จากนั้น กู้หมิงก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ
“ฉันหยิบเอง”
เขาก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ยืดแขนยาวข้ามศีรษะเธอ แล้วหยิบถุงบะหมี่แห้งลงมาอย่างง่ายดาย
ชั่วขณะนั้น ร่างทั้งร่างของเขาราวกับโอบล้อมเธอจากด้านหลัง
แผ่นอกห่างจากแผ่นหลังของเธอไม่ถึง 10 เซนติเมตร
ไป๋จือจือที่เขย่งปลายเท้าอยู่ค่อย ๆ วางเท้าลงกับพื้น ท้ายทอยเกือบชนเข้ากับแผ่นอกของกู้หมิง
เธอได้กลิ่นสบู่อาบน้ำหอมสดชื่นจากตัวเขา เหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผสานกับกลิ่นหอมเย็นคมของต้นซีดาร์และดอกมะลิที่คุ้นเคย
ใบหูของไป๋จือจือร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
เธอหันกลับไป เงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มตาหยีให้เขา “ขอบคุณนะคะพี่ซี”
กู้หมิงก้มมองเธอ
ดวงตาคู่นั้นซึ่งปกติเย็นชาอยู่เสมอ เวลานี้กลับดำมืดลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
“...อืม”
เขาวางบะหมี่แห้งไว้บนเคาน์เตอร์ ก่อนหันหลังเดินออกจากครัวไป
แผ่นหลังแข็งทื่อราวกับถูกไขลาน
ไป๋จือจือมองเขาแล้วแอบยิ้ม ก่อนหันไปเปิดเตา
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
บะหมี่มะเขือเทศใส่ไข่ร้อน ๆ สองชามก็เสร็จเรียบร้อย
มะเขือเทศผัดจนเละเป็นเนื้อข้น น้ำซุปสีแดงเข้มขลุกขลิกเคลือบเส้นบะหมี่ ด้านบนวางไข่ผัดสีเหลืองทองนุ่มละมุนสองชิ้น โรยต้นหอมสีเขียวสดหนึ่งกำมือ แล้วเหยาะน้ำมันงาลงไปสองสามหยดเป็นอย่างสุดท้าย
ไอหอมกรุ่นลอยฟุ้งขึ้นมา
ไป๋จือจือยกชามละใบ เดินออกมาจากครัว
แต่พอมาถึงประตู เธอก็ชะงักฝีเท้า