ริมหน้าต่างในห้องหนังสือมีโต๊ะไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่ แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องเป็นวงอยู่บนพื้นโต๊ะสีน้ำตาลเข้ม
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนนั่งอยู่หน้าโต๊ะแล้ว
เขาอาบน้ำมาแล้วเช่นกัน เส้นผมยังชื้นเล็กน้อยและนุ่มสลวยกว่าปกติ ผมเสยไปด้านหลัง เผยให้เห็นแนวคิ้วและเบ้าตาลึกชัดเจน ดวงตาสีอำพันคู่นั้นจึงดูแจ่มชัดและอันตรายกว่าตอนกลางวัน
เขาสวมเสื้อยืดแขนสั้นผ้าฝ้ายสีดำ เนื้อผ้านุ่มแนบไปตามแนวหัวไหล่และต้นแขน
ท่อนล่างเป็นกางเกงวอร์มสีเทาเข้ม ขากางเกงหลวมทิ้งตัวลงมา เท้าเปล่าวางอยู่บนคานเก้าอี้
เขานั่งอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งพลิกหนังสือคู่มือคณิตศาสตร์ ส่วนอีกข้างหมุนปากกาไปมาอย่างไม่รู้ตัว
ปากกาพลิกไปมาระหว่างนิ้วยาวเรียวของเขา จากนิ้วชี้ไปนิ้วกลาง ต่อไปยังนิ้วนาง ลื่นไหลราวกับเล่นกล
พอได้ยินเสียงประตู เขาก็เหลือบตาขึ้นเล็กน้อย
สายตาเริ่มจากเท้าของไป๋จือจือที่สวมรองเท้าแตะลายสตรอว์เบอร์รี ไล่ขึ้นมาตามเรียวขาขาวผ่องที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้น ผ่านแนวกระดูกไหปลาร้าที่มองเห็นราง ๆ ตรงคอเสื้อชุดอยู่บ้านตัวหลวม ก่อนจะหยุดลงบนเส้นผมดำหยักศกเล็กน้อยที่ยังหมาดและคลออยู่บนไหล่
สายตาของเขาหยุดอยู่เพียงไม่ถึงวินาทีก็เบือนหนี รวดเร็วจนแทบเหมือนไม่เคยมองมา
ทว่าจังหวะหมุนปากกาของเขากลับสะดุดไปชั่วขณะในวินาทีนั้น
ปากกาเกือบปลิวหลุดมือ
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนหนีบด้ามปากกาไว้ได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนใช้ปลายปากกาจิ้มลงบนโจทย์ที่กางอยู่บนโต๊ะ
“มานี่”