ไป๋จือจือย่อตัวลงกับพื้น รูดซิปกระเป๋าเดินทางออกอย่างรวดเร็ว พลางคุ้ยหาเสื้อผ้าไปด้วยพูดไปด้วยไม่หยุด “รอฉันล้างหน้าแปรงฟันแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ ห้านาที... ไม่สิ สิบนาที...”
เธอหยิบชุดเดรสสีเหลืองอ่อนกับเสื้อคลุมไหมพรมบางสีขาวออกมาจากกระเป๋าเดินทาง
“ไปพบคุณลุงคุณป้า... ไม่สิ...”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง มือทั้งสองกอดเสื้อผ้าไว้ ก่อนหันกลับไปมองกู้หมิง
“ควรเรียกว่าอะไรดีคะ? คุณอาคุณน้า? หรือคุณลุงคุณป้า?”
กู้หมิงพิงอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า กอดอกไว้
“เรียกอะไรก็ได้”
“งั้น...”
“จะเรียกพ่อแม่ก็ไม่ว่ากัน”
“คุณหุบปากไปเลย!” ใบหูของไป๋จือจือแดงก่ำขึ้นทันที เธอกอดเสื้อผ้าพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ แล้วปิดประตูดังปัง
กู้หมิงมองแผ่นหลังที่หายลับไป รอยยิ้มในดวงตาพลันล้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ฟังเสียงน้ำจากในห้องน้ำ พร้อมเสียงกุกกักที่เธอคุ้ยหาอะไรบางอย่าง
“ได้”
เขาพูด
เสียงแผ่วเบามาก
แต่แฝงด้วยความอบอุ่นอิ่มเอมที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัวเสียทั้งหมด
……
สิบนาทีต่อมา
ประตูห้องนอนเปิดออก
กู้หมิงเดินนำออกมา
มือของเขาจูงมือไป๋จือจือไว้
ประสานนิ้วกันแนบแน่น
ไป๋จือจือสวมเดรสทรงเอสีเหลืองอ่อนตัวนั้น ทับด้วยเสื้อคลุมไหมพรมบางสีขาว ผมยาวที่เธอหวีอย่างรวดเร็วทิ้งตัวสยายลงบนบ่า ใบหน้ามีเพียงโลชั่นน้ำบาง ๆ กับลิปกลอสเล็กน้อยที่พอแต่งทัน