ไป๋จือจือวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะกลางอย่างแผ่วเบา จนแทบไม่มีเสียงก้นแก้วกระทบโต๊ะ
เธอย่อตัวลง ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มผืนบางจากอีกฟากของโซฟามาคลี่ออก แล้วคลุมให้ฟู่เสวี่ยเยี่ยน
ผ้าห่มสีเทาอ่อน เนื้อผ้านุ่มนิ่มแนบกับไหล่และแผ่นอกที่เปลือยเปล่าของเขา คิ้วของเขาขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตื่นขึ้นมา
ตอนที่ไป๋จือจือช่วยจัดชายผ้าห่มให้ หลังมือของเธอพลันเฉียดผิวใต้กระดูกไหปลาร้าของเขาโดยไม่ตั้งใจ
อุณหภูมิลดลงไปมากแล้ว ไม่ได้ร้อนผ่าวเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลายเป็นความอุ่นที่สูงกว่าอุณหภูมิร่างกายปกติเล็กน้อย
ปลายนิ้วของเธอหยุดค้างบนผิวบริเวณนั้นหนึ่งวินาที
เพียงหนึ่งวินาทีเท่านั้น
จากนั้นเธอก็เหน็บมุมผ้าห่มให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้น
ไป๋จือจือยืนอยู่ข้างโซฟา ก้มมองฟู่เสวี่ยเยี่ยนที่กำลังหลับ
ยามหลับ ใบหน้าซึ่งปกติเย็นชาเสียจนแทบแผ่ความดุดันออกมาของเขา กลับปราศจากแววระแวดระวัง
คิ้วไม่ขมวด ริมฝีปากไม่เม้มแน่น แนวกรามก็ไม่เกร็งอีกต่อไป
ทั้งตัวดูอ่อนโยนลง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นลูบไล้ให้ผ่อนคลาย
แสงยามเช้าลอดผ่านช่องม่านเข้ามา ลำแสงสีทองเส้นหนึ่งตกกระทบมือที่ห้อยอยู่นอกโซฟาของเขา เผยให้เห็นหนังด้านเล็ก ๆ บนข้อนิ้วและรอยแผลเป็นบนหลังมือ
เจ้าเหมาถ่านกระโดดขึ้นไปบนโซฟา ขดตัวอยู่ข้างเท้าฟู่เสวี่ยเยี่ยน ร่างสีดำหดกลมเป็นก้อน ตัดกับผ้าห่มสีเทาอ่อนของเขาอย่างชัดเจน