ลู่เหยี่ยนหยิบโทรศัพท์ออกมาเรียกรถ
“รถจะมาถึงในอีก 11 นาที” เขามองแผนที่บนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะไปยืนใต้เสาไฟข้างทางแล้วเริ่มไถคลิปสั้นดู
ไป๋จือจือกับหลี่เจี๋ยหาม้านั่งริมถนนแล้วนั่งลง
ทันทีที่หย่อนตัวลงนั่ง ไป๋จือจือก็อ่อนปวกเปียกราวกับตุ๊กตาผ้าที่ถูกดึงโครงกระดูกออกไป
เธอพิงพนักม้านั่ง เปลือกตาปรือแทบปิด ความง่วงกับอาการหวาดผวาที่หลงเหลือจากห้องปริศนาสยองขวัญรุมเร้าจนหัวมึนตื้อ
หลี่เจี๋ยนั่งอยู่ข้างเธอ สีหน้าก็ง่วงไม่ต่างกัน แว่นตาเอียงกะเท่เร่อยู่บนสันจมูก ก้มหน้าไถโทรศัพท์
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนก็ยืนอยู่ใต้เสาไฟ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อฮู้ด ส่วนอีกมือถือโทรศัพท์เรียกรถ
ท่าทางของเขาสบาย ๆ แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลงมาจากเหนือศีรษะ ส่องให้เห็นเค้าโครงใบหน้าด้านข้างครึ่งหนึ่ง ทั้งสันจมูกโด่งและแนวกรามคมชัด
สายตาของเขาละจากหน้าจอโทรศัพท์ เงยขึ้นมองไป๋จือจือที่นั่งอยู่บนม้านั่งแวบหนึ่ง
แล้วก็ก้มกลับไปดูโทรศัพท์ต่อ
ลู่เหยี่ยนยืนอยู่ข้างฟู่เสวี่ยเยี่ยน มือหนึ่งไถโทรศัพท์ อีกหางตาก็ลอบสังเกตการณ์
สายตาของเขาวนไปมาระหว่างฟู่เสวี่ยเยี่ยนกับไป๋จือจือ
มองฟู่เสวี่ยเยี่ยนที สีหน้าไร้อารมณ์ แต่ทั้งตัวกลับหันไปทางไป๋จือจือ
มองไป๋จือจือที เธอง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่ตำแหน่งที่นั่งดันอยู่ในระยะสายตาของฟู่เสวี่ยเยี่ยนพอดี...
ลูกตาของลู่เหยี่ยนกลอกไปมาระหว่างคนทั้งสองอย่างน้อยหกรอบ จนตัวเองแทบตาเหล่