ไป๋จือจือหัวเราะจนไหล่สั่น
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนยืนอยู่ข้างเธอ ก้มมองร่างเล็ก ๆ ที่หัวเราะจนตัวงอ ดวงตาสีอำพันสะท้อนภาพของเธออยู่ในนั้น
สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอเป็นเวลาสองวินาที
จากนั้นก็เบนไปทางอื่น
ส่วนอีกฟากหนึ่ง...
หลินเนี่ยนเนี่ยนยืนอยู่ตรงทางเข้าที่นั่งชมการแข่งขัน
ในมือเธอก็ถือขวดน้ำแร่ขวดหนึ่ง
บนขวดยังติดป้ายราคาจากร้านขายของชำไว้ เป็นขวดที่เธอเพิ่งซื้อมาเมื่อห้านาทีก่อน
เธอมาถึงช้ากว่าไป๋จือจือหนึ่งก้าว
เพียงก้าวเดียวเท่านั้น
แต่ระยะห่างเพียงก้าวเดียวนี้กลับถูกขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัดในสายตาเธอ
เธอเห็นทุกอย่าง
เห็นภาพที่ไป๋จือจือเขย่งปลายเท้าเช็ดเหงื่อให้เขา
เห็นภาพที่ฟู่เสวี่ยเยี่ยนโน้มตัวลงเพื่อให้ระดับความสูงพอดีกับเธอ
เห็นภาพที่เขารับน้ำจากมือเธอ ปลายนิ้วสัมผัสกัน
เห็นภาพที่เขาใช้แขนข้างเดียวรั้งลู่เหยี่ยนไว้ ไม่ให้เข้าใกล้
เห็นภาพที่ไป๋จือจือยิ้ม และฟู่เสวี่ยเยี่ยนมองเธอยิ้ม
...
ภาพแต่ละภาพราวกับเข็มเหล็กเผาไฟ แทงลงตรงจุดเดียวกันในหัวใจของหลินเนี่ยนเนี่ยนอย่างแม่นยำ
จุดนั้นถูกแทงซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน จนความเจ็บปวดด้านชาไปแล้ว แต่ทุกครั้งที่เข็มเล่มใหม่ปักลงมา เธอก็ยังคงเจ็บปวด
ทั้งที่เมื่อก่อน หลังจบการแข่งขันบาสเกตบอลทุกครั้ง คนแรกที่ยื่นน้ำให้ฟู่เสวี่ยเยี่ยนก็คือเธอ
ทั้งที่เมื่อก่อน ในดวงตาของฟู่เสวี่ยเยี่ยนมีเพียงเธอคนเดียว
ทั้งที่เมื่อก่อน...
นิ้วมือของหลินเนี่ยนเนี่ยนที่กำขวดน้ำแร่ค่อย ๆ เกร็งแน่นขึ้น