ในแววตาของกู้หมิงมีความอบอุ่นเพิ่มขึ้นจากปกติเล็กน้อย
ชุ่มชื้นขึ้นนิดหนึ่ง
และยังมีอะไรบางอย่างอีก…
ลมหายใจของไป๋จือจือสะดุดไปเล็กน้อย
ทำไมพอดื่มเหล้าแล้วเขาถึงดูดีขึ้นอีกนะ
เกินไปแล้ว
เกินไปจริง ๆ
“มองอะไรอยู่?” น้ำเสียงของกู้หมิงทุ้มต่ำและเกียจคร้านเล็กน้อยเพราะฤทธิ์สุรา คล้ายสายไวโอลินใหญ่ถูกใครสักคนดีดเบา ๆ
“มองคุณไง” ไป๋จือจือตอบอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
กู้หมิงหัวเราะหึ ๆ ก่อนยืดตัวออกจากกรอบประตูแล้วยื่นมือมา
ไป๋จือจือวางมือลงบนมือเขา
มือนั้นร้อนผ่าว
ร้อนกว่าปกติเสียอีก
ผิวด้านบาง ๆ บนปลายนิ้วเสียดสีกับฝ่ามือของเธอ แผ่ความร้อนระอุที่สั่นไหวเล็กน้อยตามแบบฉบับของคนเมา
ไป๋จือจือเรียกรถคันหนึ่ง
ระหว่างรอรถ กู้หมิงจับมือเธอยืนอยู่ใต้ไฟถนนเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ
สายลมพัดมา พาความเย็นยามค่ำคืนมาด้วย
ไป๋จือจือจามเบา ๆ หนึ่งที
วินาทีถัดมา มือร้อนผ่าวนั้นก็คลายออกจากมือเธอ
จากนั้นแขนทั้งข้างก็อ้อมมาจากด้านหลัง โอบเธอเข้าหาตัว
ไหล่ของไป๋จือจือชนเข้ากับแผงอกของเขา
แผงอกกว้างและแข็งแรง แม้มีเนื้อผ้าเสื้อโปโลคั่นอยู่ก็ยังสัมผัสได้ถึงไออุ่น
“หนาวเหรอ?”
ไป๋จือจือไม่ได้เงยหน้า
เธอซบอยู่ข้างตัวเขา ปลายจมูกถูไถกับปกเสื้อโปโล ตรงนั้นมีกลิ่นเหล้า กลิ่นกายของเขา และกลิ่นหอมจาง ๆ ของน้ำยาซักผ้า