หลินเนี่ยนเนี่ยนข่มความขุ่นเคืองที่พลุ่งพล่านเอาไว้ตรงมุมปาก น้ำเสียงแข็งกระด้าง ไร้ความเป็นมิตรอย่างไม่คิดปกปิด แตกต่างจากท่าทีอ่อนโยนและวางตัวเหมาะสมที่เธอมักแสดงต่อหน้าฟู่เสวี่ยเยี่ยนราวกับเป็นคนละคน
“หลีกไป อย่าขวางฉัน ฉันจะไปหาพี่เสวี่ยเยี่ยน”
ตอนพูด เธอไม่ได้มองหน้าไป๋จือจือเลยสักนิด กลับชะโงกมองเข้าไปในบ้านข้ามไหล่ของอีกฝ่าย พยายามหาเงาของฟู่เสวี่ยเยี่ยน
หลินเนี่ยนเนี่ยนยกมือขึ้น
เล็บฝรั่งเศสที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อยสะท้อนแสงวูบหนึ่งท่ามกลางแดดยามเช้า ฝ่ามือหันไปข้างหน้า ท่าทางเหมือนกำลังจะผลักไป๋จือจือให้หลีกทาง
ท่าทางนั้นไม่ได้หยาบคายเสียทีเดียว แต่ก็ไม่มีทางเรียกว่าสุภาพได้
มือข้างนั้นยื่นตรงไปยังไหล่ของไป๋จือจือ พร้อมความรู้สึกว่า ‘เธอมาขวางทางฉัน’ อย่างถือสิทธิ์เต็มที่
แล้วก็มีเสียง “แฮ่—!!”
เสียงขู่ฟ่ออย่างเดือดดาลของแมวดังก้องแหลมปรี๊ด ราวกับระเบิดลูกเล็ก ๆ ปะทุขึ้นกลางอากาศยามเช้า
เจ้าเหมาถ่านระเบิดโทสะแล้ว
มันเด้งตัวขึ้นจากอ้อมแขนของไป๋จือจือครึ่งหนึ่ง ขนทั้งตัวที่เคยเรียบแนบลำตัวชันฟูราวกับเม่น หลังโก่งเป็นแนวโค้งแหลม หางพองฟูเป็นแปรงขวดสีดำ ตั้งชี้ตรงขึ้นไป
ดวงตาสีอำพันทั้งคู่หดลงเป็นขีดตั้งคมกริบในพริบตา แววตาดุดันฉายชัด
กรงเล็บคู่หน้ากางออก
ปลายกรงเล็บทั้งห้าข้างดีดพ้นอุ้งเท้าสีชมพู วาววับขาวโพลนท่ามกลางแสงยามเช้า เตรียมพร้อมจู่โจม มือที่หลินเนี่ยนเนี่ยนยื่นเข้ามา