“รับผิดชอบสิ”
เสียงของเจียงหวยจื่อเจือรอยยิ้ม ทุ้มต่ำและแหบพร่า ทั้งยังมีเสน่ห์ชวนใจสั่นที่ยังไม่จางหายไปหลังบทรักเมื่อครู่ เขาค่อย ๆ เอ่ยทีละคำ ราวกับกำลังลิ้มรสคำแปลกใหม่คำหนึ่ง
“คุณอยากให้ผมรับผิดชอบยังไง?”
เจียงหวยจื่อมองไป๋จือจือ รอยยิ้มยังไม่เลือนหาย
จากความทำอะไรไม่ถูกเมื่อครู่ สายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและจริงจัง เป็นสายตาที่ไป๋จือจือไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน
“รับผิดชอบยังไง?” ไป๋จือจือลุกขึ้นยืน เท้าสะเอวทั้งสองข้างแล้วก้มมองเจียงหวยจื่อจากที่สูง “คุณถามฉันว่าต้องรับผิดชอบยังไงเหรอ?”
เสียงของเธอพลันสูงขึ้นเล็กน้อย
“เจียงหวยจื่อ คุณเป็นถึงผู้กุมอำนาจของตระกูลเจียง คืนนี้คุณมีความสัมพันธ์กับคู่หมั้นของตัวเองในห้องพักโรงแรม แล้วตอนนี้ยังมาถามฉันอีกว่าจะรับผิดชอบยังไง?”
รอยยิ้มของเจียงหวยจื่อชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้จางหาย
เขามองท่าทีเคร่งขรึมชอบธรรมของเธอแล้วพลันรู้สึกขบขัน…
ภายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง ไป๋จือจือทำให้เขาคิดเช่นนี้มาแล้วไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง
“ถ้าคุณใส่กางเกงแล้วกลับคำ…” ไป๋จือจี่หรี่ตา น้ำเสียงแฝงแววข่มขู่ “ฉันจะไปหาคุณปู่ของคุณ”
“คุณปู่ผม?”
“ใช่ คุณปู่เจียง” ไป๋จือจือกอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ฉันจะไปบอกท่านว่า หลานชายคนโตที่ท่านรักใคร่ที่สุด ทายาทที่ท่านตั้งใจอบรมมานานกว่ายี่สิบปี มีความสัมพันธ์กับคู่หมั้นในโรงแรมแล้วกลับคำไม่ยอมรับผิด”