สองชั่วโมงกว่า ๆ หลังจากนั้น กลายเป็นสองชั่วโมงที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของไป๋จือจือ
พนักงานสวมบทบาทในบ้านผีสิงสยองขวัญราวกับหลุดมาจากนรก แต่ละคนทุ่มเทกับหน้าที่จนชวนให้ขนลุก
มีพนักงานหญิงผมยาวสวมบทผีห้อยหัวลงมาจากเพดานอย่างกะทันหัน ใบหน้าทาด้วยสีขาวซีด มุมปากแต้มรอยเลือด ร่างทั้งร่างห้อยหัวลงมาแล้วกรีดร้องใส่หน้าไป๋จือจือในระยะไม่ถึง 20 เซนติเมตร
มีพนักงานที่แต่งตัวเหมือนซอมบี้กระโจนออกมาจากหัวมุมอย่างกะทันหัน ทั่วร่างเปื้อนเลือดปลอมสมจริง อ้าปากพุ่งเข้าใส่เธอ ข้อต่อบิดงอในมุมที่ผิดธรรมชาติ
ยังมีมือปลอมยื่นออกมาจากใต้พื้น สัมผัสยางเย็นเฉียบแตะข้อเท้าเธอโดยไม่ทันตั้งตัว ไป๋จือจือแทบจะกระโดดขึ้นฟ้าอยู่ตรงนั้น
แล้วยังมีเสียงประกอบที่ดังอยู่ทุกหนแห่ง ทั้งเพลงกล่อมเด็กชวนขนหัวลุก เสียงไวโอลินแหลมบาดหู เสียงฝีเท้าหนักอึ้ง และเสียงเคาะที่ดังมาจากหลังกำแพง ทุกเสียงบรรเลงได้ตรงจุดเปราะบางที่สุดในใจของไป๋จือจือพอดิบพอดี...
ไป๋จือจือถูกทำให้ตกใจตลอดทั้งทาง
ส่วนฟู่เสวี่ยเยี่ยนก็คอยปกป้องเธอตลอดทั้งทาง
ทุกครั้งที่พนักงานสวมบทบาทโผล่มาจ่อหน้า ปฏิกิริยาของฟู่เสวี่ยเยี่ยนก็รวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ
ไม่รู้ว่าเขาคุ้นเคยกับลูกไม้พวกนี้ดีอยู่แล้ว หรือปฏิกิริยาตอบสนองของเขาเหนือกว่าคนทั่วไปหลายขั้นกันแน่
ไม่ว่าอย่างไร ทุกครั้งที่พนักงานจากทิศทางใดก็ตามพุ่งเข้าใส่ไป๋จือจือ ก่อนที่เธอจะทันได้กรีดร้อง ร่างทั้งร่างก็ถูกแขนข้างหนึ่งโอบเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแล้ว