอบิดพับไปในทิศตรงกันข้ามด้วยมุมที่ไม่น่าเป็นไปได้ ท้ายทอยแทบแตะกระดูกก้นกบ ราวกับปลาที่ปราดเปรียวตัวหนึ่ง หลุดพ้นจากการควบคุมของหญิงคนนั้น
จากนั้นเธอใช้สองมือยันพื้น เอวดีดตัวขึ้นราวกับสปริงที่ถูกขึงจนสุด แล้วเตะออกไปด้านหน้าขณะบิดตัวด้านข้าง
หญิงคนนั้นกัดพลาด ฟันกระทบกันดังแกรกชวนขนลุก ถูกเตะจนถอยหลังไปหลายก้าว พอตั้งหลักได้ก็ลากแขนขาแข็งทื่อพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
ตอนนี้เหวินหนียืนมั่นคงแล้ว เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะสวมรองเท้าแตะ เท้าเปล่าเหยียบพื้นกระเบื้องที่ยังคายความร้อน ก่อนจะพุ่งไปถึงประตูห้องนอนในไม่กี่ก้าว รีบปิดประตูดังปัง แล้วเอื้อมมือหมุนตัวล็อกจากด้านในดังคลิก
ประตูเพิ่งล็อกเสร็จ เสียงกระแทกทุ้มหนักก็ดังมาจากอีกด้านของบานประตู
ครั้งหนึ่ง สองครั้ง
จากนั้นก็เป็นเสียงเล็บขูดผ่านประตูไม้ดังแสบแก้วหู
หญิงที่อยู่นอกประตูไม่ยอมปล่อยเหยื่อให้หนีไป กระแทกบานประตูซ้ำไปซ้ำมาอย่างไร้สติราวกับเครื่องจักร
เสียงคำรามเจ็บแค้นดังออกมาจากลำคอ
เหวินหนีใช้แผ่นหลังแนบประตูไว้แน่น สายตากวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว
ม่านสีชมพู ผนังสีชมพู เตียงสีขาวนวล โคมไฟหัวเตียง กระต่ายตุ๊กตา และกระถางไม้อวบน้ำอ้วนกลมเรียงเบียดกันอยู่ริมหน้าต่าง
บนโต๊ะหัวเตียงมีหนังสือปกแข็งเรื่อง “เจ้าชายน้อย” วางคว่ำอยู่ข้างแก้วน้ำที่เหลือครึ่งแก้ว
สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งสีขาวนวลซึ่งอยู่ใกล้ประตูที่สุด ทำจากไม้จริง หน้าโต๊ะกว้าง ขาโต๊ะทั้งสี่แข็งแรงหนาเตอะ ใช้ได้เลย!
เหวินหนีวิ่งไปข้างโต๊ะเครื่องแป้ง ลองใช้สองมือดันขอบโต๊ะ ครั้งแรกไม่ขยับ เธอจึงเปลี่ยนท่า ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง เอาไหล่ดันด้านข้างโต๊ะ ใช้เท้าถีบพื้นเต็มแรง แล้วทิ้งน้ำหนักทั้งตัวลงไป
ในที่สุดโต๊ะเครื่องแป้งก็ส่งเสียงทุ้มหนัก ค่อย ๆ เลื่อนไปทางประตูทีละนิด
ขวดโหลบนโต๊ะล้มกลิ้งเสียงดังกราว เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น กัดฟันออกแรงดันสุดกำลัง
จนโต๊ะเครื่องแป้งขวางบานประตูไว้ทั้งหมดแน่นสนิท ไม่ขยับเขยื้อน
หญิงนอกประตูกระแทกอีกสองสามครั้ง พอเห็นว่าดันไม่เข้า ก็ลากเท้าเดินวนไปวนมาอยู่ข้างนอก ราวกับแมลงวันไร้หัวที่บินวนไปทั่ว
ดูท่าหญิงนอกประตูคงยังพังประตูเข้ามาไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้
เหวินหนีถึงได้ผ่อนแรง ขาอ่อนทรุดนั่งลงกับพื้น หอบหายใจหนักหน่วง แม้แต่ปลายนิ้วยังสั่นไปหมด ทั้งตัวชุ่มโชกราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ เสื้อผ้าเปียกแนบติดตัว
อันตรายคลี่คลายลงชั่วคราว แต่ในหัวของเธอยังคงมีเสียงอื้ออึงขณะขมับปวดตุบ ๆ
มีอะไรบางอย่างไหลผ่านแก้ม เธอยกปลายนิ้วแตะดู สัมผัสได้ถึงความเย็นชื้น จึงรู้ว่ามันคือน้ำตา
เธอจำได้ว่าเมื่อวินาทีก่อน เธอกำลังฉลองวันเกิดกับเพื่อนร่วมชั้นอยู่ในร้านหม้อไฟ เนื้อผ้าขี้ริ้วที่เพิ่งลวกสุกยังไม่ทันเข้าปาก ก็มีเสียงระเบิดทึบดังขึ้นจากใต้โต๊ะ โต๊ะทั้งตัวพลิกคว่ำ น้ำมันพริกที่กำลังเดือดสาดใส่เธอเต็มตัว
ความร้อนแผดเผาทั่วร่าง ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกทึ้งถาโถมเข้ามา
กลิ่นเนื้อไหม้ฟุ้งกระจาย
เสียงหึ่งแหลมบาดหูอัดแน่นอยู่ในหู เธอยังไม่ทันกรีดร้อง ภาพตรงหน้าก็มืดลง แล้ววินาทีถัดมาก็ถูกหญิงวัยกลางคนคลุ้มคลั่งกดให้อยู่บนโซฟาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนอีกฝ่ายจะอ้าปากกว้างเข้ามากัด
ที่นี่มันที่บ้าอะไรกัน?
ฉากเมื่อครู่เหมือนกับหนังซอมบี้วันสิ้นโลกที่เธอเคยดูไม่มีผิด ทั้งโลกพังทลาย ซอมบี้ทะลักออกมา เลือดสาด ความรุนแรง ความบ้าคลั่ง และความตาย……
แล้วตอนนี้เธอตายไปแล้วหรือยังไม่ตายกันแน่?
เหวินหนีเริ่มมีลางสังหรณ์บางอย่างในใจ เธอพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นโดยใช้กำแพง แล้วคิดจะไปล้างหน้า
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังติ๊ด ๆ ขึ้นมาหลายครั้ง
เหวินหนีหยิบโทรศัพท์ออกมา ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือ แล้วเห็นว่ามีข้อความในวีแชตมากกว่า 99 ข้อความ
รูปดอกทานตะวันที่ปักหมุดไว้ส่งข้อความเข้ามา:
“หนีหนี ได้ยินมาว่าช่วงนี้เมืองหรงมีเหตุคนป่วยเป็นโรคพิษสุนัขบ้าคลุ้มคลั่งกัดคนหลายครั้ง ลูกพยายามเลี่ยงสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านนะ!”
“ใกล้จะปิดเทอมฤดูร้อนแล้วพอดี ให้ป้าเหวียงไปซื้อเนื้อกับผักมาเยอะ ๆ ช่วงนี้ล็อกประตูหน้าต่างให้ดี ถ้าไม่มีธุระก็อย่าออกจากบ้าน”
“ช่วงนี้พี่ชายของลูกอยู่หนานเฉิง แม่โทรหาเขาแล้ว ให้เขาขับรถไปรับลูกกลับเมืองเป่ยด้วยกัน หนานเฉิงอยู่ไม่ไกลจากเมืองหรง ขับรถครึ่งวันก็ถึง”
“อยู่บ้านรอพี่ชายดี ๆ เข้าใจไหม?”
“อ้อ ช่วงนี้อากาศร้อนขึ้นเรื่อย ๆ อย่าลืมดื่มน้ำให้มาก ๆ แล้วก็เสริมวิตามินด้วย”
เหวินหนีเดาว่าป้าเหวียงคงเป็นคนที่กำลังใช้เล็บข่วนบานประตูอยู่ในตอนนี้
ส่วนอีกคนหนึ่งใช้รูปโปรไฟล์สีดำ ชื่อเล่นว่า เจแอล ส่งข้อความมาก่อนหน้านี้ว่า “พรุ่งนี้เที่ยงถึง เตรียมอาหารกับน้ำให้พร้อม อย่าออกจากบ้าน”
สั้นกระชับได้ใจความ
เจแอลน่าจะเป็นพี่ชายที่คนใช้รูปดอกทานตะวันพูดถึง
เธอปิดวีแชตแล้วเปิดแอปข่าว
“วันนี้กรมชลประทานออกประกาศเตือนภัยแล้งระดับสีส้มอีกครั้ง สภาพอากาศร้อนจัดและฝนตกน้อยในวงกว้างครั้งนี้ยืดเยื้อมานานเกือบสองเดือนแล้ว ขณะนี้ระบบประปาในเมืองยังคงดำเนินงานได้ตามปกติ แต่สถานการณ์การประหยัดน้ำยังคงน่าเป็นห่วง จึงขอความร่วมมือประชาชนในเขตเมืองและชนบทให้หลีกเลี่ยงการใช้น้ำในช่วงเวลาเร่งด่วน และใช้น้ำหนึ่งครั้งให้เกิดประโยชน์หลายอย่าง……”
ผู้ประกาศข่าวหญิงในชุดทำงานสีขาวนั่งหลังตรง สีหน้าดูเหนื่อยล้า ใต้ตาคล้ำจนแม้แต่รองพื้นหนาก็ยังปกปิดไม่มิด
“ในช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ทั่วโลกตรวจพบแผ่นดินไหวตื้นขนาดตั้งแต่ 6.0 ขึ้นไปมากกว่าสี่สิบครั้ง ผู้เชี่ยวชาญจากสำนักงานแผ่นดินไหวระบุว่า ขณะนี้กิจกรรมแผ่นดินไหวทั่วโลกกำลังเข้าสู่วัฏจักรความเคลื่อนไหวสูงรอบใหม่ อย่างไรก็ตาม ความถี่ที่เพิ่มขึ้นไม่ได้หมายความว่าจะเกิดแผ่นดินไหวรุนแรงในเร็ว ๆ นี้ ประชาชนควรใช้วิจารณญาณและไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกจนเกินไป……”
เหวินหนีกัดริมฝีปาก ใช้ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอไปยังวิดีโอถัดไป
“วันนี้หลายพื้นที่พบผู้ป่วยไข้สูงโดยไม่ทราบสาเหตุ หลังจากคณะผู้เชี่ยวชาญศึกษาวิจัยอย่างต่อเนื่องหลายวัน ก็สามารถระบุเชื้อก่อโรคเบื้องต้นได้ว่าเป็นไวรัสกลายพันธุ์สายพันธุ์ใหม่ ขณะนี้ยังไม่มีหลักฐานที่น่าเชื่อถือว่ามีการแพร่เชื้อระหว่างคนอย่างต่อเนื่อง……ขอประชาชนอย่าตื่นตระหนก……”
ข่าวเปลี่ยนไปอีกเรื่อง
“จากกรณีที่มีการเผยแพร่คลิปและข้อความเกี่ยวกับ ‘กัดคนจนเสียชีวิต’ บนโลกออนไลน์ วันนี้ตำรวจออกแถลงการณ์ว่า หลังตรวจสอบแล้ว เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องล้วนเกิดจากผู้ป่วยบางรายที่มีไข้สูงจัดจนเกิดอาการเพ้อคลั่ง เป็นการโจมตีโดยไม่รู้ตัวในสภาวะทางพยาธิวิทยา ไม่เกี่ยวข้องกับข่าวลือเรื่อง ‘ไวรัสกลายพันธุ์’ หรือ ‘โรคพิษสุนัขบ้า’ บนโลกออนไลน์……”
เหวินหนีดับหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนทรุดตัวนั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง
นี่มันส่งเธอมาอยู่ที่บ้าอะไรกัน?
ขณะที่กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นในหัว “สวัสดีโฮสต์ ฉันคือระบบหมายเลข 088”
“นี่คือการ์ตูนเรื่องหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากในโลกแห่งความเป็นจริง ร่างเดิมเป็นหลานสาวของแม่เลี้ยงพระเอกเจียงเลี่ย ชื่อเหวินหนีเหมือนกัน เป็นตัวประกอบที่ตายตั้งแต่ต้นเรื่อง แถมนักเขียนการ์ตูนยังขี้เกียจวาดหน้าให้ด้วย”
“แม่ของร่างเดิมตั้งท้องโดยไม่ได้แต่งงาน และเสียชีวิตจากการคลอดยากตอนให้กำเนิดเธอ ร่างเดิมเติบโตขึ้นมาภายใต้การเลี้ยงดูของเซี่ยหวานอิงผู้เป็นน้าสาว ทั้งสองสนิทสนมกันยิ่งกว่าแม่ลูกแท้ ๆ”
(ขอความกรุณาผู้ตรวจพิจารณาอย่างเมตตา ทั้งสองไม่ได้อยู่ในทะเบียนบ้านเดียวกัน ไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ)
ระบบเรียกหน้าจอแสงขึ้นมา ภาพการ์ตูนช่องตารางเก้าช่องปรากฏขึ้น
“ในมังงะ ร่างเดิมถูกพี่เลี้ยงประจำบ้านที่เพิ่งกลายเป็นซอมบี้กัดตายและฉีกร่างเป็นชิ้น ๆ สภาพศพน่าสยดสยองมาก”
โชคดีที่เมื่อครู่โฮสต์ตอบสนองได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นระบบคงร้องไห้แล้ว กว่าจะหาโฮสต์ที่ถูกใจเจอสักคน……
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเหวินหนีก็ซีดลง เมื่อครู่เธอเกือบตายจริง ๆ
ระบบพูดต่อว่า “พระเอกชื่อเจียงเลี่ย เป็นผู้สืบทอดตระกูลเจียง ตระกูลใหญ่แห่งเมืองเป่ย มีความสามารถโดดเด่นและลงมือเด็ดขาด”
“ตระกูลเจียงมีพื้นเพทั้งทางการทหาร การเมือง และธุรกิจ ในฐานะหลานชายคนโตของตระกูลสายหลัก ช่วงหลายปีที่ผ่านมาเขาฝึกฝนตัวเองอยู่ในเขตทหาร ตอนนี้อายุยังน้อยแต่ก็กลายเป็นบุคคลสำคัญผู้โหดเหี้ยมที่กองทัพขาดไม่ได้แล้ว”
บนหน้าจอแสงปรากฏรูปถ่ายใบหนึ่ง
ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบทหารดูแข็งกร้าว รูปร่างกำยำ โครงหน้าคมเข้มราวกับแกะสลักด้วยมีดและขวาน โดยเฉพาะดวงตาคมกริบราวเหยี่ยว แม้จะอยู่หลังหน้าจอก็ยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศกดดันจากตัวเขา
หากไม่ใช่เพราะบุคลิกเย็นชาเกินไปบดบังใบหน้าหล่อเหลาอย่างยิ่งของเขา ผู้ชายคนนี้คงเป็นฮอร์โมนเพศชายที่เดินได้ชัด ๆ
“นางเอกชื่อหลินเหยาเซิง ชาติก่อนหลังวันสิ้นโลกอุบัติขึ้น เธอปลุกพลังพิเศษไม่สำเร็จ เพื่อเอาชีวิตรอดจึงยอมเป็นของหัวหน้าทีมคนหนึ่ง แต่พอหัวหน้าทีมหมดความตื่นเต้นแปลกใหม่ ก็ส่งเธอให้คนอื่นราวกับให้รางวัล นางเอกจึงต้องเวียนเปลี่ยนมือไปอยู่กับผู้ชายหลายคน ใช้ชีวิตเอาตัวรอดด้วยการขายเรือนร่าง”
หน้าจอแสงเปลี่ยนไป ภาพถ่ายอีกใบปรากฏขึ้น
หญิงสาวสวมชุดเดรสสีขาว หน้าตาสะสวยหมดจด คิ้วตางดงาม รูปร่างเพรียวสูง บุคลิกอ่อนโยน
“หลังจากเดินทางไปถึงฐานผู้รอดชีวิตพร้อมทีม นางเอกก็ได้พบกับชายที่เธอเคยแอบรักสมัยมัธยมปลาย ซึ่งก็คือพระเอกเจียงเลี่ย เขาไม่เพียงเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับสูงสองสาย ทั้งสายฟ้าและไฟ แต่ยังเป็นผู้บัญชาการฐานที่อยู่สูงเหนือใคร มีอำนาจเรียกใช้คนทั้งฐานและทรงอิทธิพลอย่างยิ่ง”
“ส่วนตัวเธอเองกลับมีโรคสกปรกติดตัวจากชีวิตสำมะเลเทเมานานหลายปี จนไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะเข้าใกล้คนที่รัก”
“ต่อมา ฝูงซอมบี้นับล้านบุกโจมตีฐาน เธอถูกทีมทิ้งไว้เบื้องหลังและตายอย่างน่าสยดสยอง”
“หลังกลับชาติมาเกิดใหม่ เธอผูกระบบแห่งเมษาชายไว้ ขอเพียงพิชิตผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่และได้รับค่าความรักจากพวกเขา ก็จะนำไปแลกกับความงามและบัฟฟ์ต่าง ๆ ทำให้เธอสวยขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ”
“ยิ่งเธอสวยและแข็งแกร่งมากเท่าไร ก็ยิ่งได้รับค่าความรักจากผู้ชายมากขึ้นเท่านั้น จากนั้นก็นำไปแลกกับความงามที่สูงขึ้นและพลังพิเศษที่แข็งแกร่งกว่าเดิม”
เหวินหนีเบิกตากว้าง นี่ไม่คล้ายกับพล็อตนิยายบางเรื่องที่เธอเคยแอบอ่านใต้ผ้าห่มหรอกหรือ?
“หลังนางเอกกลับชาติมาเกิด เธอใช้ความทรงจำจากชาติก่อนช่วยพระเอกที่บาดเจ็บสาหัสไว้ก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึงสองเดือน ด้วยรัศมีเสน่ห์ของระบบแห่งเมษาชาย เธอจึงได้รับความประทับใจจากเจียงเลี่ยสำเร็จ ทั้งสองตกลงเป็นแฟนกัน”
ดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ของเหวินหนีเต็มไปด้วยความสงสัย
“พระเอกนางเอกรักกัน เป็นคู่รักหวานชื่นที่ร่วมมือกันต่อสู้กับสัตว์ประหลาดและอัปเลเวลในวันสิ้นโลกไปพร้อมกับแจกอาหารหมา แถมยังสร้างฐานที่อยู่อาศัยของมนุษย์จนประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ แบบนี้ไม่ดีหรอกหรือ?”
ระบบถอนหายใจยาว “ถ้าเป็นแค่นั้น ฉันคงไม่ต้องเดินทางข้ามสามพันมิติเพื่อพาเธอมาแล้ว”
————
【คำเตือนเนื้อหา】
ในมังงะ พระเอกกับนางเอกคนเดิมเป็นคู่กัน ดังนั้นสำหรับนางเอกแล้ว เขาไม่บริสุทธิ์
ชาตินี้ก่อนที่พระเอกจะพบกับนางเอก เขาเคยถูกวางยาและจูบกอดกับนางเอกคนเดิม แต่ไม่ได้มีอะไรกัน ไม่ได้มีอะไรกัน!
ในความเห็นของฉัน นี่ถือว่าทั้งคู่ต่างบริสุทธิ์
สาว ๆ ที่มีปมเรื่องความบริสุทธิ์ทางใจ หรือยึดติดกับเรื่องความบริสุทธิ์มากเกินไป อย่าอ่านเลย ขอร้องว่าอย่าให้คะแนนต่ำแบบไร้เหตุผล!!!
ถ้าไม่ชอบก็ออกไปเถอะ ปล่อยทั้งตัวเองและคนอื่นไป
กว่าผู้เขียนจะเขียนนิยายสักเรื่อง ตั้งแต่คิดพล็อต วางโลก วางตัวละคร เขียนโครงเรื่อง ไปจนถึงเขียนรายละเอียด และสุดท้ายนั่งพิมพ์งานหน้าคอมพิวเตอร์อย่างขยันขันแข็งทุกวัน ล้วนไม่ใช่เรื่องง่าย ขอให้เห็นอกเห็นใจกันด้วย