ขมับของฟู่เสวี่ยเยี่ยนเต้นตุบ ๆ
ลู่เหยี่ยน!
กลับไปเมื่อไร เขาจะบิดหัวลู่เหยี่ยนลงมาใช้เป็นลูกบาสเกตบอล!
เมื่อวานเขาเลือกสถานที่ไว้เรียบร้อยแล้ว เป็นสวนสนุกขนาดใหญ่แถบชานเมืองจิ่นเฉิง
เขาติดต่อเหมาสวนสนุกทั้งวันไว้เรียบร้อยแล้ว
ก็เพื่อให้ไป๋จือจือไม่ต้องต่อแถว ไม่ต้องเบียดเสียดกับใคร ได้เล่นอะไรก็เล่นอย่างสงบตามใจ
แต่คำพูดของลู่เหยี่ยนที่ว่า ‘สวนสาธารณะใบไม้แดงไง’ กลับพุ่งทะลุความสามารถในการตัดสินใจของเขาอย่างแม่นยำราวกับกระสุน
เขาคิดว่าสวนสาธารณะเงียบกว่าสวนสนุก ช่วงนี้ไป๋จือจือต้องเรียนอย่างหนัก น่าจะต้องการสภาพแวดล้อมเงียบ ๆ ไว้ผ่อนคลาย ไม่ใช่สถานที่อึกทึกอย่างสวนสนุก
ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้าย
ยกเลิกการเหมาสวนสนุก
แล้วเลือกสวนสาธารณะใบไม้แดงแทน
บัดนี้เมื่อมายืนอยู่หน้าทางเข้าสวนสาธารณะที่เต็มไปด้วยคำว่า ‘คู่รัก’ ฟู่เสวี่ยเยี่ยนก็เสียใจสุดขีดที่เมื่อวานสมองเขาไม่รู้ซึมซับน้ำอะไรเข้าไป
เขาน่าจะยืนกรานเลือกสวนสนุกตั้งแต่แรก
ไม่น่าไปฟังเจ้าลู่เหยี่ยนที่วงจรสมองคดเคี้ยวยิ่งกว่ารถไฟเหาะนั่นเลย
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนยืนนิ่งอยู่หน้าทางเข้าสวนสาธารณะอย่างทำอะไรไม่ถูก มือทั้งสองข้างสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อขนเป็ด กำหมัดแน่น
เขาอยากหันหลังเดินกลับ
แต่ก็มาถึงที่นี่แล้ว
จะกลับตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว
ใบหูของเขาร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
อุณหภูมิน่าจะสูงพอจะทอดไข่ได้แล้ว
ขณะที่สมองของฟู่เสวี่ยเยี่ยนกำลังแล่นเร็วจี๋ ครุ่นคิดว่าจะเปลี่ยนเรื่องอย่างไรให้ดูดีโดยไม่เผยความกระวนกระวายในใจออกมา
ไป๋จือจือก็เอ่ยขึ้น
เสียงของเธอไม่ดังนัก “พี่พาฉันมาที่นี่...”
ไป๋จือจือเอียงศีรษะเล็กน้อย ปอยผมเส้นเล็กหลุดจากขอบกิ๊บสีเงินลงมาแนบอยู่ข้างแก้ม