ตอนเช้าไปโรงเรียน เธอเดินตามข้างกายเขาอย่างว่าง่าย ไม่ได้ก่อเรื่อง
ช่วงพักระหว่างคาบ เธอก็นั่งเรียบร้อยอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง ไม่ได้วิ่งไปไหน
ตอนเที่ยงไปห้องสมุดก็ไปกับหลี่เจี๋ย ไม่ได้แยกไปไหนคนเดียว
ตั้งแต่ต้นจนจบเธอทำตัวดี ว่าง่ายสุด ๆ เลยนะ
แล้วเขามีเหตุผลอะไรถึงได้ทำท่าทีแบบนี้กับเธอในวันนี้?
ปลายปากกาของไป๋จือจือจิ้มลงบนกระดาษอย่างแรงจนเกิดเป็นจุดหมึกกลม ๆ
หรือเป็นเพราะเธอยังเรียนคณิตศาสตร์ได้แย่เหมือนเดิม?
ความคิดนี้ทำให้อารมณ์หงุดหงิดของไป๋จือจือเปลี่ยนเป็นรู้สึกผิดขึ้นมานิด ๆ
ผลการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของเธอเป็นจุดอ่อนมาโดยตลอดจริง ๆ แม้ฟู่เสวี่ยเยี่ยนจะติวให้เธอมานานขนาดนี้แล้ว แต่ในสายตาเธอ ความเร็วและระดับความก้าวหน้าก็ยังไม่เพียงพอ
เหลืออีก 15 วันก็จะสอบกลางภาคแล้ว
15 วัน
นิ้วของไป๋จือจือกำด้ามปากกาแน่น ความหงุดหงิดในใจพลันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่รุนแรงกว่าเดิม
เธอต้องพยายามให้มากกว่านี้แล้ว
ไม่ใช่แค่เพื่อการเรียนเท่านั้น แต่ยังเพื่ออีกเรื่องด้วย
ถ้าคะแนนคณิตศาสตร์ของเธอดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในการสอบกลางภาค เธอก็จะมีเหตุผลที่สมบูรณ์แบบ สมเหตุสมผล และไม่มีใครจับผิดได้
เธอจะใช้ข้ออ้างที่ฟู่เสวี่ยเยี่ยนติวคณิตศาสตร์ให้ ชวนเขาออกไปข้างนอกกันสองคน
กินข้าวด้วยกันสักมื้อ
แล้วก็ดูหนังสักเรื่อง…
มุมปากของไป๋จือจือยกขึ้นน้อย ๆ
ค่าความรู้สึกเพิ่มขึ้นพรวดพราดแน่!
เธอก้มหน้าลง ตั้งใจเริ่มทำโจทย์ข้อถัดไป