หน้าคฤหาสน์ชิงหลาน
ตอนฟู่เสวี่ยเยี่ยนกดรหัสเปิดประตู ไป๋จือจือยืนมองเสื้อเชิ้ตกับเส้นผมด้านขวาของเขาที่เปียกโชกอยู่ข้างกาย
หยดน้ำร่วงจากปลายผมทีละหยด กระทบพื้นหินตรงโถงทางเข้าดังแผ่วใส
ประตูเปิดออก
ทั้งสองเดินเข้าไปข้างใน
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนหุบร่ม มือซ้ายยกมันไปวางไว้บนที่เก็บร่มข้างประตู
เมื่อเขาหันกลับมา ไป๋จือจือถึงได้เห็นสภาพเปียกโชกของเขาชัดเจน
เสื้อเชิ้ตตั้งแต่ไหล่จรดเอวทางซีกขวาเปียกจนโปร่งใสไปทั้งแถบ
ราวกับมีใครสาดน้ำใส่เขาจากด้านขวาจนหมดถัง
ผ้าสีขาวแนบไปกับผิว เผยให้เห็นส่วนโค้งมนของหัวไหล่ กล้ามเนื้ออกที่เป็นมัดบาง ๆ แนวซี่โครง และส่วนเว้าคอดเข้าของเอวด้านข้าง
ส่วนซีกซ้ายของเขาแทบจะแห้งสนิท
ภาพที่แบ่งความแห้งกับความเปียกอย่างชัดเจนเช่นนี้ ชวนให้รู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก
ครึ่งหนึ่งอยู่กลางสายฝน อีกครึ่งอยู่ใต้ร่ม
ครึ่งหนึ่งยอมให้สายฝน อีกครึ่งหนึ่งยกให้เธอ
ดวงตาของไป๋จือจือพลันร้อนผ่าว
ไม่ใช่การแสดง
มีบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางอกเธอจริง ๆ
กระแทกอย่างแรง
เธอยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า เงยหน้ามองฟู่เสวี่ยเยี่ยน แววตาฉ่ำน้ำในดวงตารูปเมล็ดซิ่งสะท้อนแสงไฟสีเหลืองนวลระยิบระยับ
“พี่เปียกหมดแล้ว...”
เสียงของเธอแผ่วเบา เจืออาการสะอื้นจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนก้มมองร่างกายซีกขวาที่เปียกโชก สีหน้าไร้ความรู้สึก ราวกับเพียงออกไปเดินเล่นแล้วกลับมาเท่านั้น