ไป๋จือจือสูดหายใจเข้าลึก ๆ กดความโกรธเอาไว้ชั่วคราว
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะโกรธ
เธอหมุนตัววิ่งกลับห้องของตัวเอง
ฝีเท้าเร็วเสียจนรองเท้าแตะลายสตรอว์เบอร์รีกระทบพื้นไม้ตรงทางเดินดังแปะ ๆ ต่อเนื่อง ราวกับเสียงกลองที่รัวเร่ง
เธอหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดจากอ่างล้างหน้าของตัวเองมาสองผืน ผืนหนึ่งใหญ่ ผืนหนึ่งเล็ก
จากนั้นก็เปิดก๊อกน้ำเย็น ปล่อยให้ผ้าผืนเล็กเปียกชุ่มทั้งผืน แล้วบิดจนหมาด ๆ ก่อนลองแตะดูเพื่อให้แน่ใจว่าไม่เย็นจนระคายผิว แล้วรีบวิ่งกลับไปยังห้องของฟู่เสวี่ยเยี่ยน
เจ้าเหมาถ่านยังคงนั่งหมอบอยู่ข้างหมอน พอเห็นไป๋จือจือกลับมา ก็ร้องเบา ๆ หนึ่งครั้ง หางแกว่งนิด ๆ ราวกับโล่งใจ
ไป๋จือจือคุกเข่าครึ่งหนึ่งข้างเตียง เข่าข้างหนึ่งวางบนขอบที่นอน ส่วนเท้าอีกข้างแตะพื้น ร่างโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย
เธอค่อย ๆ คลี่ผ้าขนหนูเย็นผืนนั้นออก แล้ววางลงบนหน้าผากของฟู่เสวี่ยเยี่ยนอย่างแผ่วเบา
ทันทีที่ผ้าเย็นแนบลงไป คิ้วของฟู่เสวี่ยเยี่ยนก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
แม้จะอยู่ในสภาพมึนงงเพราะพิษไข้ ท่าทางขมวดคิ้วนั้นก็ยังเผยความคมเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา สันกระดูกคิ้วเป็นเหลี่ยมตื้น ๆ เส้นผมปรกหน้าถูกผ้าเย็นกดแนบกับผิว
แต่เขาไม่ได้ตื่น
ไป๋จือจือเอาผ้าผืนใหญ่มาชุบน้ำเย็น บิดให้หมาด แล้วเริ่มเช็ดตัวให้เขาเพื่อลดไข้
เริ่มจากด้านข้างลำคอ
มือของเธอแนบลงบนลำคอของเขาผ่านผ้าชื้น ผิวร้อนเสียจนแทบไม่น่าเชื่อ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงชีพจรบริเวณคอที่เต้นถี่กว่าปกติมาก