เหวินหนีมีดวงตาทรงเสน่ห์งดงามยิ่ง ประกายในดวงตาพร่าเลือนราวกับผืนน้ำ เมื่อสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านทะเลสาบหลังหิมะละลาย ผิวน้ำก็ระยิบระยับเป็นประกาย
ในความใสกระจ่างนั้นแฝงเสน่ห์เย้ายวนอย่างเกียจคร้านอยู่เล็กน้อย
ยามเธอมองคุณ สายตานั้นทั้งใสซื่อและอ่อนหวานเย้ายวน ราวกับมีตะขอนับหมื่นเกี่ยวรั้ง เพียงสบตาครั้งเดียวก็ทำให้ร่างกายอ่อนระทวยไปครึ่งหนึ่ง
ชั่วขณะหนึ่งเกิดภาพลวงตาว่าเธอกำลังรักคุณหมดหัวใจ
“แต่ฉันทำอะไรไม่เป็นเลย”
ผู้เขียนยังเสียดายแม้แต่จะวาดเส้นเพิ่มให้ตัวละครต้นฉบับสักเส้น ตัวละครเช่นนี้ในเนื้อเรื่องเป็นเพียงคนที่ไม่สำคัญอะไร
ไม่มีแม้แต่ใบหน้า ยิ่งไม่มีทางมีพลังพิเศษ
ก่อนทะลุมิติมา นอกจากหน้าตาสวยกว่าคนอื่นแล้ว เธอก็ทำเป็นแค่เต้นรำมาตั้งแต่เด็ก จะให้เต้นรำให้ซอมบี้ดู แล้วหวังให้พวกมันเห็นความงามจนเก็บเขี้ยวคม ๆ ไปหรือไง?
เธอเอียงศีรษะ “ฉันช่วยอะไรคุณได้บ้าง?”
สายตาของระบบหยุดอยู่บนใบหน้าของเหวินหนีนานขึ้นสองวินาที ต้องยอมรับว่ามันข้ามผ่านมาสามพันมิติแล้ว เหวินหนีเป็นเจ้าบ้านคนแรกที่ทำให้มันเผลอมองใบหน้าแล้วใจลอยอยู่เป็นพัก ๆ
“แม้เจียงเลี่ยจะเป็นบุตรโชคชะตาของโลกใบเล็ก แต่เขามีนิสัยเย็นชาและไม่แยแส ต่อให้นางเอกมีระบบแห่งเมษาชายคอยช่วยเหลือ ทั้งยังทุ่มเททุกวิถีทางเพื่อพิชิตใจเขา ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก็ยังคงเย็นชาห่างเหิน”
“นางเอกทนความเย็นชาของพระเอกไม่ไหว จึงแอบไปคบหากับผู้ชายคนอื่นลับหลังเขา หลังเจียงเลี่ยรู้เรื่อง อารมณ์ของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก แถมยังใจกว้างให้อภัยเธอด้วย”
“ถึงขั้นขอแต่งงานกับนางเอกในตอนจบของการ์ตูน ทุกคนต่างคิดว่าเขารักเธอจนหมดใจ แต่สุดท้ายพวกเขาถึงได้รู้ว่าค่าความรักของเจียงเลี่ยติดอยู่ที่ประมาณเจ็ดสิบมาตลอด”
“ที่ทำให้คนอ่านรับไม่ไหวไปกว่านั้นคือ ในตอนพิเศษ พระเอกกับนางเอกต่างก็มีคนรักมากมาย เป็นการแต่งงานแบบเปิด พูดว่าเป็นสามีภรรยา ยังจะเหมือนคู่หูร่วมงานกันมากกว่า สุดท้ายทั้งคู่ก็แก่เฒ่าไปด้วยกัน”
“แน่นอนว่าคนอ่านไม่ยอมรับ คิดว่าตอนจบแบบนี้ทำให้พวกเขาขัดใจอย่างมาก”
“สิ่งที่พวกเขาอยากเห็นคือดอกไม้บนยอดเขาสูงยอมคลุ้มคลั่งเพราะความรัก ส่วนคนที่อดกลั้นและควบคุมตนเองได้ก็จมดิ่งลงในห้วงรักใคร่”
ระบบถ่ายทอดเนื้อหาการ์ตูนทั้งเล่มเข้าไปในสมองของเหวินหนี
“ฉันต้องการให้เธอไปพิชิตใจพระเอก”
หลังรับข้อมูลเสร็จ เหวินหนีก็รู้สึกทันทีว่าสมองของตัวเองไม่บริสุทธิ์เสียแล้ว การ์ตูนระดับนี้เป็นสิ่งที่เธอควรดูจริง ๆ หรือ?
ระบบชะงักไปครู่หนึ่ง “คนอ่านที่เข้ามาอ่านการ์ตูนเรื่องนี้อยากเห็นอะไร ทุกคนก็เข้าใจกันดี แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เจียงเลี่ยควบคุมตัวเองต่อหลินเหยาเซิงอย่างยิ่ง จำนวนครั้งที่ทั้งสองคนมีอะไรกันก็ไม่ได้มาก ฉากที่ต้องปิดบังในเรื่องแทบทั้งหมดเป็นฉากของหลินเหยาเซิงกับผู้ชายคนอื่น”
“มันช่างผิดจุดประสงค์ไปหมด ทั้งที่พระเอกมีพรสวรรค์โดดเด่นที่สุดในบรรดาผู้ชายทั้งหมดของนางเอก ฉากแบบนั้นถึงจะเร้าใจที่สุด”
“เพราะฉะนั้น เพื่อให้ความปรารถนาของคนอ่านเป็นจริง ฉันต้องการให้เธอเพิ่มค่าความรักของเจียงเลี่ยให้เต็มภายในสามปี ทำให้เขาคลุ้มคลั่งเพราะความรักอย่างแท้จริง”
ระบบลอบมองเหวินหนีที่ใบหูแดงระเรื่อ เธอกำลังก้มตาลง ขนตาหนาและงอนงามทิ้งตัวลงมาบดบัง เกิดเป็นเงาจาง ๆ ใต้เปลือกตา
ริมฝีปากแดงอิ่มนุ่มชุ่มฉ่ำราวกับจะหยดน้ำ ฟันขาวเรียวขบลงเบา ๆ เนื้อริมฝีปากยุบตัวแล้วคืนกลับ สั่นระริกน้อย ๆ
เจ้าบ้านคนนี้ชวนหลงใหลกว่าที่มันคิดไว้เสียอีก
ก่อนหน้าเหวินหนี มันเคยผูกระบบกับเจ้าบ้านมาแล้วหลายคน แต่ภารกิจพิชิตใจล้มเหลวทั้งหมด
เจ้าบ้านพวกนั้นไม่ถูกหลินเหยาเซิงกดลงกับพื้นจัดการจนยับเยิน ก็ถูกพระเอกฆ่าตายอย่างง่ายดายตอนพยายามยั่วยวนเขา ไม่ก็ขี้ขลาดจนไม่กล้าลงมือ พอหมดเวลาก็ถูกลบออกไปโดยบังคับ
เมื่อเห็นว่าโลกใบเล็กกำลังจะพังทลาย ระบบจึงตัดสินใจเสี่ยงครั้งใหญ่ ยอมใช้พลังงานส่วนใหญ่ คัดเลือกเจ้าบ้านที่มีคุณสมบัติโดดเด่นที่สุดอย่างพิถีพิถันจากโลกใบเล็กมากมาย
หลังผ่านกาลเวลาอันยาวนานและความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดมันก็ได้พบกับเหวินหนี
เธอมีใบหน้าที่ทำให้คนมองแล้วละสายตาไม่ได้ คิ้วตางดงามราวภาพวาด บุคลิกบริสุทธิ์อ่อนหวานเย้ายวน ดุจดอกบัวหิมะบนยอดเขาสูงที่เพิ่งผลิบาน ยังไม่เคยแปดเปื้อนด้วยลมฝนและโลกีย์
ใสสะอาด บริสุทธิ์ บอบบาง ทว่าลึกลับและหยิ่งทะนง
เพียงไม่นานก็ปลุกความปรารถนาที่จะปกป้องและครอบครองในตัวผู้ชายได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงร่างกายชวนลุ่มหลงที่ซ่อนอยู่ใต้รูปลักษณ์งดงามไร้ที่ตินั้น
เธอมีสรีระยอดเยี่ยมที่ผู้ชายมากมายต่างใฝ่ฝัน
หากอยู่ในยุคโบราณ คงทำให้กษัตริย์หลายแคว้นยกทัพเข้าห้ำหั่นกันเพราะเธอ
ที่สำคัญที่สุดคือ ความเข้ากันได้ของเธอกับพระเอกอย่างเจียงเลี่ย ทั้งทางร่างกายและจิตวิญญาณ สูงถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์!
เหวินหนีสังเกตเห็นกำหนดเวลาของภารกิจ “สามปีเหรอ?”
“ใช่ นี่เป็นเวลานานที่สุดที่ฉันพยายามขอให้เจ้าบ้านได้แล้ว”
“ร่างเดิมของคุณถูกทำลายไปในเหตุระเบิดแล้ว ขอแค่ทำภารกิจนี้สำเร็จ คุณก็จะมีชีวิตอยู่ต่อในโลกนี้ได้”
เหวินหนีหลุบตาลง ซ่อนประกายในดวงตาแล้วกำมือแน่น ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ “แต่…นางเอกมีระบบแห่งเมษาชาย ฉัน ฉันกลัว”
แน่นอนว่าเธออยากมีชีวิตต่อ แต่เธอจะเอาอะไรไปแย่งผู้ชายกับนางเอกที่มีระบบแห่งเมษาชายได้?
พลาดนิดเดียวก็อาจเสียชีวิต
ระบบพูดปลอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าบ้านไม่ต้องกังวล คุณไม่ได้ไร้โอกาสเสียทีเดียว”
“ถึงตัวละครต้นฉบับจะไม่มีใบหน้าในหนังสือการ์ตูน แต่เมื่อคุณเข้ามาแทนที่ตัวละครนี้แล้ว ในความทรงจำของทุกคนที่รู้จักคุณ คุณก็คือเหวินหนี และเหวินหนีก็คือคุณ”
“จากข้อมูลที่ระบบสแกน รูปลักษณ์และรูปร่างของคุณก็เป็นความงามล้ำเลิศที่หาได้ยากในโลกอยู่แล้ว ค่าความงามของคุณอยู่ในระดับสูงสุดของโลกใบเล็กนี้ ผู้ชายเห็นคุณเมื่อไรก็ยากจะห้ามใจไม่ให้หวั่นไหว”
“เพื่อช่วยให้คุณทำภารกิจได้ดียิ่งขึ้น ฉันจะปรับแต่งรูปลักษณ์และร่างกายของคุณอย่างละเอียด ปรับผิวพรรณ ใบหน้า และรูปร่างให้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติถึงขีดสุด”
สิ้นเสียง แสงสีขาวนวลราวแสงจันทร์สายหนึ่งก็ค่อย ๆ โอบล้อมร่างของเหวินหนี
เหวินหนีรู้สึกถึงกระแสอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านผิวกายอย่างเชื่องช้า ราวกับลำธารบนภูเขา เธอถอนหายใจเบา ๆ สบายจัง
ระบบพาเหวินหนีไปยืนหน้ากระจกเต็มตัว
หญิงสาวในกระจกมีดวงตาเรียวสวยแวววาวชุ่มฉ่ำ แก้มระเรื่อเนียนใส สันจมูกโด่งได้รูป กระจับปากอิ่มสวย ใบหน้าทั้งหมดประณีตราวกับจิตรกรบรรจงวาดทีละเส้น ทั้งยังเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันเป็นธรรมชาติ
ผิวขาวละเอียดดุจเครื่องเคลือบเดิมทีเปล่งประกายชุ่มชื้น ราวหยกขาวไขมันแพะชั้นเลิศ สัมผัสแล้วทั้งเนียนนุ่มและเย็นสบาย
ใบหน้ายังคงเป็นใบหน้าเดิม
แต่เครื่องหน้าประณีตงดงามขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือชวนให้คนลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น
สัดส่วนร่างกายงดงามอ่อนช้อย กระดูกไหปลาร้าได้รูปชัดเจน ส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนใจอย่างยิ่ง
เอวคอดเล็กจนแทบโอบได้ด้วยมือเดียว ไล่ลงไปก็ผายออกเป็นส่วนโค้งมน สะโพกงอนกลมได้รูป ขาเรียวยาวตรง ขาวนุ่มราวเนื้อหยก
ต่ำลงไปอีก น่องเรียวได้สัดส่วน ข้อเท้าเล็กบาง เท้านุ่มขาวราวหิมะคู่นั้นเหมือนรากบัว ทำให้คนอยากกัดสักคำ
เหวินหนีเริ่มฝึกเต้นตั้งแต่อายุสี่ขวบ รูปร่างสูงเพรียว บุคลิกโดดเด่น
จุดเดียวที่น่าเสียดายคือ ท่าเต้นยาก ๆ ที่ต้องทำซ้ำอยู่หลายปีทำให้เท้าของเธอเริ่มผิดรูป นิ้วหัวแม่เท้าเอียงออก ข้อต่อกระดูกฝ่าเท้านูนขึ้น กลายเป็นก้อนแข็งบวมแดง
แต่ตอนนี้ เธอก้มลงมองเท้าของตัวเอง
ส่วนโค้งของอุ้งเท้างดงาม นิ้วเท้าได้รูปน่ารัก เล็บเปล่งประกายสีชมพูจาง ๆ
ทุกส่วนล้วนงดงามบอบบางอย่างพอดิบพอดี
เหวินหนีงอนิ้วเท้า ดวงตาเป็นประกาย “ขอบคุณนะ 008”
ทั่วทั้งร่างของเธอ เท้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลคู่นี้เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกด้อยค่า
ตอนนี้แม้แต่ส่วนนี้ก็สวยขึ้นมากแล้ว!
ทันใดนั้นร่างกายของเธอก็แข็งเกร็งไปชั่วขณะ ขาอ่อนยวบเล็กน้อย “008 คุณ คุณทำอะไรกับฉัน?”
ระบบปลอบเธอ “ไม่ต้องเขิน นี่ก็เพื่อให้เจ้าบ้านทำภารกิจพิชิตใจได้ดียิ่งขึ้น”
“เชื่อฉันเถอะ ต่อให้หลินเหยาเซิงมีระบบแห่งเมษาชายและเพิ่มค่าสถานะทุกด้านของร่างกายจนถึงขีดสุด เธอก็ยังเทียบคุณไม่ได้แม้แต่หนึ่งในสิบ”
“เพราะเงื่อนไขร่างกายแต่เดิมของคุณก็ดีเกินกว่าที่เธอจะเอื้อมถึงได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว”
ระบบมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพึงพอใจ ความงามอันน่าตะลึง เสน่ห์เย้ายวนที่เป็นธรรมชาติ ผสานกับบุคลิกบริสุทธิ์อ่อนโยนแต่เดิมของเธอ เป็นสิ่งยั่วยวนที่ผู้ชายซึ่งมีฮอร์โมนพลุ่งพล่านในโลกวันสิ้นโลกอันโหดร้ายและผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ยากจะต้านทานที่สุด
พวกเขาจะอดใจไม่เข้าใกล้ ไม่ปกป้อง และไม่ครอบครองเธอได้อย่างไร!
“เจ้าบ้าน ขอแค่คุณต้องการ ไม่มีผู้ชายคนไหนต้านทานคุณได้”
“แต่…” เหวินหนีมีสีหน้าไม่สบายใจ “ตอนนี้ฉันยังไม่มีความสามารถแม้แต่จะปกป้องตัวเอง ถ้าถูกฆ่าตายก่อนจะพิชิตใจพระเอกสำเร็จล่ะ?”
นี่คือโลกวันสิ้นโลก ทั้งภัยแล้ง แผ่นดินไหว ความหนาวเย็นจัด และความร้อนระอุ…
ภัยพิบัติและเคราะห์ร้ายสารพัดถาโถม ซอมบี้กับสัตว์กลายพันธุ์ออกอาละวาด ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่
ในเนื้อเรื่อง นางเอกมีรัศมีแห่งระบบแห่งเมษาชาย ไม่เพียงปลุกพลังพิเศษการรักษาได้ ยังบังเอิญเปิดมิติส่วนตัวน้ำพุวิญญาณในสร้อยคอหินทับทิมที่พระเอกมอบให้ ทั้งยังกระตุ้นพลังแสงแห่งจันทร์ได้ด้วย
พลังโกงของเธอไม่ธรรมดาเลย!
ส่วนบรรดาผู้ชายในกลุ่มฮาเร็มของเธอ แต่ละคนก็มีพลังพิเศษแข็งแกร่งเป็นพิเศษ ฆ่าซอมบี้ง่ายราวกับสับต้นหอม
เจียงเลี่ยยิ่งเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แข็งแกร่งที่สุดในฐานบัญชาการ เป็นผู้มีพลังรบสูงสุดของวันสิ้นโลก
เหวินหนีต้องยั่วยวนพระเอก ย่อมต้องปะทะกับนางเอก ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นนางเอกหรือกลุ่มฮาเร็มของเธอ ใครสักคนแค่นิ้วขยับก็บีบเธอตายได้ง่าย ๆ เหมือนบี้มด
เมื่อระบบเห็นแววตาของเหวินหนีกลับมามีน้ำตาคลอ ก็อดถอนใจในใจไม่ได้ เจ้าบ้านคนนี้ขี้ขลาดและชอบร้องไห้ขนาดนี้ได้ยังไง?
มันปลอบเธอเสียงเบา “เจ้าบ้านไม่ต้องกังวล เพื่อให้คุณมีชีวิตอยู่ในโลกวันสิ้นโลกได้ดียิ่งขึ้น ฉันจะมอบเต็นท์ปลอดภัยให้คุณ หากเกิดอันตรายขึ้น แค่หลบเข้าไปในเต็นท์เพื่อหลีกภัยก็พอ”
ระบบเรียกหน้าจอแสงขึ้นมาแล้วป้อนคำสั่ง ไม่นานเต็นท์สีแดงขนาดเล็กหลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเหวินหนี
“เต็นท์ปลอดภัยสามารถต้านทานการโจมตีพร้อมกันจากซอมบี้หนึ่งพันตัวได้ เมื่อเกิดอันตราย คุณแค่หลบเข้าไปก็จะปลอดภัย”
ดวงตาของเหวินหนีเป็นประกาย ภายใต้คำแนะนำของระบบ เธอเพียงขยับความคิด เต็นท์หลังก็ปรากฏขึ้นในห้อง จากนั้นยกมือเก็บ เต็นท์ก็หายไป กลับกลายเป็นไอคอนขนาดเล็กอีกครั้ง
“ดีจังเลย ขอบคุณนะ 008 คุณดีกับฉันจริง ๆ!”
สาวงามล้ำเลิศมีดวงตากลมโตฉ่ำวาว เปี่ยมด้วยความเชื่อใจและซาบซึ้ง ระบบพลันรู้สึกอิ่มเอมใจขึ้นมา
มันไตร่ตรองอยู่สองสามวินาที ก่อนจะถ่ายเทพลังงานสายหนึ่งเข้าไปในบ้านพักตากอากาศ เต็นท์หลังเล็กที่มีขนาดเพียงไม่กี่ตารางเมตรก็ขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า กลายเป็นกระท่อมไม้หลังหนึ่งอย่างรวดเร็ว
ผนังด้านนอกแข็งแรงขึ้นด้วย
“เจ้าบ้าน ฉันใช้พลังงานที่เหลืออยู่ปรับปรุงเต็นท์ปลอดภัยให้เป็นบ้านพักตากอากาศแล้ว”
“เมื่อเทียบกับเต็นท์ที่มีเพียงความสามารถป้องกันพื้นฐาน บ้านพักตากอากาศสามารถอัปเกรดได้ และจะเปิดภารกิจภายใต้เงื่อนไขที่เหมาะสม เมื่อทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รับรางวัลที่สอดคล้องกัน”
เจ้าบ้านคนก่อน ๆ ไม่เคยได้รับการดูแลดีเท่าตอนนี้ เต็นท์เล็ก ๆ หลังหนึ่งคือทุกอย่างที่มันมอบให้ได้
แม้การเดินทางข้ามสามพันมิติเพื่อตามหาเหวินหนีจะใช้พลังงานส่วนใหญ่ของมันไป แต่ถ้าไม่ยอมเสี่ยงก็ไม่มีวันได้ผลตอบแทน หากเจ้าบ้านคนนี้ล้มเหลวอีก มันก็ต้องกลับไปถูกหลอมสร้างใหม่แล้ว
ใครใช้ให้เจ้าบ้านคนนี้ทำให้คนใจอ่อนได้ง่ายนัก ดวงตาแดงก่ำชวนให้น่าสงสาร
ใครจะตัดใจปล่อยให้สาวงามแสนบอบบางน่าสงสารเช่นนี้ต้องลำบากได้ลง?
แววตาของเหวินหนีเป็นประกาย เธอยิ้มหวานพลางพูดเสียงนุ่ม “ขอบคุณนะเสี่ยวปา คุณดีกับฉันจัง!”
“เจ้าบ้าน คุณมีรูปลักษณ์งดงามที่สุดในโลกและเสน่ห์เย้ายวนถึงตาย ต้องรู้จักใช้ประโยชน์จากอาวุธชิ้นนี้”
“ไปพิชิตใจพระเอก ทำให้เขายอมสยบให้คุณด้วยความเต็มใจ และปกป้องคุณโดยไม่สนสิ่งใด”
ระบบเหลือบมองแถบพลังงานแล้วเร่งอธิบาย “พลังงานของฉันใกล้จะหมดแล้ว ต่อจากนี้ฉันจะเข้าสู่สภาวะหลับใหลไปอีกนาน เจ้าบ้าน ตั้งใจพยายามให้ดี หากถึงคราวเป็นตาย คุณเรียกฉันได้”