ไป๋จือจือขยี้ตา สวมรองเท้าแตะลายสตรอว์เบอร์รีสีชมพูหวานแหววทั้งที่เท้าเปล่า ผมเผ้าก็ไม่ได้จัดให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินงัวเงียไปถึงหน้าประตู
ทันทีที่เปิดประตูออก ก้อนขนสีดำก้อนหนึ่งก็เบียดผ่านช่องประตูเข้ามาแทบจะทันที มันเงยหน้าขึ้น ดวงตาแมวสีอำพันเต็มไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่ไป๋จือจือไม่ค่อยเข้าใจ
ไป๋จือจือนั่งยอง ๆ แล้วยื่นมืออุ้มเจ้าเหมาถ่านขึ้นมา
ลำตัวของเจ้าเหมาถ่านร้อนกว่าปกติเมื่อสัมผัส
“เป็นอะไรไป?” เสียงของไป๋จือจือยังมีเสียงขึ้นจมูกแหบพร่าซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของคนเพิ่งตื่น ฟังดูนุ่มนิ่มราวกับมาร์ชเมลโลว์ถูกบีบเบา ๆ “เครื่องให้อาหารแมวอัตโนมัติเสียเหรอ?”
จู่ ๆ เจ้าเหมาถ่านก็ดิ้นแรงอยู่ในอ้อมแขนของไป๋จือจือ ขาทั้งสี่ถีบอกกับแขนของเธอ เล็บเก็บไว้ไม่ยื่นออกมา แต่แรงดิ้นนั้นมากทีเดียว
ไป๋จือจืออุ้มไม่อยู่ เจ้าเหมาถ่านจึงกระโดดออกจากอ้อมแขน ร่างสีดำร่อนลงบนพื้นไม้ในโถงทางเดินอย่างไร้เสียง ก่อนจะวิ่งไปอย่างรวดเร็วถึงหน้าห้องของฟู่เสวี่ยเยี่ยนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
มันนั่งยองอยู่หน้าประตูที่ปิดสนิท หันกลับมามองไป๋จือจือแวบหนึ่ง แล้วชูอุ้งเท้าหน้าขึ้นเกาประตูต่อ
เกาอย่างร้อนรนมาก
ไป๋จือจือยืนอยู่หน้าห้องตัวเอง เอียงศีรษะเล็กน้อย
เธอคิดว่าเจ้าเหมาถ่านแค่อยากไปเล่นกับฟู่เสวี่ยเยี่ยน เพราะมันติดเจ้าของมากมาโดยตลอด แม้ช่วงนี้จะเอาใจทั้งเธอและฟู่เสวี่ยเยี่ยนอย่างเท่าเทียมกัน แต่ลึก ๆ แล้วมันก็ยังจำเจ้าของได้
“อยากไปหาพี่ชายเหรอ?” ไป๋จือจือเดินเข้าไปหา ย่อตัวลงตรงหน้าเจ้าเหมาถ่าน แล้วยื่นมือไปลูบหัวมัน “งั้นฉันเปิดประตูให้ก็แล้วกัน”