เจียงหวยจื่อก้มหน้าลง
ปลายนิ้วชี้ของเธอจิ้มลงบนอกเขาเบาเสียจนแทบไม่รู้สึก แต่สัมผัสนั้นกลับราวกับจิ้มลงกลางใจเขา
ทั้งที่กำลังออกคำสั่งแท้ ๆ แต่ท่าทางแบบนั้น...
งดงามเจิดจ้า เปิดเผย เอาแต่ใจ แล้วยังน่ารักอีกต่างหาก
ทำให้หัวใจเขาราวกับถูกมืออุ่น ๆ กอบกุมไว้
จากนั้นก็บีบเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
เจ็บไหม?
ไม่เจ็บ
เพียงแค่ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ
จู่ ๆ เจียงหวยจื่อก็คิดขึ้นมาว่า ไป๋จือจือคนนี้ยังเป็นคนเดียวกับที่เขารู้จักหรือเปล่า?
หรือว่านี่ต่างหากคือไป๋จือจือตัวจริง?
เขาไม่รู้
“ได้ ฉันกลับบ้านกับคุณ”
……
ทางเดินในโรงแรม
ไป๋จือจือเดินเท้าเปล่านำหน้า มือหิ้วรองเท้าส้นสูงไว้
เจียงหวยจื่อเดินตามหลังเธอ ห่างกันเพียงครึ่งก้าว
พอเดินมาถึงหน้าลิฟต์ ไป๋จือจือก็หันกลับมาทันที
“ส้นรองเท้าเอียงแล้ว” เธอแกว่งรองเท้าส้นสูงในมือ เชิดคางมองเขา “คุณแบกฉันหน่อย”
แสงไฟในทางเดินโรงแรมสว่างไสวและอบอุ่น ส่องลงบนใบหน้าของไป๋จือจือ ขับเน้นเครื่องหน้าที่งดงามเจิดจ้าของเธอให้ดูราวกับภาพสีน้ำมันที่เต็มไปด้วยสีสันเข้มข้น
ริมฝีปากแดงโค้งขึ้นเล็กน้อย ประกายในดวงตากลมรีแฝงความเอาแต่ใจอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับดอกไม้ที่ผลิบานถึงขีดสุด
ไม่สงวนท่าที ไม่เขินอาย ไม่คิดปกปิด
ไป๋จือจือยืนอยู่ตรงหน้าเขาเช่นนั้น เท้าเปล่า ผมยาวสยายอยู่บนบ่า ริมฝีปากบวมแดงนิด ๆ รอยบนกระดูกไหปลาร้าเลือนรางปรากฏให้เห็น ชวนให้หลงใหลมีชีวิตชีวา