เสื้อกล้ามบาสเกตบอลสีน้ำเงินเข้ม หมายเลขสิบเอ็ด
คอเสื้อและวงแขนกว้างมาก เผยให้เห็นแนวกล้ามเนื้อบนหัวไหล่และต้นแขน ผิวใต้ไหปลาร้ากับเหนืออกเปล่งประกายบางเบาอยู่ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายในเดือนตุลาคม
ตอนเขายกแขนขึ้นยืดเส้นยืดสายก่อนแข่ง ชายเสื้อกล้ามบาสเกตบอลจะร่นขึ้น เผยผิวตึงเรียบช่วงเอวและหน้าท้อง กล้ามท้องเป็นลอนจาง ๆ
บนอัฒจันทร์มีโทรศัพท์ของเด็กสาวอย่างน้อยสามสิบคนยกขึ้นพร้อมกัน
ไป๋จือจือนั่งอยู่บนม้านั่งในเขตพักของทีมบาสเกตบอล
เธอกอดกระติกน้ำเก็บความร้อนกับผ้าขนหนูสีขาวสะอาดสองผืนไว้แนบอก ข้างเท้ามีถุงน้ำแร่หนึ่งถุง
เธอสวมชุดนักเรียน กระโปรงจีบแผ่เรียบร้อยอยู่บนหัวเข่า ผมดำยาวหยักศกเล็กน้อยรวบเป็นหางม้าสูง เผยแนวแก้มเกลี้ยงเกลาและใบหูเล็ก ๆ ดูสดใสสะอาดตา แตกต่างจากเด็กสาวรอบข้างที่สวมเสื้อประจำห้องหลากสีและส่งเสียงเชียร์อย่างชัดเจน
เธอไม่ตะโกน ไม่ส่งเสียงกรี๊ด
เพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น มือทั้งสองกอดผ้าขนหนูกับกระติกน้ำไว้ ดวงตารูปเมล็ดซิ่งเป็นประกาย จับจ้องชายร่างสูงในชุดแข่งหมายเลขสิบเอ็ดบนสนาม
การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดทันที
ชั้นมัธยมปลายปีสามห้องห้าก็มีฝีมือไม่เบาเช่นกัน กองหน้าสูง 1.9 เมตร เป็นเซ็นเตอร์ตัวสำรองของทีมบาสเกตบอลโรงเรียน และหนักกว่าฟู่เสวี่ยเยี่ยนราวสิบกว่าจิน
แต่ฟู่เสวี่ยเยี่ยนไม่ได้เล่นโดยอาศัยกำลังอย่างเดียว
เขาเร็วมาก ตอนเลี้ยงหลบ คู่ต่อสู้เพียงไหล่เอนไหว ลำตัวเอียงวูบ ร่างทั้งร่างก็พลิ้วผ่านข้างตัวผู้ป้องกันราวกับเงา จังหวะเลี้ยงลูกพลิกแพลงคาดเดาไม่ได้ การสลับมือซ้ายขวาลื่นไหลราวสายน้ำ